ბრეტონის მღვიმე: ფერდინანდ დი პუიგოდოს გამომსახველ სამყაროს

ფერდინანდ დი პუიგოდო, რომელიც 1864 წელს ნანტში დაიბადა და 1930 წელს კროისიკში გარდაიცვალა, გვიანი XIX-XX საუკუნეების ფრანგული живописи ერთ-ერთი საინტერესო წარმომადგენელია. თანამედროვე მხატვართა შორის ის არც თუ ისე ცნობილია, მაგრამ მან საკუთარი უნიკალური სამხატვრო ნიშა გაიკეთა, ღრმად არის ჩაც entrenched ბრეტონის ტრადიციებში და ატმოსფეროში, გამოირჩევა სინათლისა და ჩრდილის განსაკუთრებული მგრძნობელობით. მისი ცხოვრება იყო როგორც სამხატვრო ძიება, ასევე პირადი იზოლაცია, რაც Edgar Degas-მა “კერვაუდუს ბერად” აღწერა. ადრეული შესწავლებიდან მოყოლებული, მის უკანასკნელ მელანქოლიურ ნამუშევრებამდე, დი პუიგოდოს გზა არის ავთენტური გამოხატვის ძიება ცვალებადი სამხატვრო მიმდინარეობების ფონზე.

ადრეული ცხოვრება და სამხატვრო ფორმირება

დი პუიგოდოს პირველი შეხლა-მოხლვა ხელოვნებასთან მისმა ბ uncles, Henri de Chateaubriant-მა მოახდინა, რომელმაც აქტიურად განვითარდა ახალგაზრდა მხატვრის ნიჭი. მისი ოფიციალური განათლება ტრადიციული იყო - პარიზისა და ნიცას boarding schools, მაგრამ სწორედ ხატვის თვითშესწავლამ გააჩინა მას უდიდესი ინტერესი. გადამწყვეტი მოგზაურობა იტალიაში 1882 წელს გააფართოვა მისი ჰორიზონტი, უფრო მნიშვნელოვანი მოგზაურობა კი ტუნისში გახდა, სადაც მან საკუთარი ვიზუალური ენა დაიწყო. 1886 წელი გადამწყვეტი იყო - ეს იყო პირველი დადასტურებული ნამუშევარი და მნიშვნელოვანი შეხვედრა Pont-Aven-ის სამხატვრო თემთან. პატარა ბრეტონული სოფელი avant-garde მხატვრების მაგნიტად იქცა, მათ შორის Charles Laval-ი და, განსაკუთრებით, Paul Gauguin-ი. გაგზავნის გეგმა Panama-ში და Martinique-ში Gauguin-თან ერთად არ განხორციელდა დი პუიგოდოს სამხედრო სამსახურის გამო, თუმცა მოკლე ასოციაციამ მნიშვნელოვანი კვალი დატოვა მის სამხატვრო ტრაექტორიაზე. მისი ადრეული ნამუშევრები, 1890 წელს Société Nationale des Beaux Arts-ის სალონზე წარდგენილი, ყურადღებას იპყრობდა, რაც მამის მიერ Paul Durand-Ruel-თან დაწარმოებულმა გაცნობებმა ხელი შეუწყო.

