კარელ აპელი

od k'vravshis, mshvidi khatshebad r'echili jnoba: Karel Appel-is dzveli

Christiaan Karel Appel, romelts 어ბავში „Kik“-ად ეძახდნენ, ომისშემდგომ ხელოვნების სცენაზე ფერებისა და ენერგიის მკვეთრ აფეთქებად გამოჩნდა. 1921 წელს ამსტერდამში დაბადებული მისი ადრეული ცხოვრება ჰოლანდიის მუშათა კლასის ყოველდღიურობით იყო გაჟღენთილი – მისი მამა ქილდაგნი იყო, ხოლო წარពობა დედაরული ხაზით ფრანგულ ჰუგენოტებთან მიჰყვება. თუმცა, ეს საფუძველი მალევე გადამჭარბდა შეუმដგარმა შემოქმედებითმა ლტოლვამ, რომელმაც წესს დაუყარა თავი და საბოლოოდ შეცვალა ევროპული ხელოვნების ლანდშაფტი. გადამწყვეტი მომენტი თოთხმეტი წლის ასაკში დადგა, როდესაც მან პირველი ნამუშევარი – ხილის Still Life შექმნა, რასაც მალევე მოჰყვა ბიძის, Karel Chevalier-ის საჩუქარი: საღებავების ნაკრები და ესელტი, რომელმაც მას პირველი გაკვეთილებიც ასწავლა. ეს საჩუქრები მხოლოდ ინსტრუმენტები არ ყოფილინ; ისინი იყო გასაღებები იმ სამყადლოს გასახსნელად, სადაც წარმოსახვა სუფევდა. მეორე მსოფლიო ომის ჩრდილი მძიმედ დაჰკრა Appel-ის ფორმირების წლებში. გერმანული ოკუპაციის დროს ამსტერდამის Rijksakademie van Beeldende Kunsten-ში სწავლა რთული იყო, თუმცა სწორედ იქ დაამყარა მან უწყვეტი კავშირები თანამოელი ხელოვანებთან – Corneille-თან და Constant-თან, რომელთა მეგობრობაც გადამწყვეტი აღმოჩნდა მისი შემოქმედებითი ევოლუციისთვის. მშობლების მხრიდან არჩევანისადმი წინააღმდეგობისა და ნაცისტური რეჟიმის დროს იძულებითი შრომის შიშის წინაშე, Appel-მა გაბედულად დატოვა სახლი და შეარჩია ცხოვრება, რომელიც ხელოვნებას ეძღვნებოდა, ნაცვლად კონფორმიზმისა.

CoBrA-ს რევოლუცია: სპონტანურობა და ბავშვური ხედვა

Appel-ის შემოქმედებითი მოგზაურობა ნამდვილად აალდა 1948 წელს CoBrA ჯგესის ჩამოყალიბებასთან ერთად – ეს არის აკრონიმი, რომელიც მომდინარეობს კოპენჰაგნიდან, ბრიუსელიდან და ამსტერდამიდან, რაც მოძრაობის ძირითად ქალაქებს წარმოადგენს. Corneille-ის, Constant-ის, Jan Nieuwenhuys-ისა და Christian Dotremont-ის გვერდით, Appel-მა წამოიყვანა რადიკალური გადახვევა დამკვიდრებული სახელოვნებო ნორმებიდან. CoBrA არ იყო მხოლოდ სტილი; ეს იყო ფილოსოფია, რომელიც ეფუძნებოდა სპონტანურობას, ექსპერიმენტს და ბავშვთა ხელოვნებაში თუ პრიმიტიულ კულტურებში არსებული ველური შემოქმედების ღრმა აღიარებას. პაბლო პიკასოსა და ჰენრი მატისს მსგავსი ოსტატების, ისევე როგორც ჟან დუბუფეს raw ენერგიის გავლენით, Appel-მა უარყო მკაცრი ფორმალიზმი ინტუიციური გამოხატვის სასარგებლოდ. მან ქანდაკების შექმნა 1947 წელს დაიწყო ასამბლაჟის ტექნიკის გამოყენებით – ნაპოვნი მასალებისგან აგებდა ნამუშევრებს, რომლებიც დაкраბნილი იყო თეთრი, წითელი, ყვითელი, ლურჯი და შავი ფერების მკვეთრი პალიტრით. ამ პერიოდში ის მონაწილეობდა Experimentele Groep-ში, რაც კიდევ უფრო განამტკიცა მისი ერთგულება ინოვაცი terhadap. საკამათო ფრესკა "Questioning Children" (1949), რომელიც ამსტერდამის მერიისთვის შეუკვეთეს, წარმოაჩენდა CoBrA-ს პროვოკაციულ სულს, თუმცა გამოიწვია საზოგადოებრივი აღშფოთება და საბოლოოდ მისი დაფარვა – რაც მოძრაობის რთული ბუნების დასტური იყო. Appel შთაგონებას დანური და ნორდიული მითოლოგიიდან იღებდა და ამ უძველეს ნარატივებს სულ უფრო აბსტრაქტულ კომპოზიციებში იფენდა.

