Negro Boy ზეთით ხელით შესრულებული, სპეციალურად თქვენი კედლებისთვის

ამერიკულ რეალიზმში გამოსახული ცხოვრება

ჯონათან ესტმან ჯონსონი, სახელი, რომელიც მე-19 საუკუნის ამერიკული ცხოვრების მშვიდ ღირსებას ასხივებს, უფრო მეტი იყო, ვიდრე უბრალოდ მხატვარი; იგი თავისი ეპოქის ვიზუალური ქრონიკოსი იყო. 1824 წელს მენის შტატში, ლოველში დაბადებული ჯონსონის გზა სახელოვნებაში არ ყოფილა მყისიერი აღიარების შედეგი, არამედ ეს იყო თანდათანობითი განვითარება, რომელიც ფორმირებული იყო ოჯახური კავშირებით, მკაცრი წვრთნით და დაუღალავი სწრაფვით, წარეჩინებინა სამყ world-ი ისეთივე, როგორიც თავად ხედავდა მას – სიმართლით, ნიუანსებითა და მელანქოლიური სილამაზის შეხებით. მისმა მამამ, ფილიპ კარიგან ჯონსონმა, ბიზნესსა და სხვადასხვა ორგანიზაციებში დაიკავა მნიშვნელოვანი პოსტები, რამაც ახალგაზრდა ესტმანს თესვა საზოგადოებრივი აქტიურობის გრძნობა, რაც მოგვიანებით მის მხატვრულ სუბიექტებშიც აისახა. მენის ქალაქ ფრაიბურგსა და ऑगस्टაში გატარებულმა ადრეულმა წლებმა შექმნა ის ფუნდამენტური გამოცდილება, რამაც საფუძველი ჩაუყარა ყოველდღიურობის იმგვარ გააზრებას, რომელიც იგი ტილოზე საოცარი სენსიტიურობით გადაიტანა. მისი ფორმალური სწავლება დაიწყო 1840 წელს ბოსტონელი ლითოგრაფისთან სტაჟირებით, რაც პირველი ნაბიჯი იყო კარიერაში, რომელიც განსაზღვრული იყო ზედმიწევნითი დაკვირვებითა და ტექნიკური ოსტატობით. მამის სამხედრო დანიშვნის გამო, ოჯახთან ერთად ვაშინგტონში გადასვლამ გაფართოვა მისი ჰორიზონტები და შემოატანა ისეთი მრავალფეროვანი თემები და გამოცდილებები, რომლებმაც ნატიფი გავლენა მოახდინეს მის მხატლებით ხედვაზე.

დარევის ოსტატებიდან ამერიკულ სცენებამდე

ჯონსონის შემოქმედებითი განვითარება გავლენათა მომხიბვლელი ურთიერთქმედება იყო. თავდაპირველად პორტრეტის ჟანრს მიბმულმა, მან სწრაფად გააფართოვა თავისი რეპერტუარი და მოიცვა ჟანრული ფერწერი – ყოველდღიური ცხოვრების სცენები. ეს არ იყო მხოლოდ რეპრეზენტაცია; ეს იყო ამერიკული საზოგადოების არსის დაჭერა, რაც საშუალებას იძლეოდა, თვალს მივაკვირდეს ჩვეულებრივი ადამიანების ცხოვრებას, რომლებსაც ხშირად უგულებელყოფენ უფრო გრანდიოზული ისტორიული ნარატივები. გადამწყვეტი მომენტი 1850-იან წლებში დადგა, როდესაც ჯონსონი ჰააგში იმყოფებოდა და თget sich погрузился (დაიღრმავა) მე-17 საუკუნის დარევის ოსტატების ნამუშევრებში. ეს შეხვედრა ტრანსფორმაციული აღმოჩნდა. მან შეითვისწოვდა კომპოზიციის, განათებისა და რეალიზმის ოსტატობას, რამაც მას თბილი მეტსახელი "ამერიკული რემბრანტი" უწოდეს. ეს გავლენა აშკარად იგრძნობა მის ნამუშევრებში – მოკლებული პალიტრა, დრამატული ქიაროსკურო და თითქმის ფოტოგრაფიული სიზუსტის დეტალები ახასიათებს მის მომწიფებულ სტილს. თუმცა, ჯონსონი მხოლოდ არ იმეჯიტებდა; მან ეს ევროპული ტექნიკა თავის უნიკალურ ამერიკულ სენსიტიურობასთან შეዋროდა და შექმნა ნამუშევრები, რომლებიც ერთდროულად ტექნიკურად ბრწყინვალე იყო და ღრმად იყო ფესვგადგმული მისი დროის სოციალურ ქსოვილში. იგი შეუერთდა მზარდ რეალისტურ მოძრაობას, უარყოფდა იდეალიზებულ გამოსახულებებს ყოველდღიური ცხოვრების ზუსტი აღწერის სასარგებლოდ, რამაც მისი მხატვრული მემკვიდრეობა განსაზღვრა.

