Lady Windsor

Życie Edwarda Coley Burne-Jonesa

Edward Coley Burne-Jones przyszedł na świat 28 sierpnia 1833 roku w Birmingham, w Wielkiej Brytanii. Jego przyjście na świat zostało naznaczone cichą, lecz dotkliwą stratą; jego matka, Elizabeth Jones, zmarła zaledwie sześć dni po jego narodzinach. Dorastał w domu ukształtowanym przez rzemiosło jego ojca, Edwarda Richarda Jonesa, który pracował jako twórca ram obrazów. To wczesne otoczenie było światem rzemiosła i drewna, gdzie fizyczne struktury sztuki powstawały na długo przed tym, zanim w wyobraźni zrodziły się same płótna.

Chłopiec, który stał się Sir Edwardem Coley Burne-Jonesem, 1. baronetem, był wychowywany przez ojca oraz gospodynię o imieniu Ann Sampson. Jego dzieciństwo nie było pełne wielkich gestów, lecz cechowała je spokojna, kontemplacyjna natura, pielęgnowana przez ludzi, którzy się nim opiekowali. Przeszedł drogę od przemysłowej atmosfery Birmingham ku akademickim korytarzom Oxfordu – ścieżce, która ostatecznie miała odciągnąć go od pierwotnych zamiarów związanych ze służbą w Kościele i skierować ku studiowaniu form wizualnych. Jego życie było powolnym gromadzeniem pasji, od teologii po sztukę dekoracyjną, a wszystko to zakorzenione było w cichych obserwacjach z lat dziecięcych.

Wczesne lata, rodzina i kształcenie

Przemysłowe tętno Birmingham ukształtowało jego najwcześniejsze lata. Urodzony w 1833 roku, Edward Burne-Jones przeżył dzieciństwo naznaczone stratą matki, Elizabeth, która zmarła zaledwie sześć dni po jego narodzinach. Dorastał w domu prowadzonym przez ojca, Edwarda Richarda Jonesa, ramiarza, oraz rodzinną gospodynię, Ann Sampson. To ciche, domowe otoczenie położyło fundament pod temperament skłaniający się ku kontemplacji. Formacyjne dni spędzał w cieniu rozwijającego się przemysłu miasta, w otoczeniu tak odległym od średniowiecznych światów, które później miał zamieszkiwać na płótnie.

Jego formalne wykształcenie rozpoczęło się w klasach King Edward VI Grammar School. W latach 1848–1852 przeszedł do bardziej technicznych studiów w Birmingham School of Art. To właśnie tam zaczęła kształtować się precyzja jego ręki. Jego ścieżka nie była jednak początkowo skierowana ku sztalugom. Skierował się ku studiom teologicznym w Exeter College w Oksfordzie. Ta akademicka pogoń za tym, co boskie i święte, odnajdzie później swoją drogę w jego ikonografii, choć punkt ciężkości przesunął się z ambony na pędzel.

Braterstwo i kręgi artystyczne

W Oxfordzie, w cichych korytarzach Exeter College, Edward Burne-Jones trafił na orbitę wpływów Williama Morrisa. Odnaleźli wspólny język w poezji oraz w magnetycznym przyciąganiu ku średniowieczu – ta więź miała zdefiniować znaczną część jego późniejszego życia. Ich przyjaźń nie miała charakteru wyłącznie towarzyskiego; była to wspólna wędrówka ku specyficznej odmianie piękna, która spoglądała wstecz, by odnaleźć drogę ku przyszłości. Byli częścią grupy znanej jako „Birmingham Set” – kręgu przyjaciół dzielących te same zainteresowania intelektualne i estetyczne, tworzących przestrzeń, w której sztuka i literatura mogły wzajemnie się przenikać i wspierać.

Jego ścieżka artystyczna zaprowadziła go na praktyki pod okiem Dante Gabriel Rossetti, co ostatecznie zakotwiczyło go w kręgach Braterstwa Prerafaelitów. Ta relacja niosła ze sobą znacznie więcej niż tylko wspólny styl; była to całkowita immersja w sposób widzenia świata, który odrzucał wygładzone, akademickie tradycje epoki. Wczesne dzieła artysty często nosiły w sobie ciężar wpływu Rossettiego, co było szczególnie widoczne w sposobie operowania cieniem oraz w budowaniu pełnej głębi, pełnej duszy obecności jego postaci. Edward Burne-Jones nie tylko podążał śladami tego ruchu; on przez niego przeszedł, by ostatecznie wypracować własny, unikalny język wizualny, który przekładał te wspólne ideały na nową, niepowtarzalną jakość.

