Tree Form

გრაჰამ ვივიან சதერლენდის ვიზიონერული ლანდშაფტები

გრაჰამ ვივიან சதერლენდი, ბრიტანული მოდერნიზმის ტიტანი, ფლობდა იშვიათ უნარს, ბუნებრივი სამყაროს ნაცნობ კონტურები რაღაც ღრმად შემაშფოთებელ და სულიერად მძაფრ შთაბეჭდილებად გარდაეღმა. 1903 წელს ლონდონის სთრეთამში დაბადებული சதერლენდის მოგზაურობა მუდმივი მეტამორფოზის პროცესი იყო. მიუხედავად იმისა, რომ მისი ადრეული წლები ეპსომის კოლეჯში კლასიკური განათლებით ყალიბდებოდა, მისი ჭეშმარიტი მოწოდება ოჯახის იურიდიულ წრეებს შორს გამოიკვეთა. მისი პირველი ნაბიჯები Midland Railway Locomotive Works-ის სტაჟირების ტექნიკურ სამყაროში შემოგვძলდა სიზუსტის ის საფუძველი, რომელიც მოგვიანებით მის რთულ გრავიურებსა და ტექსტურ ზეთოვ ფერწერაში გამოვლინდა. Goldsmiths' School of Art-ში გადასვლისთანავე, சதერლენდმა დაიწყო ტრადიციული რეპრეზენტაციისგან დისტანცირება და მიიჯდა გრავიურისა და ეტჩინგის ემოციური ძალისკენ.

მხატვრის ადრეული ესთეტიკა ღრმად იყო ფესვგადგმული სამუელ პალმერის რომანტიზმში, თუმცა მან უარი თქვა წარსულთან მიჯაჭვულ მდგომარეობაზე. პირიქით, சதერლენდი გამხდარა ხიდად ინგლისურ პასტორალურ ტრადიციასა და ევროპული ავანგარდული მოძრაობების რადიკალურ ენერგიას შორის. სურრეალიზმის სიზმრისეული ლოგიკისა და ექსპრესიონიზმის პირველყოფილი ემოციურობის შთანთქმით, მან შეიმუშავა ვიზუალური ენა, რომელსაც შეეძლო გამოეჭვრა როგორც ფიზიკური ლანდშაფტი, ისე ფსიქოლოგიური მდგომარეობა. მისი ადრეული გრავიურები, რომლებიც დახასიათებულია მისტიკითა და ორგანული ფორმებით, საფუძველი ჩაუყარა კარიერას, რომლის მთავარი თემაც ბუნების „უცნაურობა“ გახდა — თემა, რომელიც მისი ყველაზე წარუვათელი მემკვიდრეობა იქცა.

ბუნების ჩრდილი და ომის წლები

1940-იან წლებში சதერლენდის შემოქმედებაში გარდამტეხი ეპოქა დაიწყო, როდესაც მისი ფოკუსი გრავიურის ნაზი მედიუმიდან ზეთოვანი ფერწერის ვიცერალურ, იმპასტო ტექსტურებზე გადავიდა. სწორედ ამ პერიოდში გახდა პემბროკშაირის უხეში, ქარით დაფარული ლანდშადფტები მისი მთავარი მუზა. ისეთ ნამუშევრებში, როგორიცაა ეკლიანი ხე, შესაძლებელია მხატვრის ოსტატობის დანახვა ბოტანიკური რეალობის სურრეალისტურ დისტორციასთან შერწყმაში. იგი მხოლოდ ხეებს კი არ ხატავდა, არამედ ხატავდა დაძაბულობას, ბრძოლასა და თავად სიცოცხლის სკელეტურ არქიტექტურას. ამ პერიოდის განმავლობაში მან მიიღწია უფრო აბსტრაქტული, თუმცა ღრმად სიმბოლური ხედვა, სადაც ეკლები, ფესვები და დახვეული ტოტები ადამიანის მოწყვლადობისა და მდგრადობის მეტაფორებად იქცნენ.

