Uneven

ავანგარდის ნათელი ვარსკვლავი: ქსულ სოლარის ამოუცნობი სამყარო

ოსკარ აგუსტინ ალეხანდრო შულც სოლარი, რომელიც მსოფლიოსთვის ქსულ სოლარად არის ცნობილი, იყო პერსონაჟი, რომლის მარტივად კატეგორიზებაც შეუძლებელი იყო. 1887 წელს არგენტინაში, სან-ფერნანდოში დაბადებული, მისი ცხოვრება და ხელოვნება იყო ცოცხალი ქსოვილი, რომელიც ქოსმოპოლიტური აღზრდის, ეზოთერული ძიებებისა და სახელოვნებო ინოვაციებისადმი შეუპოვარი ერთგულების ძაფებით იყო ქსოვილი. მისმა მშობლებმა — ბალტიელი გერმანელი მამითა და იტალიელი დედათი — მას სხვადასხვა კულტურული ნაკადებისადმი ღია სენსიტიურობა შეუძღინეს, რაც საფუძვლად დაედო მის შემოქმედებით მოგზაურობას. მიუხედავად იმისა, რომ თავდაპირველად მან მუსიკოსისა და არქიტექტორის განათლება მიიღო, სწორედ ევროპის მასშტაბური მოგზაობობის დროს — ლონდონში, პარიზში, ტურინში, გენუასა და მილანში — აღმოაჩინა შულც სოლარიმ თავისი ჭეშმარიტი მოწოდება: ფერწერა. მან დაიწყო აკვარელით, მოგვიანებით გადავიდა ტემპერასა და occasionally ზეთებზე, სადაც თითოეული ტექნიკა უფრო რთული ვიზუალიზაციის საშუალებად იქცა. თავად სახელწოდება „ქსულ სორარი“ ღრმად გამჟღაბნებული სიმბოლიზმია; იგი ლათინური სიტყვებიდან "lux" (სინათლე) და "solar" (მზის) მომდინარეობს და ხელოვანში განათლების, ენერგიისა და არსებობის საფუძვლად მდგარი უნივერსალური ძალებისადმი აღტაცებას ასახავს. ეს არ იყო მხოლოდ ფსევდონიმი, არამედ მისი შემოქმედებითი ფილოსოფიის მოწოდება.

გავლენები და სახელოვნებო განვითარება ქსულ სოლარის ადრეული ნამუშევრები ასახავდა ევროპის იმ დროის წამყვან ავანგარდულ მოძრაობებს, თუმცა მან მალევე გადალახა მიბაძვის საფეხური და შექმნა უნიკალური, პერსონალური სტილი. 1924 წელს ბრიტანელ ოკულტისტ ალისტერ ქროუЛИწას შეხვედრამ, მიუხედავად სიმცირეობისა, წარუშლელი კვალი დატოვა მის მეხსიერებაში, რამაც გააღვიძა მის ხელოვნებაში შეღწეული მისტიციზმისა და სიმბოლიზმის ინტერესი. ბუენოს-アイრეს დაბრუნების შემდეგ, ქსულ სორი „ფლორიდის ჯგუფის“ (ასევე ცნობილი როგორც „მარტინ ფიეროს ჯგუფი“) ცენტრალურ ფიგურად იქცა, რომელიც ინტელექტუალური და სახელოვნებო აღმოვმოჩენების კერა იყო. აქ მან დაამყარა მჭიდრო მეგობრობა ლიტერატურის გიგანტებთან, ხორხე ლუის ბორხესთან და ლეოპ oldest მარჩელთან, რამაც იდეათა ურთიერთგაცვლას შეუწყო ხელი და ღრმად შეცვალა მისი შემოქმედებითი პროდუქტი. ეს კავშირი არ იყო მხოლოდ სოციალური; ეს იყო ფილოსოფიური კითხვების, ლინგვისტური ექსპერიმენტებისა და ქვეცნობიერის ერთობლივი კვლევის პროცესი. მის ტილოებზე დაიწყო გამოგონილი ანბანების, ოკულტურ სიმბოლიზმით გაჯერებული გეომეტრიული აბსტრაქციებისა და ენისმაგური ლანდშაფტების გამოჩენა, რომლებიც იდუმალებით მოცულ ფიგურებით იყო დასახლებული. იგი არ აღწერდა რეალობას; იგი აგებ ალტერნატიულ რეალობებს, რომლებიც საკუთარი შინაგანი ლოგიკით იმართებოდნენ.