საერთაშორისო ჰორიზონტები: პარიზიდან ნიუ-იორკამდე და უფრო შორს

ნიდერლანდებში CoBrA-ს რადიკალური ხედმისადმი წინააღმდეგობის გამო, Appel-მა 1950 წელს პარიზში გადავიდა – ქალაქში, რომელიც მეტ შემოქმედებით თავისუფლებასა და აღიარებას სთავაზობდა მას. ეს menanded საერთაშორისო მოგზაურობებისა და აღიარების ფართო ეპოქის დასაწყისს. მან იმგზავრა მექსიკაში, აშშ-ში, იუგოსლავიასა და ბრაზილიაში, რათა შეეგროვებინა სხვადასხვა კულტურული გავლენა, რომლებმაც მისი შემოქმედებითი ლექსიკა ამდენი სიმდიდრით შეავსეს. ნიუ-იორკსა და ფლორენციაში გატარებულმა დრომ კიდევ უფრო გააფართოვა მისი ჰორიზონტები, რამაც საშუალება მისცა მას დაუკავშირებოდა ხელოვანთა და კოლექციონერთა ფართო ქსელს. გარდამტეხი მომენტი 1954 წელს დადგა ამერიკულ გალერეაში, Martha Jackson Gallery-ში გამართული მისი პირველი გამოფენით, რასაც მოჰყვა ნამუშევრის "Child and Beast II" (1ად1) შეტანა გავლიანი მუზეუმის, MoMA-ს გამოფენაში “The New Decade” 1955 წელს. ამ პერიოდში Appel-ის მასიური ფრესკები სულ უფრო გამორჩეული გახდა, რაც წარმოაჩენდა მისი დინამიკური სტილის უფრო დიდ მასშტაბებზე გადატანის უნარს. მიუხედავად საწყისი სირთულეებისა, მისი ნამუშევრების პოპულარობა ნიდერლანდებში 1990 წლის შემდეგ კვლავ გაიზარდა, რასაც ხელში ჩაედო რუდი ფიქსის მიერ ამსტერდამსა და ბრიუსელში ორგანიზებულმა მსხვილმა გამოფენებმა.

მარადიული მემკვიდრეობა: Karel Appel-ის ფონდი და წარუღწელი გავლენა

Karel Appel-ის გავლენა ომისშემდგომ ევროპულ ხელოვნებაზე უდავოა. მან დაამყარა Karel Appel-ის ფონდი თავისი ნამუშევრების დასაცავად და მისი შემოქმედების შესახებ საზოგადოებრივი ცნობიერების ასამაღლებლად, რათა მომავალმა თაობებმა შეძლეს მისი ხედვის ძალის შეგრძნება. 2002 წელს ნამუშევრების დროებითმა დაკარგვამ კიდევ ერთხელ ხაზგასმა გააკეთა ამ ფონდის მნიშვნელობაზე, რადგან ნამუშევრები საბედნიეროდ 2012 წელს აღმოჩნდა. ფონდი ახლა მისი ოფიციალური მემკვიდრეობისა და არქივის მცველია. Appel-ის შემოქმედება კვლავ წარმოდგენილია საერთაშორისო დონეზე, რაც მისი მარადიული მიმზიდველობის დასტურია. ის არ იყო მხოლოდ ფერისტი ან მოქანდაკე; ის იყო ფორმისა და ფერის პოეტი, სპონტანურობის დამცველი და უშიშარი ინოვატორი, რომელსაც ბედავდა ხელოვნებრივი კონვენციების გამოწვევას. მისი მემკვიდრეობა არა მხოლოდ იმ ცოცხალ ტილოებსა და ქანდაკებებში მდგარობს, რომლებიც მან შექმნა, არამედ მის ურწმუნებელ რწმენაში, რომ ხელოვნებას შეუძლია გამოხატოს ადამიანური გამოცდილების პირველყოფილი, ველური სული. მისი შემოქმედება რჩება მნიშვნელოვან წვლილად ომისშემდგომ ევროპულ ხელოვნებაში, განსაკუთრებით CoBrA მოძრაობის ფარგლებში.