Rani život, porodica i obuka
Mihail Skoti je rođen u plemenitoj lozi slikara. Njegov otac, Ivan Karlovič Skoti, bio je dekorativni slikar koji je iz severne Italije došao u Rusiju, a ta povezanost sa njegovim italijanskim poreklom duboko je oblikovala rano okruženje u kojem je odrastao. Nakon smrti oca, Mihail je usvojen i pod starost u stajanje umetnika istorijskih slika, Alekseja Jegorova. Taj prelazak iz biologske porodice u starost mentora odredio je njegove ključne formativne godine.
Njegovo obrazovanje započelo je u katoličkoj školi Svete Katarine, gde je stekao osnovno znanje. Odande je njegov put vodio ka Imperijalnoj akademiji umetnosti. Provodio je vreme prateći predavanja na Akademiji, upijajući tehničke zahteve zanata. Njegova ruka je rano pokazala izuzetan potencijal u proučavanju forme; za svoju sposobnost crtanja iz prirode, osvojio je srebrnu medalju. Do 1835. godine, završio je svoje formalno obrazovanje, diplomirajući sa zlatnom medaljom.
Karijera u Rusiji i Italiji
Nakon završetka formalnog obrazovanja, Mihail Skoti je boravio na imanju Šeplevovih u blizini Ardatova. Tamo su njegovi dani prolazili u podavanju časova crtanja i slikanja ikona, u mirnom ritmu koji je prethodio njegovom putovanju ka jugu. Putem kroz Nemačku, on se uputio ka Italiji, u pratnji grofa Pavla Kutaisova. U Italiji je boravio sve do 1844. godine, prožimajući se svetlošću i oblicima ovog bogatog regiona koji su mu zauvek ostali u sećanju.
Njegov umetnički rad ponovo ga je vratio religijskim temama, ali u potpuno drugačijim okruženjima. Godine 1844. oslavio je svoj talenat slikajući ikone za rusko-pravoslavnu kapelu u ambasadi u Istanbulu. Do 1845. godine, njegov put ga je vodio ka stvaranju serije ikona za Sabornu crkvu Spasa u Nižnjem Novgorododu. Ovi religiozni porudžbine doprineli su njegovom širenju umetničke slave, nakon čega je konačno dobio prestižnu titulu akademika.
Podučavanje i religiozna dela
U Moskvi je Mihail Skoti preuzeo položaj nastavnika i inspektora u Moskovskoj školi slikarstva, vajarstva i arhitekture, zakoračivši u ulogu koju je prethodno obavljao Fjodor Zavjalov. Tamo je posvetio svoje vreme vođenju nove generacije slikara. Među onima koji su učili pod njegovom rukom bili su Konstantin Makovski, Nikolaj Nevrev, Vasili Perov i Sergej Gribkov. On je posmatrao njihov rad, prenoseći im tehničke osnove sopstvenog obrtu i školovanja.
Njegov četkica se često okreta prema svetinjama. Tokom ovog perioda nastavio je da stvara brojna religiozna dela. U Sankt Peterburgu, doprineo je dekoraciji crkve Blagovjeđenja. Ovaj rad je obavljen pod vođstvom Konstantina Thona. Njegove ruke kretale su se između tihih zahteva učionice i postojanih, disciplinovanih obaveza crkvenog slikarstva.
Putovanja i poslednje godine
Godine 1857. njegova kretanja ponovo su ga vodila preko granica, istražujući nove horizonte. Proveo je vreme u Italiji, Španiji i Francuskoj, putujući kroz ove zemlje na isti onako prirodan način kao što je to činio i u svojim ranijim godinama. Ova putovanja bila su neodvojivi deo života posvećenog neprestanim posmatranju svetlosti i oblika koje je evropski kontinent nudio njegovom umetničkom oku.
Njegov boravak u Francuskoj pronašao je svoj kraj u Parizu. Iznenadna, kratkotrajna bolest odnelo ga je 1861. godine. Sahranjen je na groblju Montmartre, ostavljajući za sobom miran život slikara koji je neprestano ploveći između ruskih akademija i evropskih studija, tražio samu suštinu umetničkog izražaja.
