Halcyon

ფერებში დაღlamული სიცოცხლე: სედრიკ لاکვუდ მორისის სამყარო

სერ სედრიკ لاکვუდ მორისი, რომელიც 1889 წლის 11 დეკემბერს, სუანსის ქალაქ სკეტში დაიბადა, იყო პიროვნება, რომლის შეფასებაც მარტივი არ არის. დულვიჩის სურათთა გალერეის დამფუძნებლებთან დაკავშირებული წარმომავლობით, მისი ადრეული წლები პრივილეგირებულ და ტრადიციულ გარემოში ჩატრგუნა, თუმცა მან ისეთი გზა აირჩია, რომელიც ნებისმიერ მოლოდინს ეწინააღმდეგებოდა. ჯორჯ لاکვუდ მორისის, ინდუსტრიალისტისა და ცნობილი რაგბისტი საერთაშორისო მოთამაშის, და ვილჰელმინა კორის შვილად, სედრიკის აღზრდა ფიზიკურ სიმტკიცესა და მხატვრულ სენსიტიურობას შორის იწონ-დაწონილად ვითარდებოდა – ეს დუალი, რომელიც მოგვიანებით მის შემოქმედებით მოგზაურობას საფუტიკად დაედო. სამხედრო სამსახურში მოღწევის პირველადმა მცდელობებმა წარუმატებლად დასრულდა, რამაც მას კანადასა და ნიუ-იორკში მოგზაურობისა და მუშაობის პერიოდები მოუტანა, სანამ საბოლოოდ 20-ე საუკუნის დასაწყისის პარიზის მზარდი სახელოვნებო სცენით არ მოიხიბლა. ლონდონის სამეფო მუსიკალურ კოლეჯში მუსიკალური განათლების მოკლე პერიოდიც კი quickly დამარცხდა დაუძლეველი მოწოდებით, რომელიც მას მხატვრობისკენ უბიძგებდა, რამაც მისი ცხოვრების მიმართულებაში გარდამტეხი ცვლილება მოახდინა.

პარიზული სტუდიებიდან აღმოსავლეთ ანგლიის ლანდშაფტებამდე

მორისის ფორმალური სახელოვნებო სწავლება 1914 წელს, მონპარნასში, აკადემია დელეკლესში დაიწყო, რაც ინტენსიური შემოქმედებითი პროცესის პერიოდი იყო. პირველმა მსოფლიოNe răzალმა ეს სწავლება შეაფერხა; ბავშვობის ოპერაციის გამო საბრძოლო მოქმედებებისთვის შეუსაბამოდ მიჩნეულმა, მან „Artists’ Rifles“-ში იმსახურა, შემდეგ კი ცხენების წვრთნაში მიიჩენეს – ამ გამოცდილებამ, უდავოდ, დახვეწა მისი თვალსაწიერი, რომელიც ცხოველთა ფორმისა და მოძრაობის დაკვირვებაში გამორჩეული იყო. სწორედ 1918 წელს გაღვივდა გადამწყვეტი ურთიერთობა: მისი პარტნიორობა არტურ ლეტ-ჰეინსთან. ეს მხატვრული და პირადი ალიანსი მორისის ცხოვრებისა და შემოქმედების ცენტრალური ნაწილი გახდა, რამაც წარმოშვა თანამშრომლობის სული, რომელიც მათ ინდივიდუალურ ტილოებს სცილდებოდა. ადრეული გავლენები იმპრესიონიზმსა და პოსტ-იმპრესიონიზმში იკვრებოდა, რაც მისი პირველი ლანდშაფტებისა და პორტრეტების სიმბოლო იყო, თუმცა ეს საფუძვლები მალე დაступиდა უნიკალურ, ექსპრესიულ სტილს. მკვეთრი ფერები და თამამი შტრიხები, რომლებიც მისი საფირმო ნიშანი გახდა, მაშინ გამოიკვეთა, როდესაც იგი სულ უფრო მეტად კონცენტრაციას ახდენდა მის გარშემო არსებულ ბუნებრივ სამყაროზე, განსაკუთრებით კი აღმოსავლეთ ანგლიის სოფლის風景ზე, მასთან ლეტ-ჰეინსთან ერთად დასახლების შემდეგ. იგი არ მხოლოდ იმას ასახავდა, რასაც ხედავდა; იგი გადმოსცემდა მის *გრძნობას*, მის არსს.

