(Untitled Head)

ქვაში გამოკვეთილი სიცოცხლე: ჯორჯ გრეი ბარნარდის სამყარო

ჯორჯ გრეი ბარნარდი, რომელიც 1863 წელს პენსილვანიის ბელფონტში დაიბადა, ამერიკელი ქანდაკება იყო, რომლის კარიერაც ცვალებადი სახელოვნებო ტალღებისა და მზარდი ეროვნული იდენტობის ფონზე განიშლებოდა. მისი ცხოვრების ისტორია დაუღალავ სწრაფვის ქრონიკაა – მოგზაურობა მისი ახალგაზრდობის სოფლის პეიზაჟებიდან პარიზის სახელგანმტეველ სახელოვნებო აკადემიებში და, საბოლოოდ, ამერიკულ ქანდაკებაში საკვანძო ფიგურად დამკვიდრებამდე. როგორც პრესბიტერიან მინისტრის ვაჟს, ბარნარდის ადრეული წლები ილინოისის სხვადასხვა მხარეში ხშირ გადასახლებებს ახასიათებდა, თუმცა სწორედ ამ მოხეტიალე ცხოვრებაში დაიწყო მისი სახელოვნებო გრძნობის აღმოფხვრა. მან თავისი უნარები თავდაპირველად ჩიკაგოს ხელოვნების ინსტიტუტში, ლეონარდ ვოლკის მეთვალყურეობით დახვეწა, სადაც გამოავლინა მოდელირებისა და ფორმისადმი თანდაყოლილი ნიჭი – სწორედ ეს საფუძველი გახდა მისი არაჩვეულებრივი კარიერის საძირკველი. ამ პირველმა ნაპერწკალმა 1883 წელს პარიზისკენ მიგზავნა, სადაც იგი სრულად ჩაუღრმავდა École Nationale Supérieure des Beaux-Arts-ის მკაცრ მომზადებას და პიერ-ჟულ კაველიეს ატელიეში მუშაობას. თორმეტი წელი, რომელიც კლასიკური ტექნიკების შეთვისებასა და საფრანგეთის ცოცხალ სახელოვნებო საზოგადოებასთან ურთიერთობაზე წავიდა, გარდამტამი აღმოჩნდა და 1894 წლის სალონზე მისი ტრიუმფალური დებიუტით დასრულდა.

როდენის ექო და სიმბოლური ენის დაბადება

ბარნარდის შემოქმედებითი განვითარება ღრმად იყო ფორმირებული ऑगस्ट როდენთან შეხებით, რომლის გავლენაც აშკარაა ადამიანის ფორმისა და ემოციური სიღრმის მის პირველ ძიებებში. თუმცა, ბარნარდი არ ყოფილა მხოლოდ მიმბაძველი; მან სწრაფად შეძლო საკუთარი, განსხვავებული გზის გამკლავება და სიმბოლური ენის შექმნა, რომელიც ადამიანური მდგომარეობის სირთულეებს ეხებოდა. მისი ძირითადი ნამუშევრები ხასიათდება ალეგორიული ბუნებით, სადაც ის ორადგმულების, შინაგანი ბრძოლისა და ჩვენში არსებული წინააღმდეგობების თემებს ეხება. ადამიანის ორ ბუნებას შორის ბრძოლა (1894), რომელიც მეტროპოლიტენის ხელოვნების მუზეუმში იყო გამოფენილი, საკვანძო მაგალითად გვევლინება – ეს არის მარადიულ კონფლიქტში ჩაკლული საპირისპირო ძალების ძლიერი აღწერა. ეს ნამუშევარი, შემდგომ ნამუშევრებთან ერთად, როგორიცაა მჭრელი (1902) და ვარდისფერი ქალი (დაახლ. 1902), წარმოაჩენდა მის ოსტატობას ფიზიკური ძალისა და ნატიფი ელეგანტურობის ერთად დაჭერაში. დიდი ღმერთი პანი (1899), რომელიც თავდაპირველად სკანდალურად იქნა აღქმული შიშველი სხეულის გამოსახვის გამო, საბოლოოდ კოლუმბიის უნივერსიტეტში იპოვა თავისი ადგილი, რითაც კიდევ უფრო განამტკიცა ბარნარდისの名, როგორც ხელოვანისა, რომელიც არ ეშინია ტრადიციული ნორმების გამოწვევის. ქალწულობა (1896) კი თავისი სიმარტივითა და დახვეწილობით არის ცნობილი.

