Pędzel Wędrowca
Pod pozornym chaosem natury w jego pejzażach kryje się dynamiczna struktura formalna. W 1698 roku wyłania się dzieło zatytułowane Landscape, przedstawiające górską przystań pana Ge poprzez system złożonych mas i przeplatających się pustych przestrzeni. Lewy plan środkowy ukazuje starannie zachowaną równowagę między obecnością a nicością. Nie jest to jedynie naśladownictwo istniejących form; jest to raczej mistrzowskie zastosowanie tekstury powierzchni oraz efektów światła i mgły. Te elementy stanowią bezpośredni rezultat jego intymnego kontaktu z naturą podczas wędrówek po górach.
Lata spędzone w Pekinie zdają się ugruntować jego specyficzną postawę artystyczną. Odrzuca on fang, czyli twórczą imitację, wybierając zamiast tego odejście od restrykcyjnych i duszących konwencji przeszłości. Podczas gdy szkoła ortodoksyjna trzymała się ustalonych stylów, on dążył do powrotu do stanu sprzed sformułowania dawnych reguł. Jego twórczość stanowi reakcję na nadmierną intelektualizację malarstwa, a w szczególności na przytłaczającą koncentrację na abstrakcyjnych ideach, teoriach, kompozycji i samym warsztacie pędzla.
Życie w Guilin
Urodzony w 1642 roku w Guilin w Chinach, artysta prowadził życie zdefiniowane przez nieustanny ruch. Jego tożsamość jest często łączona z imieniem Daoji, choć historia zapamiętała go jako Ji Gong. Choć niektóre postacie historyczne noszą to imię dzięki folklorowi, egzystencja tego malarza zakorzeniona jest w fizycznej rzeczywistości krajobrazu oraz technicznej biegłości w operowaniu tuszem i pędzlem.
Jego rozwój jako twórcy jest nierozerwalnie związany z odrzuceniem akademizmu. Przemierzając różne tereny, gromadził dane wizualne niezbędne do wzbogacenia swoich kompozycji o głębię atmosferyczną. Jego dziedzictwo pozostaje widoczne w sposobie, w jaki oddawał napięcie między solidną masą góry a ulotną naturą chmury.