ფლორას ზეიმობა და სწავლების მემკვიდრეობა

სედრიკ لاکვუდ მორისი ყველაზე მეტად, ალბათ, თავისი მომხიბვლელი ყვავილების ტილოებით არის ცნობილი. ეს არ იყო ბოტანიკური ილუსტრაცია ტრადიციული გაგებით, არამედ ყვავილების ღრმად პერსონალური ინტერპრეტაცია – ფერისა და ტექსტურის აფეთქება, რომელიც მათ წარმავალ სილამაზეს საოცარი სიცოცხლით აკვირვებდა. კრიტიკოსები ხშირად მის ნამუშევრებს ვან გოგის ან უტრილოს შედარებად მოიხსენიებდნენ, თუმცა უფრო ფართო აუდიტორიისთვის ხელმისაწვდომად – „ვან გოგი ან უტრილო იმ ადამიანებისთვის, ვისაც მოდერატური საშუალებები აქვს“, როგორც ერთმა კომენტატორმა აღნიშნა. ყვავილების მიღმა, მორისმა შექმნა მრავალი პორტრეტი, რამაც გამოავლინა მისი ნიჭი სურათმოვლებული ადამიანების ხასიათისა და პიროვნების ასახვისთვის, ასევე ექსპრესიული ენერგიით გაჯერებული ლანდშაფტები. მისი კარიერის მნიშვნელოვანი თავი 1935 წელს დაიწყო, როდესაც მას დაევალა ფლორისტული მურალების შექმნა მდიდრულ ოკეანის linerზე, „Queen Mary“-ზე, რამაც მისი მკვეთრი ხედვა ფართო საზოგადოებისთვის გახსნა. თუმცა, მისი ყველაზე წარუვალი მემკვიდრეობა, შესაძლოა, 1937 წელს ლეტ-ჰეინსთან ერთად სამფოდში, ბენტონ-ენდში აღმოსავლეთ ანგლიის ფერწერისა და ნახატის სკოლის დაფუძნებაა. ეს სკოლა მომავალი ხელოვანებისთვის თავშესაფარი გახდა, მათ შორის ისეთი ლეგენდარული ფიგურებისთვის, როგორიცაა ლუსიან ფროიდი და მაგი ჰამბლინგი, სადაც აქცენტი კეთდებოდა გრძნობასა და პერსონალურ გამოხსნაზე აკადემიური რეპრეზენტაციის ნაცვლად – ფილოსოფიაზე, რომელმაც ღრმად მოახდინა გავლენა ბრიტანელი ხელოვანების თაობაზე.

მოგვიანებითი წლები და აღმოჩენილი აღიარება

მიუხედავად ადრეული წარმატებებისა, მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ მორისი relative შედარებით უცნობობის პერიოდს გადიოდა. თუმცა, მისი ცხოვრების ბოლო წლებში, მის შემოქმედებაზე ახალი აღფრთოვანება გაჩნდა. მისი პოლიტიკური აქტივიზმი ჰადლის ლეიბორისტულ პარტიაში 1930-იანების ბოლოს ასახავდა უფრო ფართო ჩართულობას სოციალურ საკითხებში, რაც კიდევ უფრო ამატებდა სიღრმეს მის რთულ პერსონაზე. იგი გარდაიცვალა 1982 წლის 8 თებერვალს, ჰადლიში, დატოვებდა შემოქმედებას, რომელიც დღემდე აღფრთოვანებასა და შთაგონებას იწვევს. დღეს სედრიკ لاکვუდ მორისი აღიარებულია მე-20 საუკუნის ბრიტანული ხელოვნების მნიშვნელოვან ფიგურად – დაკვირვების, ექსპრესიისა და საკუთარი მხატვრული ხედვისადმი ურყევი ერთგულების უნიკალურ ნაზავად. მისი გავლენა სცილდება მხოლოდ მის ტილოებს; აღმოსავლეთ ანგლიის სკოლის მეშვეობით, მან განავითარა ექსპერიმენტული სულისკვეთება და ინდივიდუალიზმი, რომელიც დღემდე რეზონანსს იწვევს ბრიტანულ სახელოვნებო სამყაროში.

ძირითადი ფაქტები და მარადიული გავლენა

• ტიტულები: სერ (1947), მე-9 ბარონეტი
• მოქალაქეობა: ბრიტანელი
• მიმდინარეობა: დაკავშირებული თანამედროვე ბრიტანულ ხელოვნებასთან
• ტექნიკა: ზეთប្រდაბგვერტი, აკვარელი

მორისის მემკვიდრეობა არ არის მხოლოდ მისი ტილოების სილამაზე; იგი ხელოვნების შექმნის ფილოსოფიას ეხება, რომელიც პრიორიტეტს ანიჭებდა პერსონალურ გამოხატვასა და ბუნებასთან კავშირს. იგი ხელოვანთან ერთად იყო მცენარეთმცოდნეც, თავისი ბაღისა და შემოქმედებითი ხედვის გაზრდას თანაბარი მონდომებით ეწეოდა. მისი ნამუშევრები შეგვახსენებს, რომ ჭეშმარიტი ხელოვნება მდგომარეობს სამყაროს არა მხოლოდ ისეთად დანახვაში, როგორადაც იგი არის, არამედ ისეთად აღქმაში, როგორადაც იგი გრძნდება.