Wayside Refreshments

ავტორი

უილიამ სტივენ კოლმენი

დაბადებული Horsham, United Kingdom

ჯონ ევერეტ millais: სინათლისა და ბუნების პრე-რაფაელური პიონერი

1829 წლის 8 ივნისს საუთამპტონში დაბადებული ჯონ ევერეტ millais მე-19 საუკუნის შუა პერიოდის ინგლისის მზარდ სამart world-ში საკვანძო ფიგურა იყო. მისი ადრეული ცხოვრება უკვე წინასწარმეტყველებდა გასაოცარ ნიჭს – მან მხოლოდ ცხრ tahun ასაკში მოიგო ვერცხლის მედალი ხელოვნების საზოგადოებაში და თხუთმეტის ასაკში შეძლო სამეფო აკადემიის სკოლებში მიღება. ეს სწრაფი აღზევება, მისი ოჯახური კავშირებთან ერთად (მამამ ჯერსის მდიდარი ჯენტლმენი იყო), მას ისეთი შესაძლებლობები მისცა, რაც იმ დროის ბევრ ამბიციურ ხელოვანს არ ჰქონდა. millais-ის გზა შეუფერხებელი არ ყოფილა; მის პირველ მნიშვნელოვან ნამუშევარს, „ქრისტე მშობლების სახლში“, 1849 წელს სამეფო აკადემიაში თბილი მიღება არ მოუღია, რაც კრიტიკულ დარტყმას წარმოადგენდა და დროებით შეაფერხა მისი კარიერა. თუმცა, სწორედ ამ ადრეულმა გამოწვევამ საბოლოოდ ჩამოაყალიბა ისეთი მხატვარი, როგორიც გახდა – ბუნების სილამაზისა და ჭეშმარიტების ასახვისადმი ღრმად ერთგული შემოქმედი.

millais-ის შემოქმედებითი განვითარება განუყოფლად იყო დაკავშირებული პრე-რაფაელთა ძმობასთან, ახალგაზრდა ხელოვანთა ჯგუფთან, რომელიც რაფაელის შემდგომი ეპოქის ესთეტიკისა და სულისკადეს აღორძინებას ცდილობდა. 1848 წელს დაარსებულმა ამ ჯგუფმა, რომლის დამფუძნებლები თავადვე იყვნენ დანტე გაბრიელ როზეტი, უილიამ ჰოლმან ჰანტი და ჯონ ევერეტ millais, უარყო სამეფო აკადემიის აკადემიური კონვენციები და მოითხოვა დაბრუნება მკვეთრ ფერებზე, დეტალურ რეალიზმსა და ბუნებისადმი მოწიწებაზე. მათ სჯეროდათ, რომ ტრადიციული მხატვრული პრაქტიკა მოძველებული იყო და შთაგონებას შუ ages მედიევლური ხელოვნებადან, ფოლკლორიდან და ლიტერატურიდან ეძებდნენ. ეს თავდადება თვალშისაცემად იკვეთება მის ადრეულ ნამუშევრებში, როგორიცაა „იზაბელა“ (1848-9), ოფელიას ბოლო წუთების ამაღელვებელი აღწერა, რომელიც შესანიშნავი დეტალიზაციითა და თემსის მდინარის ეთერული სინათლით არის გაჟღენთილი. ველური ყFAT flowers-ისა და ფოთლების ზედმიწევნითი ასახვა მოឹកდავდეს ძმობის მცდელობას, შეეცვალა ბუნების გამოსახვა სამეცნიერო სიზუსტითა და ემოციური რეზონანსით.

