Mistrz sztuki morskiej i topograficznej
Jan Peeters Starszy był wybitnym przedstawicielem baroku flamandzkiego, malarzem i rysownikiem urodzonym w Antwerpii. Wywodzący się z artystycznej rodziny, jako syn Cornelisa Peetersa i Cathariny van Eelen, dorastał w otoczeniu sztuki, będąc bratem malarzy Gillisa oraz Bonaventury I, a także Cathariny. Po latach kształcenia pod okiem braci oraz Joannesa Bootsa, w 1645 roku uzyskał status mistrza w Antwerpskim Cechu św. Łukasza. Jego artystyczna droga była pełna zmian; po okresie intensywnej twórczości w Hoboken, trwającym od 1645 do 1654 roku, powrócił do Antwerpii, co nastąpiło po jego ślubie z Catherine Buseliers.
Twórczość Peetersa wyróżnia się niezwykłą różnorodnością tematyczną, która pozwalała mu na nieustanne poszukiwania nowych środków wyrazu, ukazując świat w jego najbardziej dynamicznych i malowniczych obliczach.
Dziedzictwo jego rysunków i miedziorytów
Peeters zdobył szerokie uznanie dzięki swoim precyzyjnym rysunkom topograficznym, które stanowiły fundament dla licznych miedziorytów tworzonych przez współczesnych mu rytowników. Jego niezwykle szczegółowe szkice odległych krain — które mogły być owocem podróży przez Francję, Włochy, Libię, Kair oraz Jerozolimę — stawały się inspiracją dla takich mistrzów jak Gaspar Bouttats czy Wenceslaus Hollar.
Jego wkład w rozwój grafiki warsztatowej pozostaje niepodważalny, a dzieła te na stałe wpisały się w kanon europejskiej sztuki dokumentalnej.
Poza fascynacją morzem i topografią, Peeters z sukcesami tworzył portrety, a jego talent i wiedza służyły także przyszłym pokoleniom, czego dowodem jest fakt, że był mentorem dla Adriena van Bloemena.
