Gids voor studentenkunst
Copyright Dit werk bevindt zich in het publiek domein. John Hamilton Mortimer overleed in 1779; het auteursrecht blijft 70 jaar na de dood van de kunstenaar van kracht, waardoor dit in 1849 is verlopen.
In context
Self Portrait — John Hamilton Mortimer
Bovenste rij: de jaren. Onderste rij: de leeftijd van de kunstenaar aan het begin en het einde van elke periode — 0 bij de geboorte, 39 bij het overlijden.
Shaded: het leven van John Hamilton Mortimer (1740–1779) elk gedateerd schilderij, decennium voor decennium
Voor deze opname is geen exacte datum bekend — uitgaande van de levensloop van de artiest en de stijl van het werk, in welk decennium zou u dit plaatsen?
Kies een van de bovenstaande werken: noem twee overeenkomsten met dit werk en één verschil.
Meer werken om naast dit werk te plaatsen: artsdot.com/nl/art/similar/john-hamilton-mortimer-self-portrait-9DHFAT-en/
Gemeten op basis van de afbeelding
Hoofdkleur
Black #22130d
Gecatalogiseerd palet
Deze kleuren binnen het volledige palet van de kunstenaar Vind andere schilderijen op kleur
De tien belangrijkste landen
Zoek de drie donkerste landen op de kaart. Bevindt het museum waar dit schilderij wordt bewaard zich in een van deze landen? Noteer één reden waarom mensen van ver zouden kunnen komen om het te bekijken.
Samen maken deze werken 100,0% uit van alle aandacht die de schilderijen van deze kunstenaar in de afgelopen twaalf maanden hebben gekregen. De catalogus bevat 49 werken van deze kunstenaar, waarvan 9 minstens één keer zijn bekeken. Dit schilderij is in die periode nog niet bekeken — het sluit de lijst af zonder rangorde. Hetzelfde geldt voor elke maand
Staven meten aandacht, niet kwaliteit. Kies het werk bovenaan en dit werk: noem één ding dat een schilderij beroemd zou kunnen maken, los van hoe goed het geschilderd is.
Kunstenaar en museum
Geboren in Eastbourne, Verenigd Koninkrijk
John Hamilton Mortimer, een naam die wellicht minder direct herkenbaar is dan die van zijn tijdgenoten zoals Reynolds of Wright of Derby, neemt desondanks een belangrijke en fascinerende niche in binnen het landschap van de Britse kunst uit de 18e eeuw. Geboren in Eastbourne in 1740, werd het korte maar intens productieve leven van Mortimer—hij stierf op slechts drieëndertigjarige leeftijd—gekenmerkt door artistieke ambitie, een rusteloze geest en een evoluerende stijl die de veranderende smaken van zijn tijd weerspiegelde. Zijn vader, een douaneambtenaar met handelsbelangen, bood een stabiele, zij het onopvallende, achtergrond voor een jonge man die voorbestemd was om een pad vol creativiteit te volgen. Al in 1757 trok Mortimer naar Londen om zich in te schrijven bij de prestigieuze Duke of Richmond’s Academy, waar hij een levenslange vriendschap sloot met Joseph Wright, een band die gedurende hun carrières wederzijds ondersteunend zou blijken. Deze vroege onderdompeling in het artistieke milieu stimuleerde niet alleen zijn technische vaardigheid, maar voedde ook zijn bewustzijn van de opkomende intellectuele stromingen die de Britse kunst vormgaven. Hij studeerde zij aan zij met andere veelbelovende talenten zoals Thomas Jones en William Pars aan de St Martin’s Lane Academy, waar hij zijn vermogens verder verfijnde onder de begeleiding van meesters als Cipriani, Robert Edge Pine en Sir Joshua Reynolds zelf.
De vroege successen van Mortimer kwamen voort uit prijswinnende studies naar Michelangelo en naar levenstekeningen, waarmee hij een fundament legde in klassieke principes. Hij verwierf al snel erkenning voor zijn historische schilderijen, met name St Paul Preaching to the Ancient Druids in Britain, dat nog steeds wordt bewaard in de Guildhall in High Wycombe. Deze werken getuigden van een toewijding aan het narratief en een vermogen om dramatische momenten vast te leggen, kwaliteiten die de handelsmerken van zijn oeuvre zouden worden. Mortimer was echter niet tevreden met het louter kopiëren van gevestigde stijlen; hij bezat een scherp gevoel voor veranderende esthetische voorkeren. In de jaren 1770 vond er een duidelijke verschuiving plaats in zijn artistieke focus. Hij begon meer mannelijke en zelfs criminele thema's te verkennen, waarbij hij zich wegbewgde van de heersende nadruk op verfijnde elegantie naar afbeeldingen van ruige landschappen bevolkt door bandieten en soldaten. Deze fascinatie voor de duistere zijde van de menselijke ervaring was diepgaand beïnvloed door het werk—en de legende—van Salvator Rosa, de Napolitaanse schilder uit de 17e eeuw die werd gevierd om zijn wilde, ongetemde scènes van buitenlaws en dramatische landschappen. Het omarmen van deze esthetiek resoneerde met een groeiende smaak voor de Romantiek en vormde een voorbode van de artistieke bewegingen die de volgende eeuw zouden domineren. Hij maakte zelfs een ets naar het zelfportret van Rosa, wat zijn diepe bewondering bewees.
