second version of triptych 3

Vroege Jaren, Familie en Vorming

Francis Bacon werd geboren op 28 oktober 1909 in Dublin, Ierland. Hij groeide op in een huis in het Ierse platteland, als zoon van een renpaardentrainer. Zijn jeugd werd getekend door fysieke strijd; hij leed aan ernstig astma, een aandoening die ademhalen vaak tot een zware opgave maakte. Daarnaast ervoer hij in zijn jongere jaren een diep gevoel van opsluiting, waarbij hij zich herinnerde hoe hij door een dienstmeisje voor langere tijd in donkere kasten werd opgesloten. Dit gevoel van verstikking en de angst voor familieleden die zich in vergrendelde kamers schuilhielden tijdens de Ierse revolutionaire periode, liet een blijvende indruk achter op zijn vroege jaren.

Zijn opleiding was grotendeels privaat, verzorgd door huisartsen en tutors in plaats van in een traditionele klaslokaalsetting. Deze onconventionele opvoeding betekende dat hij nooit het standaardpad van een kunstacademie of een ambachtelijke leertijd volgde. Tegen de tijd dat hij zestien was, dreef de rusteloosheid van zijn jeugd hem ertoe zijn thuis op het Ierse platteland te verlaten om zijn geluk te beproeven in Londen. Hij arriveerde in de stad op zeventienjarige leeftijd en overleefde op een toelage van zijn moeder, terwijl hij zich een weg probeerde te banen door de complexiteit van het stedelijke leven.

Het leven in Londen, Berlijn en Parijs

Tegen het einde van de jaren twintig was Francis Bacon een man in beweging. Hij dwaalde door de straten van Londen, Berlijn en Parijs, levend in een bestaan dat vaak even onrustig was als de steden die hij bewoonde. In 1928 vestigde hij zich in Londen, waar hij midden in het bohemien leven van de stad terechtkwam. Het was een periode van dwalen en overleven, gekenmerkt door een rusteloze energie terwijl hij zich tussen deze Europese knooppunten bewoog. Hij overleefde dankzij een toelage van zijn moeder en nam diverse bijbaantjes aan om de eindjes aan elkaar te knopen.

Gedurende deze jaren was zijn professionele leven nauw verbonden met de wereld van interieurontwerp en decoratie. Hij bracht veel tijd door met het werken aan texturen en vormen, waarbij hij gestructureerde objecten creëerde voor de woningen van anderen. Een cruciaal moment deed zich echter voor tijdens een reis naar Parijs aan het einde van de jaren twintig. Hij bezocht een tentoonstelling van het werk van Picasso, en de aanblik daarvan veranderde zijn koers volledig. De manier waarop Picasso de menselijke vorm hanteerde—door deze te behandelen als iets organisch en botachtig— bood hem een nieuwe manier om de wereld te zien. Hij besloot het ontwerpersbestaan achter zich te laten om zich volledig aan de schilderkunst te wijden, een keuze die de rest van zijn leven zou definiëren.

Interieurontwerp en de Vroege Carrière

Nog voordat de wereld hem zou leren kennen als schilder, bracht Francis Bacon zijn vroege professionele jaren door als interieurontwerper en decorateur. Dit was een praktische, gestructureerde periode in zijn leven die scherp contrasteerde met de turbulente jaren waarin hij door Londen, Berlijn en Parijs dwaalde. Hij volgde niet het traditionele pad van een kunstenaar; hij sloeg kunstscholen en formele leertijd volledig over. In plaats daarvan was hij een autodidact die leerde door directe observatie en het tastbare werk van het vormgeven van fysieke ruimtes.

Zijn werk in het ontwerponderdeel was verre van onbeduidend. Hij droeg bij aan de esthetiek van zijn tijd door Royal Wilton-tapijten te creëren met abstracte motieven. Zijn oog voor vorm strekte zich uit tot diverse huishoudelijke objecten en meubilair, waaronder poefs van kalfleer, cocktailkasten en kamerschermen. Hij ontwierp ook stoelen, waarbij hij vaak gebruikmaakte van stalen buizen en glas om silhouetten te creëren die modern en geometrisch aanvoelden. Deze vroege jaren gaven hem een diepgaand begrip van structuur en de manier waarop objecten een ruimte opeisen.

