Najsłynniejsze obrazy artysty Francis Bacon: Wszystkie 100, uszeregowane

Wczesne lata, rodzina i kształtowanie wrażliwości

Francis Bacon urodził się 28 października 1909 roku w Dublinie, w Irlandii. Dorastał w domu na irlandzkiej prowincji, jako syn trenera koni wyścigowych. Jego dzieciństwo naznaczone było fizyczną walką o oddech; zmagał się z ciężką astmą, schorzeniem, które często czyniło każdy wdech trudnym wyzwaniem. W tych wczesnych latach doświadczał również dojmującego poczucia osaczenia, wspominając, jak służąca zamykała go na długie godziny w ciemnych szafach. To poczucie duszenia się oraz lęk przed członkami rodziny ukrywającymi się w zamkniętych pokojach w czasach rewolucji irlandzkiej wywarły trwałe piętno na jego wczesnych latach życia.

Jego edukacja miała w dużej mierze charakter prywatny, realizowany przez domowych korepetytorów, a nie w tradycyjnych szkolnych ławach. To niekonwencjonalne wychowanie sprawiło, że nigdy nie podążył standardową ścieżką terminowania w szkole artystycznej. Gdy osiągnął szesnaście lat, młodzieńczy niepokój popchnął go do opuszczenia rodzinnego domu na wiejskiej Irlandii, by szukać szczęścia w Londynie. Do miasta przybył jako siedemnastolatek, utrzymując się z pieniędzy przekazywanych przez matkę, podczas gdy uczył się odnajdywać w zawiłościach miejskiego życia.

Życie w Londynie, Berlinie i Paryżu

Pod koniec lat dwudziestych Francis Bacon był człowiekiem w nieustannym ruchu. Dryfował przez ulice Londynu, Berlina i Paryża, prowadząc życie równie nieustabilizowane, co miasta, które zamieszkiwał. W 1928 roku osiadł w Londynie, trafiając w samo centrum tętniącej życiem bohemy. Był to czas wędrówek i walki o przetrwanie, naznaczony niespokojną energią, która towarzyszyła mu podczas przemieszczania się między tymi europejskimi metropoliami. Żył z pieniędzy otrzymywanych od matki, podejmując się różnych dorywczych zajęć, byle tylko związać koniec z końcem.

W tamtych latach jego życie zawodowe było nierozerwalnie związane ze światem projektowania wnętrz i dekoratorstwa. Większość czasu poświęcał pracy z teksturami i kształtami, tworząc strukturalne obiekty dla domów innych ludzi. Jednak przełomowy moment nastąpił podczas podróży do Paryża pod koniec lat dwudziestych. Wizyta na wystawie prac Picassa i widok tych dzieł całkowicie zmieniły jego życiowy kierunek. Sposób, w jaki Picasso operował ludzką formą – traktując ją jako coś organicznego, niemal kostnego – otworzył przed nim zupełnie nowy sposób postrzegania świata. To właśnie wtedy zdecydował się porzucić projektowanie na rzecz malarstwa, wybór, który miał zdefiniować resztę jego życia.

Projektowanie wnętrz i wczesna kariera

Zanim świat poznał go jako malarza, Francis Bacon spędził swoje wczesne lata zawodowe, pracując jako projektant wnętrz i dekorator. Był to praktyczny, uporządkowany okres w jego życiu, który stanowił wyraźny kontrast dla burzliwych lat tułaczki między Londynem, Berlinem a Paryżem. Nie podążał tradycyjną ścieżką artysty, całkowicie omijając szkoły artystyczne i formalne praktyki uczniowskie. Zamiast tego był człowiekiem samoukiem, który uczył się poprzez bezpośrednią obserwację i bezpośrednią pracę nad kształtowaniem fizycznych przestrzeni.

Jego działalność w dziedzinie designu nie była nieistotna. Przysługiwał się estetyce epoki, tworząc dywany Royal Wilton zdobione abstrakcyjnymi motywami. Jego wrażliwość na formę rozciągała się na różnorodne przedmioty codziennego użytku i meble, w tym podnóżki ze skóry cielęcej, regały barowe czy parawany pokojowe. Projektował również krzesła, często wykorzystując rurki stalowe i szkło, aby tworzyć sylwetki o nowoczesnym, geometrycznym charakterze. Te wczesne lata zapewniły mu głębokie zrozumienie struktury oraz sposobu, w jaki obiekty zajmują przestrzeń w pomieszczeniu.