Mortimer was niet louter een eenzame schilder; hij nam actief deel aan gezamenlijke projecten met medekunstenaars. Hij droeg regelmatig bij met figuratieve elementen aan composities van anderen, waarbij hij met name Thomas Jones ondersteunde op ambitieuze doeken zoals A Land Storm, with the Story of Dido and Aeneas, The Death of Orpheus, en een paar schilderijen geïnspireerd door Miltons Allegro en Penseroso. Deze samenwerkingen onderstrepen zijn veelzijdigheid en zijn bereidheid om zijn vaardigheden in te zetten voor grotere artistieke ondernemingen. Zijn talent werd ook gezocht voor decoratieve schema's; van 1770 tot 1773 speelde hij een sleutelrol in de decoratie van de salon in Brocket Hall, Hertfordshire, waarbij hij samenwerkte met andere prominente kunstenaars zoals Francis Wheatley en James Durno. In 1774 bereikte Mortimer het hoogtepunt van zijn carrière toen hij werd verkozen tot President van de Society of Artists—een bewijs van zijn status binnen de artistieke gemeenschap. Deze positie gaf hem aanzienlijke invloed, hoewel het ook betekende dat hij moest navigeren door de complexe dynamiek van de kunstwereld tijdens een periode van grote verandering.
Een nalatenschap getekend door vroeg verlies
Ondanks zijn successen werd de carrière van Mortimer tragisch voortijdig beëindigd. Zijn huwelijk met Jane Hurrel in 1775 lijkt invloed te hebben gehad op zijn artistieke productie, en hij bezweek aan een ongedocumenteerde ziekte op 4 februari 1779. Hoewel hij uiteindelijk in 1778 exposeerde bij de Royal Academy—waarbij hij vijf werken toonde, waaronder Sir Arthegal en bandietenscènes—en kort voor zijn dood werd verkozen tot Associate van die instelling, bleef zijn potentieel grotendeels onverløren. Hij kreeg tijdens zijn leven te maken met kritiek, met name van Horace Walpole, die hem afdeed als een loutere imitator van Salvator Rosa. Dergelijke beoordelingen schieten echter tekort om de unieke bijdrage van Mortimer aan de Britse kunst volledig te waarderen. Zijn schilderijen, gekenmerkt door hun dramatische composities, expressieve penseelstreken en verkenning van complexe thema's, bieden een aangrijpend venster op de artistieke gevoeligheid van zijn tijd. Hij overbrugde de kloof tussen de klassieke tradities van de 18e eeuw en de opkomende Romantiek van de 19e eeuw, waarmee hij de weg vrijmaakte voor toekomstige generaties kunstenaars om emotie, verbeelding en de kracht van het verhaal in hun werk te omarmen. Vandaag de dag wordt John Hamilton Mortimer steeds meer erkend als een betekenisvol figuur wiens kunst meer aandacht en waardering verdient.
De blijvende aantrekkingskracht van het werk van Mortimer ligt niet alleen in de historische betekenis, maar ook in de emotionele resonantie. Zijn schilderijen nodigen de kijker uit om na te denken over thema's als heldendom, kwaadaardigheid, liefde, verlies en de ongetemde krachten van de natuur. Zijn landschappen zijn meer dan louter achtergronden; ze zijn actieve deelnemers aan het drama dat zich daarin afspeelt. Recent wetenschappelijk onderzoek naar Mortimer—incluscluderend gedetailleerd archiefonderzoek bij instellingen zoals het Paul Mellon Centre—heeft een nieuw licht geworpen op zijn leven, artistieke ontwikkeling en blijvende invloed. Door tentoonstellingen en publicaties ontstaat er een hernieuwde waardering voor zijn talent, wat ervoor zorgt dat John Hamilton Mortimer generaties lang een publiek zal blijven boeien. Zijn werken dienen als een herinnering aan de kracht van kunst om ons naar andere werelden te transporteren, onze percepties uit te dagen en de complexiteit van het menselijk bestaan te verlichten.
artsdot.com/nl/art/download/john-hamilton-mortimer-self-portrait-9DHFAT-en/
Bekijk het van dichtbij
Self Portrait — John Hamilton Mortimer
Beantwoord de vragen in je eigen woorden. Er zijn hier geen foute antwoorden — alleen antwoorden die je kunt toelichten.
Schrijf een korte paragraaf over dit kunstwerk aan de hand van de feiten uit de eerdere delen van deze gids en uw bovenstaande antwoorden.
Het formaat van "Self Portrait" is Portrait. Dit is handig bij het plannen van de plek waar een reproductie zal worden geplaatst.
Om een digitaal bestand van "Self Portrait" door John Hamilton Mortimer te verkrijgen, kunt u een download van een digitale afbeelding in hoge resolutie bestellen op de Digitale afbeelding pagina.
Een Ochre to Sepia tint loopt door "Self Portrait" door John Hamilton Mortimer.