სიმბოლოებისა და ენების სამყარო

ქსულ სოლარის სახელოვნებო პრაქტიკის საფუძველი პერსონალური მითოლოგიის შექმნა იყო — სამყაროს, რომელიც სავსე იყო გამოგონილი ენებით, სიმბოლური სისტემებითა და ფანტასტიკური არსებებით. მან შეიმუშავა ორი სრული ხელოვნური ენა: „ნეოკრიოლო“, პორტუგალიურისა და ესპანურის პოეტური ნაზავი, რომელიც სასაუბრო კომუნიკაციისთვის იყო განკუთვნილი, და „პანლენგვა“ — ამბიციური მცდელობა უნივერსალური ენის შექმნისა, რომელიც მათემატიკას, მუსიკას, ასტროლოგიასა და ვიზუალურ ხელოვნებას აკავშირებდა. ეს ლინგვისტური ძიებები არ იყო მხოლოდ ინტელექტუალური ვარჯიში; ისინი მისი შემოქმედებითი ხედვის განუყოფელი ნაწილი იყო და განსაზღვრავდა მის ტილოებში ჩამკვრეტი რთული პატერნებისა და კოდირებული შეტყობინებების შინაარსს. მას სჯეროდა, რომ ენა სამყაროს ღრმა ჭეშმარიტებების გასაღები იყო და ცდილობდა შეექმნა კომუნიკაციის სისტემა, რომელიც კულტურულ საზღვრებს გადალახავდა. ეს აღტაცება სხვა სფერეებზეც გავრცელდა: მან შექმნა მუსიკალური ინსტრუმენტები ეზოთერულ პრინციპებზე დაგვირგვინებული, და შეიმუშავა რთული სამაგიდო თამაში „პანაჯედრეზი“, რომლის წესებიც მისი სემეიტიკური ექსპერიმენტებიდან გამომდინარეობდა.

მემკვიდრეობა და მარადიული გავლენა

მიუხედავად იმისა, რომ მან სიცოცხლეში მიაღწია აღიარებას, მათ შორის მნიშვნელოვანი ექსპოზიციით პარიზის თანამედროვე ხელოვნების ეროვნულ მუზეუმში (Musée National d'Art Moderne) 1962 წელს, ქსულ სორი რჩებოდა გარკვეულწილად ამოუცნობ ფიგურად 1963 წელს არგენტინაში, ტიგრეში მისი გარდაცვალების შემდეგაც კი. ემილიო პეტორუტის ბიოგრაფიამ, რომელიც ხუთი წლის შემდეგ გამოქვეყნდა, დაეხმარა მის ადგილის განმტკიცებას არგენტინული ხელოვნების კანონში და მის ფარგლებს გარეთაც. დღეს ქსულ სორი ლათინამერიკული ავანგარდის საკვანძო ფიგურად არის აღიარებული — ხელოვანად, რომლის შემოქმედებამაც წინასწარ განსაზღვრა ბევრი ის საკითხი, რაც მოგვიანებით სურრეალიზმისა და XX საუკუნის სხვა მოძრაობების განმსაზღვრელი გახდა. მისი ტილოები, თავისი მკვეთრი ფერებით, რთული სიმბოლიზმითა და არაამქვეყნიური ატმოსფეროთი, კვლავაც აღფრთოვანებას იწვევს მთელ მსოფლიოში. ნანა ვაცინი, გველების წინამძღოლი და ოთხი ინდიელი ქალი მისი შედევრებიდან მხოლოდ მცირე ნიმუშებია, რომლებიც მის უნიკალურ შემოქმედებით ხედვას წარმოაჩენს. ქსულ სოლარის მემკვიდრეობა სცდება ფერწერის სფეროს; იგი იყო ვიზიონერი მოაზროვნე, გამომგონებელი და კულტურული ინოვატორი, რომელსაც ბედადა ალტერნატიული რეალობების წარმოდგენა და ტრადიციული აზროვნების გამოწვევა. მისი ნამუშევრები რჩება დასტურად იმისა, რომ ხელოვნებას შეუძლია გადალახოს საზღვრები, გამოიკვლიოს არსებობის საიდუმლოებები და განათოს ადამიანური გამოცდილების ფარული განზომილებები.