მონუმენტური შეკვეთები და პენსილვანიის შტატის კაპიტოლი

საუკუნის დასაწყისმა ბარნარდის კარიერაში მნიშვნელოვანი თავი შემოიტანა მონუმენტური შეკვეთით: 1902 და 1910 წლების間に ჰარისბურგში, პენსილვანიის შტატის კაპიტოლისთვის სკულპტურების ექვსდაათზე მეტი ქანდაკების შექმნა. ეს ამბიციური პროექტი, რომელიც ადამიანის ისტორიის სცენებს ასახავდა, უზარმაზარ keterampilanს და თავდადებას მოითხოვდა, თუმცა ასევე მნიშვნელოვან ფინანსურ გამოწვევებსაც წარმოადგენდა. მიუხედავად ამ დაბრკოლებებისა, ბართარნიმ გამართლდა და თავისი რთული და ემოციური ფიგურებით კაპიტოლის შენობას წარუშლელი კვალი დაუტოვწდა. მისმა უნარმა, გადაეტანა დიდი ისტორიული ნარატივები ხელშესახებ ფორმად, განამტკიცა მისი პოზიცია, როგორც ამერიკის ერთ-ერთი წამყვანი ქანდაკების. მოგვიანებით, 1917 წელს, მან კიდევ ერთი ამბიციური პროექტი განახორციელა – აბრამ ლინკოლნის უფრო დიდი, ვიდრე რეალური სტატუა. ამ პორტრეტმა გამოიწვია დებატები არაკონვენციური მიდგომის გამო, რომელიც განსხვავდებოდა ტრადიციული გმირული გამოსახულებებისგან; მიუხედავად ამისა, ის რჩება პრეზიდენტის ხასიათის მძლავრ სიმბოლოდ და მისი ასლები შექმნილია სხვადასხვა ადგილას, მათ შორის ცინსინატში, მანჩესტერში (ინგლისი) და ლუისვილში (კენტუკი).

კოლექციონერისСтрасть: „კლოისტერები“ და მარადიული მემკვიდრეობა

ქანდაკების შემოქმედების მიღმა, ჯორჯ გრეი ბარნარდი შუა საუკუნეების ხელოვნებისადმი ღრმა ვნება ჰქონდა. იგი გახდა არქიტექტურული ფრაგმენტების მონდომებული კოლექციონერი, რომელიც პირველ მსოფლიო ომამდე საფრანგეთის სოფლებში მოგზაურობდა წარსულის ამ ნარჩენების მოსაპოვებლად. ეს კოლექცია არ იყო მხოლოდ პირადი სიამოვნება; მას მართავდა სურვილი, შეენარჩუნებინა და გაეზიარებინა ამ ხშირად უგულებელყოფილი სახელოვნებო მემკვიდრეობის სილამაზე. 1925 წელს მისი ვრცელი კოლექცია შეიძინა ჯონ დ. როკფელერმა უმცროსმა, რამაც საფუძველი ჩაუყარა იმას, რაც მოგვიანებით გახდა „კლოისტერები“ – მეტროპოლიტენის ხელოვნების მუზეუმის ფილიალი, რომელიც შუა საუკუნეების ხელოვნებასა და არქიტექტურას ეძღვნება. ეს ქმედება ბარნარდის ხედვისა და კულტურული შენარჩუნებისადმი მისი წვლილის დასტურია. ბარნადის წვლილი ამერიკულ ქანდაკებაში უდიდესია, რადგან მან შეძლო ევროპული ტრადიციების შეთავსება უნიკალურ ამერიკულ ესთეტიკურ გრძნობასთან. მან გამოწვევა ছুდა სახელოვნებო ნორმებს, მიიღო სიმბოლიზმი და დატოვა შემოქმედება, რომელიც დღემდე შთაგონებისა და ფიქრის საფუძველს წარმოადგენს. მისი მემკვიდრეობა სცდება მის ქანდაკებებს; იგი ცოცხლობს „კლოისტერების“ მშვიდ halls-ებში, სადაც წარსულის ფრაგმენტები მომავალი თაობებისთვის ხელახლა აღორძინებულია.