მეორე მსოფლიო ომმა მის შემოქმედებას სხვაგვარი, უფრო პირს도ღებული განზომილება შესძინა. როგორც ოფიციალურმა ომის მხატვარმა, சதერლენდმა მზერა მიმართა ბრიტანეთის ფრონტის ინდუსტრიულ და ხშირად შემაძრწუნებელ სცენათი. ამ ეპოქის მისი ნამუშევრები, როგორიცაა ფრენადი ბომბის დეპო: ქავერნები, ატმოსფეროს შექმნის ოსტატური ნიმუშებია. მძიმე ტექსტურებითა და პალიტრათი, რომელიც გახსენებდა როგორც გახრწნას, ისე შიშს, მან დააფიქსირა ომის დროის ინტერიერების შემზარავი უდაბნოება. ეს ნამუშევრები არ იყო მხოლოდ დოკუმენტაცია; ისინი იყვნენ იმ ეპოქის ფსიქოლოგიური პორტრეტები, რომელიც აღსავსე იყო შფოთვითა და განადგურების მოახლოებული საფრთხით, რაც ასახავდა ომში ჩაფლართული სამყაროს რასკევნილ რეალობას.

სიმბოლიზმისა და გრანდიოზულობის მემკვიდრეობა

ომის შემდგომ წლებში சதერლენდის შემოქმედება სულიერი და საზოგადოებრივი მნიშვნელობის ახალ სიმაღლეებს მიაღწია. მან დაიწყო რელიგიური სიმბოლიზმის ინტეგრირება თავის ორგანულ მოტივებთან, რითაც შექმნა საკრალურისა და ბუნებრიობის ძლიერი სინთეზი. ეს ყველაფერი მის ერთ-ერთ ყველაზე მონუმენტურ მიღწევამდე მივიდა: ახალი კოვენტრიის ტაძრის მასიური ცენტრალური ტაპესტრიის დიზაინი, სახელწოდებით ქრისტე დიდებულებაში ტეტრამორფში. ეს ნამუშევარი, რომელმაც გამოიყენა ფორმისა და ფერის მანიპულირების უნარი გრანდიოზულ მასშტაბზე, მისი როლის დასტურია ომის შემდგომი ბრიტანეთის კულტურულ აღდგენაში.

მისი პროფესიული კარიერის განმსაზღვრელი მრავალფეროვნება საშუალებდა დაუვიწყელი კვალი დაეტოვებინა სხვადასხვა დისციპლინაში:

• პორტრეტული ჟანრი: საზოგადოებრივი ფიგურების ფსიქოლოგიური სიღრმის გადმოცემის უნარი, როგორიცაა მისი ღირსეული და მელანქოლიური სომერსეტ მოუმი.
• გრავიურა: ეტჩინგისა და გრავიურის სიზუსტისადმი მთელი ცხოვრების მანძილზე გამოვლენილი ერთგულება, რამაც განსაზღვრა მისი ხაზისა და სტრუქტურის შეგრძნება.
• დეკორატიული ხელოვნება: მისი წვლილი ტაპესტრიის დიზაინსა და შუშის ხელოვნებაში, რამაც თანამედროვე აბსტრაქცია ფუნქციური სილამაზის სფეროში შეიტანა.

საბოლოო ჯამში, გრემ ვივიან சதერლენდი მე-20 საუკუნის ხელოვნების ქვაკუთხედად რჩება, რადგან მას გაბედა ლანდშაფტის ზედაპირის მიღმა შეხედვა. მან იპოვა სურრეალური რეალურში და ღვთიური — ორგანულში. მისი მემკვიდრეობა არა მხოლოდ მუზეუმებშია, არამედ იმ გზაში, რომლითაც ჩვენ აღვიქვამთ ჩვენს გარშემო არსებული სამყაროს ფარულ, ხშირად დაკბილულ სილამაზეს — სამყაროს, სადაც ყოველი ეკლი ისტორიას ინახავს და ყოველი ჩრდილი საიდუმლოს შეიცავს.