Deze achtergrond in decoratie liet een blijvende indruk achter op zijn latere benadering van het canvas. De geometrische vormen en architecturale kaders die hij ooit bouwde voor leefruimtes, transformeerden uiteindelijk in de transparante kooien en ruimtelijke structuren die zijn schilderijen zouden definiëren. Hij bewoog zich van het ontwerpen van de fysieke omgevingen waarin mensen leefden naar het creëren van de psychologische ruimtes die zijn onderwerpen gevangen hielden. Zelfs toen hij het ontwerp verruilde voor de penseel, bleef het gevoel van constructie onveranderd aanwezig.

Techniek en Artistieke Stijl

De benadering van Francis Bacon tegenover het canvas was fysiek en direct. Hij werkte met olieverf en grote penselen, waarbij hij de verf op een manier aanbracht die zwaar en onmiddellijk aanvoelde. Zijn kleuren waren vaak uitgesmeerd en gewelddadig, bedoeld om elk gevoel van decoratieve troost weg te vagen. Door deze methode creëerde hij figuurlijke beelden die een diep gevoel van isolatie, brutaliteit en terreur uitdrukten. Hij streefde niet naar de gepolijste afwerking van de traditionele portretkunst, maar gaf er de voorkeur aan om de rauwe sensatie van het levend en kwetsbaar zijn vast te leggen.

Om deze intense emoties te ordenen, maakte hij vaak gebruik van een specifiek structureel middel. Hij hanteerde een kubisch, architecturaal kader dat bekend staat als een ruimteframe. Deze geometrische constructies fungeerden als transparante kooien die zijn onderwerpen gevangen hielden in een gedefinieerde, vaak claustrofobische ruimte. Door figuren binnen deze rigide structuren te plaatsen, was hij in staat de compositie te concentreren en de kijker te dwingen de isolatie van het subject onder ogen te zien. Deze techniek hielp hem om weg te bewegen van eenvoudige verhalenvertelling, met een focus op de viscerale impact van de menselijke vorm.

Hij vond ook een manier om traditionele religieuze beeldtaal te gebruiken zonder de last van het geloof. Hij benutte het concept van de kruisiging als een armatuur, een structurele ondersteuning waaraan hij specifieke sensaties van lijden kon ophangen. Dit stelde hem in staat de menselijke conditie te verkennen door een lens van fysiek en psychologisch nood. Zijn werk leunde vaak op deze skeletachtige raamwerken om het gewicht van zijn vervormde, verwrongen figuren te dragen.

• Three Studies for Figures at the Base of a Crucifixion (1944)
• Study for a Portrait (1952)

Belangrijke Werken en Centrale Thema's

Het werk van Francis Bacon voelde vaak aan als een manier om de zware, onrustige atmosfeer van het midden van de twintigste eeuw te verwerken. In 1945 exposeerde hij Three Studies for Figures at the Base of a Crucifixion, een werk dat cruciaal was voor de vestiging van zijn reputatie. Hij gebruikte de kruisiging niet uit religieuze devotie, maar eerder als een structureel raamwerk om sensaties van lijden aan op te hangen. Zijn interesse lag in de vraag hoe de menselijke vorm vervormd kon worden om de rauwe realiteit van het bestaan uit te drukken, waarbij hij vaak putte uit de bewegingsstudies van Eadweard Muybridge om te begrijpen hoe het lichaam beweegt en uiteenvalt.

Zijn fascinatie voor de schreeuw werd een terugkerend element in zijn visuele taal. Hij vond een specifieke vorm van terreur in het schreeuwende gezicht uit de film Battleship Potemkin van Sergei Eisenstein, en hij vertaalde die viscerale reactie naar het canvas. Dit bereikte een hoogtepunt in zijn reeks werken die bekend staat als The Screaming Popes, vervaardigd tussen 1949 en het midden van de jaren vijftig. In deze schilderijen nam hij de waardige autoriteit van Velázquez’s Portrait of Pope Innocent X en ontdeed deze van haar statigheid, waardoor de pauselijke figuur transformeerde in een nachtmerrieachtig schim van hysterische angst.

• Three Studies for Figures at the Base of a Crucifixion (1944)
• The Screaming Popes (1949–midden jaren 50)