კორნიელის მეკამკაცის ხედვა

ალფრედ უოლისი (1855-1942) თავის ეპოქის ტრადიციული მხატვრული ლანდშაფტისგან გამორჩეულია — ეს არის პიროვნება, რომლის მშვიდი სიმარტივე მიღმა დევს ღრმა დაკვირვებითი უნარი და შეუპოვარი სწრაფვა, რათა დაეჭირა კოსტური კორნიელის არსი. ინგლისის დევონპორტში დაბადებულ უოლისს არ ჰქონდა ფორმალური სახელმძღვანელო ხელოვნების განათლება; იგი იყო თვითნაბადი ხელოსანი, რომელიც მთელი ცხოვრების მანძილზე გემწეობის ხელს ეწეოდა და ხეებს ისეთ ჭედვდა, რომ ისინი ატლანტის ტალღებზე მოსიადრე ნავებად იქცეოდა. ამ პრაქტიკულმა, ხელის ოსტატობამ მას დეტალებისადმი მეტiculous ყურადღება და მასალების ისეთი სიღრმისეული გაგება განუვითარდა, რაც მოგვიანებით მის ემოციურ და გამომწვეულ ტილოებზე აისახა. მისი ფორმირების წლები გემწეობის ხელობის დახვეწაში ჩაიற்றო, ეს იყო ხელობა, რომელიც კორნიელის ოჯaksებში თაობიდან თაობას გადაეცემოდა, რამაც მას უნიკალური, ინტუიციური კავშირი დაუ establishes ზღვის სამყაროსთან, რომელიც საბოლოოდ ტილოზე უკვდავყო.

მხატვრული კარიერა უოლისისთვის მხოლოდ 1920-იან წლებში აყვავდა, მას შემდეგ, რაც იგი კორნიელის მხარეში, სენტ-ივესის ცოცხალ მხატვრულ ანკლავში გადავიდა. ამ თემს — რომელსაც ბენ ბურელი და ჯორჯ ნეშივით ისეთი გამორჩეული ფიგურები აერთიანებდა — შემოჰყავდა მისი შემოქმედებითი ენერგია, რის შედეგადაც მან დაიწყო ნამუშევრების პროლიფური სერიის შექმნა, რომელიც ასახავდა ნავებს, პორტებსა და პეიზაჟებს, განთიადებულს კორნიელის გამორჩეული სინათლით. მისი ესთეტიკა უდავოდ უნიკალურია, რასაც ახასიათებს ბრტყელი პერსპექტივა, მკვეთრი კონტურები და მუნჯი ფერების პალიტრა, რომელშიც დომინირებს ღრმა ლურჯი და ზღვისფერ-მწვანე ტონები. უოლისის შემოქმედება განასახიერებს ნაივივიტური ხელოვნების პრინციპებს — სტილს, რომელიც ეფუძნება პირდაპირ სენსორულ გამოცდილებას და არა ინტელექტუალიზებულ აკადემიურ თეორიას. იგი არ ირჩევდა რთულ კომპოზიციებსა თუ გადამეტებულ ფუნჯის დარტყმებს, პრიორიტეტს ანიჭებდა სიცხადეს და მყისიერ, ემოციურ ზემოქმედებას.

საზღვაო მეხსიერების მემკვიდრეობა

უოლისის წვლილის მნიშვნელოვნება ხელოვნებაში მდგომარეობს მის უნარში, ყოველდღიური საზღვაო ცხოვრების ელემენტები ღრმა სულიერ და ატმოსფერულ შთაბეჭდილებად გარდაქმნას. მისი ტილოები მხოლოდ ადგილების რეპრეზენტაცია არ არის; ისინი აღვსნილია მოძრაობისა და მეხსიერების შეგრძნებით. ისეთი ნამუშევრების საშუალებით, როგორიცაა Trawler და Boat, ადამიანს შეუძლია იგრძნოს ატლანტის სიმძიმე და ज्वარების რიტმული პულსაცია. უფრო ტურბულენტულ კომპოზიციებშიც კი, მაგალითად Rough Sea-ში, მისი ექსპრესიული სტილი და გამომწვევი ფუნჯის დარტყმები ზღვის პირველქმნილ ძალას ფოლკლორული ხელოვნების ტრადიციის პრიზმაში გადმოგვცემს. თავისი დროის მკაცრი აკადემიური კონვენციების უარყოფით, უოლისმა მიაღწია სიმართლის იმ დონეს, რომელიც ეხმიანება მაყურებელს, ვინც ბუნების ელემენტურ ძალებთან კავშირის ძიებაშია.

მისი ისტორიული მნიშვნელობა განმტკიცებულია, როგორც ხიდისა საზღვაო შრომის უხეშ რეალობასა და მე-20 საუკუნის თანამედროვე ხელოვნების მოძრაობებს შორის. მიუხედავად იმისა, რომ მას არ ჰქონდა ფორმალური განათლება, მისმა „პრიმიტიულმა“ მიდგომამ შემოგვთავაზა გამომცოცხლებელი ალტერნატივა ეპოქის დახვეწილი ტექნიკებისადმი და გავლენა მოახდინა იმაზე, თუ როგორ აღვიქვამთ სუბიექტსა და მედიუმს შორის ურთიერთობას. მისი ცხოვრებისეული შრომა რჩება არატრენირებული თვალის ძალის დასტურად და ამტკიცებს, რომ ჭეშლ true მხატვრული ხედვა ხშირად გარემოსთან ღრმა, მთელი ცხოვრების მანძილზე არსებული სიახლოვისგან იბადება. დღეს მისი მემკვიდრეობა აგრძელებს შთაგონების მიღებას მათთვის, ვისაც კორნიელის ცხოვრების მომხიბვლელობა და ზღვის მარადიული სილამაზე იზიდავს.