ეპოქის მოწმეს როლი

ჯონსონის შემოქმედება საოცრად მრავალფეროვანია; იგი მოიცავს ისეთი გამოჩენილი ფიგურების პორტრეტებს, როგორებიცაა აბრამ ლინკონი, ნათანიელ ჰოუზერნი, რალფ ვალდოემერსონი და ჰენრი ვადსვორთ ლონგფელო, alongside ( alongside) საოჯახო და სოფლის ცხოვრების ინტიმური სცენები. თუმცა, ზოგიერთი ნამუშევარი განსაკუთრებით გამორჩეულია თავისი სოციალური კომენტარითა და მხატვრული ინოვაციით. Negro Life at the South (1859) რჩება მის ერთ-ერთ ყველაზე აღიარებულ – და საკამათო – ნამუშევრად. აფროამერიკელთა დასვენების სცენის გამოსახვამ გამოიწვია მწვავე დებატები რასობრივ ურთიერთობებსა და antebellum სამხრეთის მონობის რეალობაზე. ამ სცენაში არსებულმა ორაზროვნებამ – იყო თუ არა ეს რომანტიზებული გამოსახულება თუ დახვეწილი კრიტიკა? – გამოიწევდა დისკუსიები, რომლებიც ხელოვნების სამყაროს ფარგლებს სცილდებოდა. მისი რეაქცია სამოქალაქო ომზე ასევე მძაფრი იყო. ბრძოლის ময়ედის გმირული ეპიზოდების ნაცვლად, ჯონსონი ყურადღებას გადაიტანა კონფლიქტის გავლენაზე სამოქალაქო ცხოვრებაზე და შექმნა შემაძრწუნებელი გამოსახულებები შეშფოთებული ოჯახებისა და ფრონტის მიღმა არსებული სცენების შესახებ. Ride For Liberty (1862), რომელიც ასახავს მონადებული ოჯახის თავისუფლებისკენ გაქცევას, არის მისი ერთგულების ძლიერი დასტური სოციალური სამართლიანობისადმი. ნიუ-ინგლენდის სოფლის ცხოვრების აღწერამ – წიწაკლდის შემოდის და კრანბერიის მოკრევა – თაყვანისცემით აღნიშნა ამერიკული ტრადიციული ღირებულებები და ხელოსნობა.

მემკადვე ტილოზე მიღმა

მხატვრული მიღწევების მიღმა, ჯონსონმა გადამწყვეტი როლი ითამაშა ამერიკული ხელოვნების ლანდშაფტის ფორმირებაში. ჟანრულ ფერწერას მან მიანიჭა პატივისცემით აღიარებული ფორმა, რითაც გამოწვევა ছুდა იმ წარმოდგენებს, თუ რა ითვლებოდა „მაღალ ხელოვნებად“. იგი არ იყო მხოლოდ მხატვარი; იგი იყო კულტურული ადვოკატი. მისი თავდადება გასცდა საკუთარ პრაქტიკას და დასრულდა ნიუ-იორკში მეტროპოლიტენის ხელოვნების მუზეუმის ერთად დაფუძნებით – რაც მისი რწმენის დასტურია ხელოვნების ძალაზე, რომელსაც შეუძლია განათლება და შთაგონება მოგვცეს. მისი სახელი დატანილია მუზეუმის შესასვლელთან, როგორც ერის სახელოვნება სამსახურში მისი მნიშვნელოვანი წვლილის მარადიული აღიარება. ჯონსონის გავლენა ამერიკულ რეალიზმზე უდავოა; ყოველდღიური ცხოვრების სიმართლით და დეტალებით აღწერის მისმა სწრაფვამ გზა გაუკვალა მომავალ თაობებს, რომლებიც ადამიანური გამოცდილების სირთულეების დაჭერას ცდილობდნენ. დღეს ჯონათან ესტმან ჯონსონი იხსენება არა მხოლოდ როგორც ტექნიკურად ნიჭიერი მხატვარი, არამედ როგორც ამერიკული საზოგადოების გამჭრიახი დამკვირვებელი, რომლის ნამუშევრებიც დღემდე მრავალმხრივად ეხმიანება ჩვენს ემოციურ სიღრმეს.

მარადიული მნიშვნელობა

ჯონსონის მემკვიდრეობა სცილდება კონკრეტულ ნამუშევრებს ან ინსტიტუციურ წვლილს. იგი იყო პიონერი ევროპულ მხატვრულ ტრადიციებსა და უნიკალურ ამერიკულ თემებს შორის ხიდის ასაშენებლად. მისმა უნარმა, ჩვეულებრივი სცენები ღრმა შინაარსით გაეკვეთა, მზადყოფნამ, შეესწრებოდა რთულ სოციალურ საკითხებს და რეალიზმსადმი მისი ურყევი ერთგულებამ განამტკიცა მისი ადგილი მე-19 საუკუნის ამერიკულ ხელოვნებაში, როგორც საკვანძო ფიგურისა. იგი უბრალოდ არ აღრიცხავდა ცხოვრებას; იგი ახდენდა მის ინტერპრეტაციას და მაყურებელს აიძულებდა დაფიქრებოდა საკუთარ ღირებულებებსა და რწმენებზე. მისი შემოქმედება არის ძლიერი შეხსენება იმისა, რომ ჭეშმარიტი ხელოვნება მდგომარეობს არა მხოლოდ ტექნიკურ ოსტატობაში, არამედ ადამიანურ სულთან კავშირის დამყარებისა და ჩვენს გარშემო არსებული სამყაროს განათებაში. იგი 1906 წელს ნიუ-იორკში გარდაიცვალა, დატოვა შემოქმედება, რომელიც დღემდე აღფრთოვანებას იწვევს და უზრუნველყოფს მის მარადიულ აღიარებას ამერიკული ხელოვნების ისტორიაში.