ავტორი
დაბადებული Hazleton, United States of America
აპროპრიაციის არქიტექტორი: შერი ლევინის ცხოვრება და მემკვიდრეობა
შერი ლევინი თანამედროვე ხელოვნების საკვანძო ფიგურად აღფხვრავს, რომელიც ცნობილია აპროპრიაციის პიონერული კვლევით — პრაქტიკით, რომელმაც ფუნდამენტურად შეცვალა ორიგინალობისა და ავტორობის შემოქმედებითი წარმოდგენები პოსტმოდერნისტულ ლანდშაფტში. 1947 წელს პენსილვანიის ჰეზლტონში დაბადებული ლევინის ფორმირების წლები ამერიკული შუა დასავლეთის გამოცდილებით იყო შეთ contentLengthებული, განსაკუთრებით კი მისი ბავშვობა და მოზარდობის პერიოდი მისური, მისურიის წინამძვარებში. ხელოვნებასთან ადრეულმა შეხებამ წარმოშვა მთელი სიცოცხლის მანძილზე გაგრძელებული გატაცება ვიზუალური კულტურისადმი, რაც დაიწყო სენტ-ლუისის სახელოვნებო მუზეუმში სტუმრობებით, სადაც მან დაინახა თავისი დედა — ენთუზიასტი ფატალისტი — რომელიც რვა წლის ასაკშივე გააცნო მას მხატვრული გამოხატულების ტრანსფორმაციულ ძალას. ეს ოჯახური გავლენა მხოლოდ დაკვირვებით არ შემოიფარგლებოდა; ლევინის დედამ მას თესვა სიყვარული „art house“ კინოსა და კინემატოგრაფიული თხრობის მიმართ, რამაც ჩამოაყალიბა ესთეტიკური სენსიბილობა, რომელმაც მოგვიანებით საფუძველი ჩაუყარა მის ღრმა ჩართულობას ვიზუალური ისტორიის ფენებში.
ლევინმა ფორმალური განათლება მკაცრი თავდადებით გაიარათ, რის შედეგადაც 1969 წელს უისკონსინ-মედისონის უნივერსიტეტში ბაკალავრის ხარისხი მოიპოვა. მისმა აკადემიურმა სწავლამ განამტკიცა მისი ცოდნა ხელოვნების ისტორიისა და კრიტიკული თეორიის შესახებ, რამაც იგი მოემზადა კონცეპტუალური კვლევებით სავსე კარიერისთვის. უისკონსინ-მედისონის უნივერსიტეტში სწავლის გაგრძელებისას, მან 1973 წელს მაგისტრის ხარისხი (M.F.A.) მოიპოვა, რითაც დახვეწა თავისი მხატვრული უნარები და ვიზუალური კომუნიკაციის მიდგომა. სწორედ ამ პერიოდში დაიწყო ლევინმა საკუთარი საფირმო სტილის შემუშავება — აპროპატრირების შეგნებული აქტი — რომელიც შთაგონებას იღებდა ისეთი მოდერნისტური ოსტატების გარდაუვალ ნაშრომებიდან, როგორებიც იყვნენ უოკერ ევანსი, ედგარ დეგა, მარსელ დიშენი და კონსტანტინ ბრანკუზი. არსებული გამოსახულებების ხელახალი წარდგენით, იგი ცდილობდა გამოეკვლია იმის არსი, თუ რას ნიშნავს შემოქმედება უსასრულო რეპროდუქციის ეპოქაში.
კანონის გამოწვევა რეფოტოგრაფიისა და ნახატის მეშვეობით
1970-იანი წლების ბოლოს ნიუ-იორკის „East Village“-ის სცენაში აპროპრიაციის ხელოვნების წარმოდგენა შეინიშნებოდა, რაც გამოწვეული იყო დამკვიდრებული მხატვრული კონვენციების გადამოწმების სურვილით. თავის თანამედროვეებთან, ლოუიზ ლოლერთ und ბარბარა კრუგერთ 함께, ლევინმა შეცვალა შემოქმედებითი საზღვრები და წარმოდგინა საკუთარი თავი, როგორც გამორჩეული ხმა მოძრაობაში, რომელიც ეჭვქვეტით ეჭვსდებოდა „ორიგინალური“ შედევრის სიწმინდეში. მისი ნამუშევრები ხშირად იყენებს რეფოტოგრაფიას — არსებული ფოტოგრაფიების გადაღების აქტს — რათა შექმნას დიალოგი წარსულსა და აწმყოს შორის. ეს ტექნიკა საშუალებას აძლევს მას, მოიშოროს მხატვრის ხელის ტრადიციული აურა და ფოკუსირება მოახდინოს იმაზე, თუ როგორ ცირკულირებს, რჩება და გარდაიქმნება გამოსახულებები დროის განმავლობაში.