millais-ის მხატვრული სტილი მთელი მისი კარიერის განმავლობაში მნიშვნელოვნად ევოლუცია განიცადა. თავდაპირველად პრე-რაფაელური იდეალებით მოტივირებული, მან თანდათან უფრო ნიუანსირებული მიდგომა განავითარა, სადაც პრიორიტეტს ატმოსფერული ეფექტები და სინათლისა და ფერის წარმავალი მომენტების დაჭერა ენიჭებოდა. მისი ლანდშაფტები, განსაკუმწევად ინგლისის სოფლის風景, ცნობილია თავისი ლუმინური თვისებითა და ემოციური განწყობით. ისეთი ნამუშევრები, როგორიცაა „შემოდგომის ფოთლები“ (1855-6), რომლებიც პერთში, ეფი ჩალმერსთან ერთად შექმნა, წარმოაჩენს მის ოსტატობას სინათლისა და ჩრდილის ნატიფი ცვლილებების ლანდშაფტზე ასახვაში. ეს ნახატი ახდენს ბუნების წარმავალი სილამაზის ტილოს გადატანის უნარის დემონსტრირებას, სადაც ნატიფი ფუნჯის დარტყმებითა და შეკავებული პალიტრით სიმშვიდისა და სერენადობის განცდა იქმნება.

ეს

ლანდშაფტების მიღმა, millais-ი წარმატებული იყო საოჯახო ცხოვრების სცენების აღწერაში, რაც ხშირად ახასიათებდა ახალგაზრდა ქალებსა და ბავშვებს. „ბუშტუკები“ (1886), რომელიც ერთი შეხედვით ბავშვთა ჯგუფის მარტივი გამოსახულებაა, სინამდვილეში ბავშვობის უმანკოებისა და დროის წარმავალობის რთული მედიტაციაა. ნახატის მკვეთრი ფერები და ზედმიწევნითი დეტალი ტოვებს ახალგაზრდობის სიხარულისა და გასკრუჭების შთაბეჭდილებას, ამავდროულად კი მიანიშნებს დროის გარდაუვალ გადასვლაზე. ანალოგიურად, „სტელა“ (1868), მდიდრულად გაფორმებული სამოსით შემოსილი ახალგაზრდა ქალის პორტრეტი, წარმოაჩენს მის უნარს, ასახოს ქალიშვილების სილამაზე და ელეგანტურობა. ამ ნამუშევრებმა განამტკიცა millais-ის პოპულარობა საზოგადოებაში და იგი დღისათვის ერთ-ერთ ყველაზე მოთხოვნად პორტრეტისტი გახადა.

ს

millais-ის მემკვიდრეობა მის ინდივიდუალურ ნამუშევრებზე მეტს მოიცავს. მან გადამწყვეტი როლი ითამაშა ბრიტანული ხელოვნების მიმართულების ფორმირებაში, თავისი რეალიზმით, ბუნებისადმი მოწიწებითა და სინათლისა და ფერის გამოსახვის ინოვაციური მიდგომით გავლენა მოახდინა ხელოვანთა თაობებზე. მისმა შემოქმედებამ ხელი შეუწყო პრე-რაფაელთა ძმობის დამკვიდრებას, როგორც მნიშვნელოვანი სახელოვნებო მოძრაობისა და გზა გაუკვალა შემდგომ იმპრესიონიზმსა და პლენერულ მხატვრობას. იგი 1853 წელს გახდა სამეფო აკადემიის ასოციატი, ხოლო 1863 წელს — სრული წევრი, რითაც განამტკიცა თავისი პოზიცია დამკვიდრებულ სამart სამყაროში. ჯონ ევერეტ millais გარდაიცვალა 1896 წლის 13 აგვისტოს, დატოვა მდიდარი და მარადიული შემოქმედება, რომელიც დღესაც აღფრთოვანებას იწვევს. მისი ნახატები დარჩენილა ვიქტორიანული ხელოვნების ძვირფას მაგალითებად, რაც გვაძლევს საშუალებას შევიღოთ წარსულ ეპოქაში და მოწმობს დაკვირვებისა და მხატვრული ხედვის ძალაზე.

სერ ჯონ ევერეტ millais, ბარონეტი 1829–1896: დეტალური ბიოგრაფია

ადრეული ცხოვრება და განათლება: დაბადებული საუთამპტონში, ინგლისში, 1829 წლის 8 ივნისს. მან მიიღო თავისი დროისთვის არაჩვეულებრივად წინსწრები განათლება, მოიგო მედლები ხელოვნების საზთოგადოებაში და თხუთმეტის ასაკში შევიდა სამეფო აკადემიის სკოლებში.