Technika i styl artystyczny

Ruch jego pędzla cechowała specyficzna, cicha precyzja. Znaczna część procesu twórczego Edward Burne-Jones opierała się na technice lawowania tuszem indyjskim, którą doprowadził do perfekcji podczas studiów w Exeter College. Nie ograniczał się on do prostego nakładania barw; on budował kolor poprzez warstwy. Dzięki skrupulatnemu nakładaniu kolejnych płukania tuszu, osiągał niezwykłą subtelność tonalną i tworzył złożone tekstury, które nadawały jego płótnom głębię. To podejście pozwoliło mu uchwycić światło, które wydawało się miękkie i rozproszone, a nie ostre czy bezpośrednie.

Postacie w jego kompozycjach często posiadają cechy wydłużenia i eteryczności. Są smukłe i pełne gracji, poruszają się w przestrzeniach, które sprawiają wrażenie starannie wyreżyserowanych. Twórczość Edward Burne-Jones znajduje się na przecięciu różnych wrażliwości, łącząc szczegółowe, szczere skupienie Prerafaelitów z dekoracyjnymi skłonnościami Estetyzmu oraz wielowarstwową symboliką Symbolizmu. Preferował delikatne kompozycje silnie zakorzenione w średniowieczu, jednak efekty końcowe wyraźnie odróżniały się od epoki, którą tak bardzo podziwiał. Zamiast czystej imitacji, dążył do destylacji esencji mitu i legendy w wizualny język pełen cichej, melancholijnej elegancji.

• Koło Fortuny (1875)
• Złote Schody (1876)
• Ogród Pana (1887)
• Gwiazda Betlejemska (1888)

Mecenasi, warsztat i zamówienia

Partnerstwo z Williamem Morrisem sprawiło, że twórczość, którą tworzył Edward Burne-Jones, przeniosła się z płótna w samą tkankę codziennego życia. Wspólnie założyli firmę Morris & Co., miejsce, w którym granice między sztuką wysoką a przedmiotami użytkowymi uległy zatarciu. Większość swojego czasu poświęcał projektowaniu wzorów na tekstylia i tapety, a także mebli, które zdawały się być zakorzenione w innej, odległej epoce. Jego ślad artystyczny odnajdywać można w wielu przestrzeniach domowych, gdzie kształtował przedmioty, których ludzie dotykali i w których codziennie żyli.

Światło stało się jego głównym medium dzięki projektom witraży. Te szklane dzieła trafiały do licznych kościołów i katedr, zmieniając kamienne wnętrza w przestrzenie pełne barw i narracji. Edward Burne-Jones podchodził do szkła z głębokim zrozumieniem sposobu, w jaki przenika przez nie światło, traktując każdą szybę jako element większej, wielowarstwowej opowieści. W 1881 roku jego oddziaływanie sięgnęło prywatnych posiadłości, gdzie dostarczał projekty dla Vinland House oraz Vinland Estate.

• Projekty witraży dla Vinland House i Vinland Estate, 1881

Kluczowe dzieła i arcydzieła

W 1861 roku Edward Burne-Jones stworzył Fair Rosamond and Queen Eleonor, dzieło, które w mistrzowski sposób oddaje cichą, niemal namacalną napięcie między dwiema kobietami. Scena rozgrywa się w przepychu komnaty, gdzie karmazyn sukni ściera się z posępną aurą królowej. W tle, pośród rozrzuconych ksiąg i wykwintnej ceramiki, czas zdaje się płynąć inaczej, odmierzany jedynie przez ścienny zegar. Światło, miękkie i rozproszone, osiada na postaciach, gdy te trwają w ulotnym momencie nadchodzącej straty.

Jego obraz z 1875 roku, The Wheel of Fortune, przenosi widza z intymnych wnętrz w przestrzeń pełną alegorii. Przedstawia on mitologiczną scenę, w której los jest przędziony przez kapryśne koło przeznaczenia. Artysta operuje paletą nasyconych czerwieni, głębokich błękitów i mieniących się złota, aby zbudować niepowtarzalną atmosferę. Wizualne napięcie budowane jest poprzez kontrast między chłodnymi tonami otaczającymi centralną postać a cieplejszymi barwami samego koła.