ფოტოგრაფიული ინტერვენციების მიღმა, ლევინმა გამოიკვლია მინიმალისტური ნახატის სიმარტივე, რათა ექო ეხოდა ადრეული მოდერნიზმის მოძრაობებს. მისი 1984 წლის ნამუშევარი, უდაზუსტებელი (მალევიჩისა და შილესეის მიხედვით), ამ ტექნიკის ღრმა მაგალითია. ამ ნამუშევარში იგი იყენებს მინიმალისტურ გრაფიტს გეომეტრიული აბსტრაქციის შესაქმნელად, რაც კაზიმირ მალევიჩისა და ეგონ შილესეის პიონერულ სულს ეფუძნება. ამ ნახატების მეშვეობით ლევინი არ მხოლოდ აკოპირებს; იგი სულიერდება თავისი წინამორბედების ვიზუალურ ენით, იყენებს მკვეთრ ხაზებსა და ჩრდილებს, რათა განასახიეროს მხატვრული ორიგინალობისადმი გაბედული გამოწვევა. ეს ნამუშევარი წარმოაჩენს მის უნარს, ღრმად ჩაერთოს ხელოვნების ისტორიაში და ამავდროულად დაშალოს მისი ყველაზე ფუნდამენტური მითები.
ისტორიული მნიშვნელობა და პოსტმოდერნისტული დიალოგი
შერი ლევინის წარუღდელი მნიშვნელობა მდგომარეობს მის უნარში, გადააქციოს ყურების აქტი კრიტიკულ კვლევად. მისი კარიერა იყო უწყვეტი გამოკვლევა რეპრეზენტაციის პოლიტიკის, გენდერისა და გამოსახულებების მფლობელობის შესახებ. მამაკაცი ოსტატების ნაშრომების ხელახალი მოპოვებით, მან განახორციელა ფემინისტური ინტერვენცია, რამაც ნატიფად შეცვალა მზერა და ეჭვქვეშ დააყენა ხელოვნების ისტორიულ კანონში არსებული პატრიარქალური სტრუქტურები.
მისი წვლილი შეიძლება შეჯამდეს რამდენიმე ძირითად მხატვრულ სვეტში:
ავტორობის რეკონცეპტუალიზაცია: ლევინის პრაქტიკა აიძულებს მაყურებელს შეხვდეს შექმნილსა და კურატორს შორის არსებულ ბუნდოვან ზღვარს, რაც შერჩევის აქტს პირველად შემოქმედებით ძალად აქცევს.
მოდერნისტურ მემკვიდრეობასთან ურთიერთობა: უოკერ ევანსისა და მალევიჩის მსგავსი ფიგურების აპროპრიაციის მეშვეობით, იგი ინარჩუნებს მოდერნიზმის დიალოგს და ამავდროულად აკრიტიკებს მის საფუძვლებს.
ცვალებადი გამოსახულების ძალა: მისი ნამუშევრები ხაზს უსვამს იმას, რომ მნიშვნელობა არ არის ფიქსირებული ობიექტში, არამედ წარმოიქმნება ვიზუალური კულტურის კონტექსტის, რეპეტიციისა და ხელახალი წარდგენის მეშვეობით.
დღეს ლევინი რჩება სასიცოცხლო მნიშვნელობის ფიგურად ხელოვნების სამყაროში; მისი ნამუშევრები კვლავაც ეხმიანება მიმდინარე დებატებს ციფრულ რეპროდუქციაზე, ინტელექტუალურ საკუთრებაზე და თანამედროვე ეპოქაში გამოსახულების მუდმივად განვითარებად ბუნებაზე.