ოჯახური წარმომავლობა: მისი მამა, ჯონ უილიამ millais, იყო მდიდარი ჯენტლმენი ჯერსიდან, ხოლო დედამისის ოჯახი წარმატებული სავარჯელდემონტები იყვნენ. ამან მას ფინანსური სტაბილურობა უზრუნველყო, რამაც საშუალება მისცა, მხატვრული ამბიციები ეკონომიკური წნეხის გარეშე განეხორციელებინა.

პრე-რაფაელთა ძმობა: 1848 წელს დაარსებული პრე-რაფაელთა ძმობის დამფუძნებელი წევრი, უილიამ ჰოლმან ჰანტთან და დანტე გაბრიელ როზეტესთან ერთად. ჯგუფის ძირითადი პრინციპები მოიცავდა დაბრუნებას შუა ages ხელოვნებაში, დეტალურ რეალიზმსა და ბუნებისადმი მოწიწებას.

მთავარი ნამუშევრები:

„პიზარო პერუის ინკას ტყვედ აღებს“ (1846) – მისი პირველი გამოფენილი ნამუშევარი სამეფო აკადემიაში.

„ბენჯამინთა ტომი შილოს ქალიშვილების ტყვედ აღებს“ (1849) – ბიბლიური სცენის დრამატული აღწერა, რომელიც წარმოაჩენს მის ადრეულ პრე-რაფაელურ სტილს.

„ქრისტე მშობლების სახლში ('მჭერლის სახელოსნო')“ (1849-50) – თავდაპირველად კრიტიკის ქცევა, თუმცა მოგვიანებით აღიარებულ იქნა, როგორც მნიშვნელოვანი ნამუშევარი.

„იზაბელა“ (1848-9) – ოფელიას ამაღვრელი პორტრეტი, რომელიც აჩვენებს მის ყურადღებას დეტალებისა და სინათლის გამოყენებისადმი.

„შემოდგომის ფოთლები“ (1855-6) – ოსტატური ლანდშაფტური ნახატი, რომელიც ასახავს სოფლის სცენის სილამაზეს.

„ბუშტუკები“ (1886) – ბავშვთა თამაშის ერთი შეხედვით მარტივი აღწერა, რომელიც რეველაციას ახდენს დროისა და უმანკოების თემებზე.

„სტელა“ (18ს68) – ცნობილი ახალგაზრდა ქალის პორტრეტი, რომელიც წარმოაჩენს მის ნიჭს სილამაზისა და ელეგანტურობის დაჭერაში.

პორტრეტული ჟანრი: 1870-იან წლებში millais-მა დაიმკვიდრა თავი, როგორც წარმატებული პორტრეტისტი, შექმნა ნამუშევრები ისეთი ცნობილი ფიგურებისთვის, როგორიცაა თომას კარლაილი, ლილი ლენგტრი, გლადსტონი, დიზრაელი და ტენისონი.

მოგვიანებითი ცხოვრება და აღიარება: 1853 წელს გახდა სამეფო აკადემიის ასოციატი, ხოლო 1863 წელს — სრული წევრი. 1885 წელს მიიღო ბარონეტის ტიტული და 1896 წელს არჩეულ იქნა სამეფო აკადემიის პრეზიდენტად, სიკვდილამდე ცოტა ხნით ადრე.

მემკვიდრეობა: millais-ის შემოქმედებამ ღრმა გავლენა მოახდინა ბრიტანულ ხელოვნებაზე, ჩამოაყალიბა პრე-რაფაელური მოძრაობა და შთაგონების წყაროდ იქცა მომდევნო თაობებისთვის. მისი ნახატები დღემდე აღფრთოვანებას იწვევს თავისი სილამაზით, დეტალებითა და ემოციური ატმოსფეროთი.