Desperation

Vroege jaren, familie en opleiding

Alexander Struys werd geboren in een huishouden waar het manipuleren van licht en glas een ambachtelijk vak was. Zijn vader, een man die oorspronkelijk uit Holland kwam, werkte als meesterglaschilder. Deze vroege blootstelling aan het vakmanschap van kleur en transparantie heeft waarschijnlijk de visuele taal gevormd die later zijn eigen werk zou definiëren. De hand van de jongen was al van zeer jonge leeftijd vast; op zesjarige leeftijd was hij al student aan de Academie van Dordrecht.

Naarmate hij ouder werd, bewoog zijn opleiding zich richting de formele structuren van schone kunsten. Uiteindelijk vond hij zijn weg naar de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten, waar hij studeerde onder Polydore Beaufaux en Jozef Van Lerius. Deze jaren van instructie boden het technische fundament voor zijn latere focus op genrestukken en portretkunst. Hij bewoog zich door deze academische ruimtes met een focus op de precisie die vereist werd door de realistische stijl die hij uiteindelijk zou gaan belichamen.

Reizen en vroege carrière in Europa

In 1871 begon Struys zijn horizon te verbreden voorbij de grenzen van België. In datzelfde jaar exposeerde hij zijn werk in Gent, wat een vroege stap in de schijnwerpers van het publiek markeerde. Kort daarna vertrok hij samen met Jan Van Beers naar Frankrijk en Engeland. De twee mannen trokken door deze landen in de hoop hun schilderijen te verkopen, al waren de opbrengsten mager. Uiteindelijk slaagden ze er slechts in genoeg geld te vergaren om de reis terug naar huis te financieren.

De jaren die volgden brachten zowel wrijving als professionele vooruitgang. In 1876 veroorzaakte zijn schilderij Birds of Prey—ook wel bekend als God is Dead—een aanzienlijk schandaal vanwege de anti-clericale thema's. Deze periode van provocatie ging gepaard met een verschuiving in zijn professionele status. Tegen 1877 was hij al benoemd tot professor aan de Weimar Saxisch-Groothertogelijke Kunstschool.

Academische Rollen en Professioneel Leven

Na zijn vroege jaren van reizen, nam Struys een docerende functie aan aan de Weimar Saksisch-Groothertogelijke Kunstschool. Hij behield deze professorship tot 1882. Tijdens deze periode was hij getuige van de ontwikkeling van zijn studenten, waaronder Christian Rohlfs. Zijn tijd in Weimar vormde een stabiele periode van onderwijs voordat hij de koers naar de Nederlanden verlegde. In 1882 verhuisde hij naar Den Haag. Hij bracht daar twee jaar door, waarbij hij zich voornamelijk richtte op het portretteren van mensen en het vastleggen van de gelijkenis van degenen die voor hem model stonden.

Zijn latere jaren werden doorgebracht in België, specifiek in Mechelen. Daar nam hij de rol aan van hoofd van de Koninklijke Teken Academie. Zijn invloed reikte echter verder dan de muren van het atelier; hij speelde ook een belangrijke rol in het bestuurlijke aspect van de Belgische kunstgemeenschap. In 1902 trad hij toe tot de administratieve commissie voor de negende tentoonstelling van de Société des Beaux-Arts in Brussel. Tegen 1905 had hij de positie van vicevoorzitter van de Société Royale des Beaux-Arts bereikt. Daarnaast leverde hij een waardevolle bijdrage aan het comité dat verantwoordelijk was voor de voorbereiding van de Exposition Rétrospective de l'Art Belge, een evenement dat deel uitmaakte van de vijfenzestigste verjaardag van het land.

Artistieke Stijl en Sociale Thema's

Struys werkte binnen de stroming van het realisme, waarbij hij zijn volledige aandacht richtte op genrestukken en portretkunst. Hij vertrouwde niet op de steriele omgeving van een formeel atelier om zijn onderwerpen te vinden; in plaats daarvan trok hij rechtstreeks de huizen binnen van de arme mensen die hij besloot te vereeuwigen. Deze bewuste keuze stelde hem in staat om hun dagelijks leven te observeren vanuit de intimiteit van hun eigen leefomgeving. Zijn aanwezigheid in deze bescheiden decors vormde de stille, ongepolijste kwaliteit die zijn werk zo kenmerkend maakte.

De onderwerpen die hij koos, raakten vaak aan de rauwe en harde realiteiten van het bestaan. Zijn schilderijen trokken aanzienlijke aandacht van de sociaal bewuste publicaties uit die tijd. Sommige critici, die de zware thema's die hij verkende met ontzag bekeken, bestempelden hem als de schilder van ellende en pijn. Zijn werk schuwde de moeilijke aspecten van de menselijke conditie niet, maar richtte zich juist op de geleefde ervaringen van degenen die aan de rand van de samenleving leefden.