Wśród innych znaczących dokonań artysty odnaleźć można:

• The Golden Stairs, wystawione w 1876 roku
• The garden of Pan, namalowany w 1887 roku

Dzieło z 1887 roku, The garden of Pan, ukazuje zwrot ku mitycznemu odprężeniu. Późniejsze malarstwo Edwarda Burne-Jonesa stawało się coraz bardziej introspektywne, zmierzając w stronę bardziej abstrakcyjnego podejścia do formy. Aby osiągnąć subtelność tonalną, artysta sięgał po technikę lawowania tuszem indyjskim, nakładając kolejne warstwy, które nadawały jego kompozycjom niezwykłą teksturę i głębię.

Późne lata i śmierć

Ostatnia dekada jego życia przyniosła stały wzrost formalnego uznania. W 1894 roku otrzymał tytuł baroneta, co stanowiło symboliczne potwierdzenie jego wysokiej pozycji w brytyjskiej hierarchii społecznej i artystycznej. Jego wpływ wykraczał daleko poza brzegi Anglii, a w 1897 roku został wybrany do Królewskiej Akademii Nauki, Literatury i Sztuk Pięknych w Belgii. Te zaszczyty przychodziły w czasie, gdy jego twórczość stawała się coraz bardziej introspektywna, zmierzając ku bardziej abstrakcyjnemu podejściu do formy oraz nasycona głębszym poczuciem melancholii.

Jako czołowa postać ruchu estetycznego, Edward Burne-Jones nieustannie dążył do poszukiwania czystego piękna. Jego późniejsze płótna często podejmowały tematykę straty oraz poszukiwania duchowego znaczenia. Twórczość kontynuował aż do śmierci, która nastąpiła 17 czerwca 1898 roku. Jego odejście zamknęło epokę kariery, która zdołała zbudować most między wczesnymi ideałami prerafaelitów a ewoluującą wrażliwością późnej ery wiktoriańskiej.

Dziedzictwo i nieprzemijający wpływ

Ślady jego ręki pozostają widoczne w sposobie, w jaki detal splata się z głęboką symboliką. Twórczość, którą pozostawił, niesie w sobie ciężar ideałów prerafaelitów, koncentrując się na specyficznej odmianie piękna oraz niezwykłej, niemal obsesyjnej dbałości o najdrobniejsze szczegóły. Dzięki współpracy z Morris & Co., Edward Burne-Jones pomógł przywrócić należną uwagę tradycyjnemu rzemiosłu, wyprowadzając sztukę poza ramy płótna i wprowadzając ją w samą tkankę codzienności. Ta praca trwale zmieniła sposób, w jaki postrzegamy znaczenie wzornictwa w tekstyliach i meblarstwie.

Jego obecność odnajdujemy w świetle przenikającym przez witraże. Te okna, zdobiące liczne kościoły i katedry, pozostają doniosłymi przykładami wiktoriańskiego kunsztu artystycznego. Artysta potrafił wykorzystać kolor i linię, by przekształcić szkło w medium służące do snucia opowieści. Wpływ jego unikalnej estetyki jest widoczny w dziełach wielu artystów, którzy podążali śladami wytyczonymi przez jego własne eksperymenty z formą oraz mitem.

• The Wheel of Fortune
• The Golden Stairs
• The Garden of Pan
• The Star of Bethlehem

Gdzie dziś można podziwiać jego dzieła

Aby osobiście doświadczyć kunsztu, jakim posługiwał się Edward Burne-Jones, podróż można rozpocząć w Walthamstow, w William Morris Gallery, gdzie znajduje się dziewięć jego prac. To miejsce oferuje intymny wgląd w dzieła powstałe w ścisłej współpracy z Morrisem. W samym Birmingham, Birmingham Museum and Art Gallery przechowuje sześć jego obrazów, w tym St Paul z 1862 roku. Dzieła te spoczywają w murach budynku, który sam w sobie jest świadectwem przemysłowej historii miasta, w którym przyszedł na świat artysta.

Londyn również stanowi istotne centrum jego spuścizny. W Tate Gallery można odnaleźć sześć jego płócien, co pozwala na uważną analizę sposobu, w jaki operował linią i kolorem. Dla podróżników pragnących sięgnąć dalej, w paryskim Musée d'Orsay odnaleźć można The Wheel of Fortune z 1875 roku. Ten olej na płótnie w mistrzowski sposób ukazuje jego unikalne podejście do światła oraz napięcie emocjonalne towarzyszące wybranemu tematowi.

• The Golden Stairs, Tate Gallery, Londyn
• The Wheel of Fortune, Musée d'Orsay, Paryż
• Stella Vespertina, William Morris Gallery, Walthamstow
• The Heart of the Rose, William Morris Gallery, Walthamstow
• Danae and the Brazen Tower, Ashmolean Museum, Oxford