To doświadczenie w dekoratorstwie pozostawiło trwały ślad na jego późniejszym podejściu do płótna. Geometryczne kształty i architektoniczne ramy, które niegdyś budował dla przestrzeni mieszkalnych, ostatecznie przekształciły się w przezroczyste klatki i struktury przestrzenne, które zdefiniowały jego malarstwo. Przeszedł drogę od projektowania fizycznych środowisk, w których przebywali ludzie, do tworzenia przestrzeni psychologicznych, które więziły jego podmioty. Nawet gdy porzucił projektowanie na rzecz pędzla, poczucie konstrukcji pozostało w jego twórczości na zawsze.

Technika i styl artystyczny

Podejście Francis Bacon do płótna było fizyczne i bezpośrednie. Pracował farbami olejnymi i dużymi pędzlami, nakładając barwy w sposób, który wydawał się ciężki i natychmiastowy. Jego kolory były często rozmazane i gwałtowne, służąc odarciu dzieła z jakiegokolwiek poczucia dekoracyjnego komfortu. Poprzez tę metodę tworzył obrazy figuralne, które wyrażały głębokie poczucie izolacji, brutalności i terroru. Nie dążył do wygładzonego wykończenia tradycyjnego portretu, wybierając zamiast tego uchwycenie surowego doznania bycia żywym i podatnym na zranienie.

Aby uporządkować te intensywne emocje, często stosował specyficzny środek strukturalny. Wykorzystywał kubistyczny, architektoniczny system ramowy, znany jako rama przestrzenna. Te geometryczne konstrukcje działały niczym przezroczyste klatki, więżąc jego podmioty w zdefiniowanej, często klaustrofobicznej przestrzeni. Umieszczając figury wewnątrz tych sztywnych struktur, był w stanie skoncentrować obraz i zmusić widza do konfrontacji z izolacją bohatera. Technika ta pomogła mu odejść od prostej narracji, skupiając się zamiast tego na instynktownym, wizceralnym oddziaływaniu ludzkiej formy.

Znalazł również sposób na wykorzystanie tradycyjnej ikonografii religijnej, lecz bez ciężaru wiary. Wykorzystywał koncepcję ukrzyżowania jako stelaż – strukturalne wsparcie, na którym mógł zawiesić konkretne doznania cierpienia. Pozwoliło mu to zgłębiać kondycję ludzką przez pryzmat fizycznego i psychicznego niepokoju. Jego twórczość często polegała na tych szkieletowych ramach, które miały utrzymać ciężar jego zdeformowanych, wykręconych postaci.

• Three Studies for Figures at the Base of a Crucifixion (1944)
• Study for a Portrait (1952)

Kluczowe dzieła i główne motywy

Twórczość, którą pozostawił Francis Bacon, często jawiła się jako próba przepracowania ciężkiej, niepokojącej atmosfery połowy XX wieku. W 1945 roku wystawił Three Studies for Figures at the Base of a Crucifixion – dzieło, które pomogło ugruntować jego sławę. Nie wykorzystywał on motywu ukrzyżowania dla celów religijnej pobożności, lecz traktował go jako strukturalny szkielet, na którym można zawiesić czyste doznania cierpienia. Fascynowało go to, w jaki sposób ludzka forma może zostać zdeformowana, aby wyrazić surową rzeczywistość istnienia; często sięgał wówczas po studia ruchu autorstwa Eadwearda Muybridge'a, aby zrozumieć, w jaki sposób ciało porusza się i rozpada.

Jego fascynacja krzykiem stała się powracającym elementem języka wizualnego. Odnalazł on specyficzny rodzaj grozy w zastygłej w krzyku twarzy, którą dostrzegł w filmie Sergieja Eisensteina pt. Pancernik Potemkin, i przeniósł tę instynktowną reakcję na płótno. Proces ten osiągnął swoje apogeum w serii prac znanej jako The Screaming Popes, powstałej między 1949 a połową lat pięćdziesiątych. W tych obrazach Bacon wziął godną powagi autorytet reprezentowaną przez Portret papieża Innocentego X Velázqueza i odarł ją z tej godności, przekształcając postać papieża w koszmarny widmo histerycznego przerażenia.

• Three Studies for Figures at the Base of a Crucifixion (1944)
• The Screaming Popes (1949–połowa lat 50. XX w.)