Pont-Aven და ბრეტონის სული

წლები Pont-Aven-ში (განსაკუთრებით 1895 წლისთვის) იყო დი პუიგოდოსთვის ფორმირებელი. მან თავის თავს მთლიანად ჩა plunged ბრეტონის უნიკალურ ატმოსფეროში, გაიტაცა მისი მკაცრი სანაპირო ზოლით, ძველი ტრადიციებით და ხალხის ღრმა სულიერი ცხოვრებით. *pardon* - ტრადიციული ბრეტონული რელიგიური მსვლელობები და ფესტივალები - გახდა მისი ნამუშევრების განმეორებადი მოტივი. ეს მოვლენები, რომელიც იყო მკაფიო ფერით, ცხოველოვანი თაყვანისმცემლობით და საზოგადოების იდენტობის გრძნობით, დი პუიგოდოსთვის შთაგონების მდიდარი წყარო გახდა. ის მხოლოდ ამ სცენებს არ აღწერდა; ის ცდილობდა მათი ემოციური არსის დაფიქსირებას, ციმბილის ჩრდილები სახეებზე, რომლებიც რწმენითა და ისტორიით იყო ნაკვეთი. მისი ნახატები ამ პერიოდიდან ხშირად ბრეტონ ქალებს ასახავს, რომლებიც იღებენ წყნარ ღირსებას და კავშირს მიწასთან. ეს ფოკუსი შეესაბამებოდა სხვა მხატვრებს, რომლებიც რეგიონალურ იდენტობასა და ფოლკლორს იკვლევდნენ, თუმცა დი პუიგოდოს მიდგომა განსაკუთრებული იყო - ნაკლებად შეშფოთებული სოციალური კომენტარით და უფრო მეტად ორიენტირებული კონკრეტული განწყობისა და ატმოსფეროს გამოწვევაზე.

იზოლაცია, ფინანსური პრობლემები და გვიანი სტილი

ურთიერთობა Durand-Ruel-თან 1903 წელს გაუარესდა, რის შედეგადაც ფინანსური კრიზისი დატრიალდა, რაც დი პუიგოდოს დიდ ნაწილს აწუხებდა. მოგზაურობა Venice-ში 1904 წელს მნიშვნელოვანი რაოდენობით სამუშაო გამოვიდა, მაგრამ ეკონომიკურმა ზეწოლამ ისევ Batz-sur-Mer-ში დააბრუნა. 1907 წელს მეგობრებმა მას Kervaudu-ს სახლობა შესთავაზეს Le Croisic-ში, რაც მისთვის საკმარისი იზოლაცია იყო. პირველი მსოფლიო ომის დაწყებამ კიდევ უფრო გააღრმავა მისი იზოლაცია, ხელოვნების ფართო სამყაროსგან მო detachment-ს გრძნობა. ამ სირთულეების მიუხედავად, დი პუიგოდომ ხატვა განაგრძო, გააფრთოვა თავისი ტექნიკა და სიღრმისეული შესწავლა სინათლისა და ჩრდილის შესახებ. მისი ფანტაზია ციმბილის შესწავლაზე ამ პერიოდში აღემატებოდა, შექმნა გამოსახულებები, რომლებიც არის როგორც სასიამოვნო, ასევე ღრმად ინტროსპექტიული.

მემკვიდრეობა და ისტორიული მნიშვნელობა

დი პუიგოდოს სამხატვრო მოგზაურობა იყო წყნარი წინააღმდეგობა ამჟამინდელ ტენდენციებს. მიუხედავად იმისა, რომ თავდაპირველად Impressionism-სთან ჩართული იყო, მისი ნამუშევრები თანდათანობით Symbolist მგრძნობელობისკენ გადავიდნენ - ნაკლებად ორიენტირებული ობიექტურ წარმომადგენლობაზე და უფრო მეტად კონცენტრირებული ემოციური მდგომარეობისა და სულიერი გამოცდილების გადმოცემაზე. მისი ნახატები არ არის დიდი ისტორიული მოთხრობები ან ფორმის смелые ექსპერიმენტები; ისინი არის კონკრეტული ადგილისა და ხალხის ინტიმური პორტრეტები, რომლებიც აღსავსეა მელანქოლიითა და თაყვანი სმით. 1919 წელს New York-ში ჩაუარდა გამოფენა, რაც დამღუპველი დარტყმა იყო, რამაც მისი დაცემა დეპრესიაში და ალკოჰოლიზმში გამოიწვია. ის გარდაიცვალა 1930 წელს, ხელოვნების სამყაროს მიერ დიდი ხნით forgotten. დღეს კი, დი პუიგოდო აღმოჩენილია ბრეტონის живописи მნიშვნელოვან ფიგურად, რომელიც აღიარებულია მისი უნიკალური ხედვისთვის, გამომსახველმა щетка და სინათლისა და ატმოსფეროს ნუანსების მგრძნობელობით. მისი სამუშაო გვაძლევს vanishing ცხოვრების წესის მომხიბლავი შეხედულობას და ხელოვნების ძ