Hawk Killing A Bittern

ავტორი

სოუერი გილპინი

დაბადებული კარლაილი, გაერთიანებული სამეფო

ჭადის ოსტატის რომანტიკული სული

ბრიტანული ხელოვნების ისტორიის ანალებში, ცოტა სახელს მოგვაგონებს ცხოველთა სამყაროს ელეგანტურობა და პირველყოფილი ძალა ისე მძაფრად, როგორც სოუერი გილპინს. 1733 წელს, ქამბრიის რთულ ლანდშაფტში დაბადებული გილპინი გამოჩნდა გარდამავალ ეპოქაში, როდესაც რომანტიზმის მოძრაობამ ბუნების აღწერაში ახალი სუნთქვა შემოიტანა. მისი გზა ღრმად იყო ფესვგადგმული სახელოვნებო ტრადიციებში; როგორც ამატერი ხელოვანისა და ხატვის სკოლის დამფუძნებლის, ჯონ ბერნარდ გილპინის შვილი, სოუერი ბავშვობიდანვე იმ გარემოში გაიზარდა, სადაც ფორმისა და ხაზის დაკვირვება უპირატესი იყო. ამ ადრეულმა განათლებამ მას საფუძვლიანი დისციპლინა შეუნჭვა, რამაც მოგვიანებით საშუალება მისცა, გასცდა მხოლოდ ანატომიურ სიზუსტეს და მიეღწია იმ არსებების სულიერად გამოსახვამდე, რომლებიც მას ასე ძალიან უყვარდა.

გილპინის სტილის ევოლუაციაზე მნიშვნელოვანი გავლენა მოახდინა მისმა ლონდონურმა პერიოდმა, სადაც მან კოვენტ გარდენში, პატივსაცემი სამუელ სკოტის მეთვალყურეობის ქვეშ სწავლა დაიწყო. მიუხედავად იმისა, რომ მისი ადრეული სწავლება მოიცავდა ქალაქური ცხოვრების დინამიკურ ენერგიასა და ცხენგვან carriages-ის რიტმულ მოძრაობას, სწორედ მოძრაობისადმი ეს გატაცება გახდა მისი საფირმო ნიშანი. მისმა ძმამ, უილიამ გილპინმა, რომელიც ცნობილი სასულიერო პირი და "პიკტურესული" თეორიის პიონერი იყო, შექმნა ინტელექტუალური ჩარჩო, რომელიც სრულად ერგებოდა სოუერის ვიზუალურ ნიჭს. ძმები ერთობლივად იზიარებდნენ ბუნებრივი სამყაროს ესთეტიკური სილამაზისადმი ღრმა ერთგულებას, რამაც უდავოდ გაღრმავა სოუერის უნარი, თავის სუბიექტებს ადგილისა და ატმოსფეროს შეგრძნება მიჰბეროს.

მოძრაობის ოსტატობა და სამეფო აღიარება

როდესაც გილპინი ქალაქის პეიზაჟების ესკიზებიდან ეკვესტრიული ხელოვნების სპეციალიზებულ სფეროში გადავიდა, მისმა ტალანტმა ბრიტანული საზოგადოების უმაღლესი წრეები დაიპყრო. ცხენის კუნთოვანი დაჭიმულობის, ბეწვის ბრწყინვალებისა და ცხენის ენერგიული ტემპერამენტის გადაცემის უნარმა მას ისეთი გავლენიანი ფიგურების პატრონობა მოუტანა, როგორიცაა დიუკი ქამბერლენდი. ნიუკასლისა და ვინდსორ პარკის პრესტიჟულ სტაბელებთან წვდომით, გილპინმა შეძლო ეპოქის საუკეთესო ნიმუშების დაკვირვება, რამაც მის ნამუშევრებს მიაღწია რეალიზმის იმ დონეს, რომელიც ერთდროულად სამეცნიეროდ შთამბეჭდავი და მხატვრულად აღმატებული იყო. ის მხოლოდ ცხენებს კი არ ხატავდა; ის თავად სიცოცხლის ენერგიას ხატავდა.

მისი პროფესიული წარმატების მწვერვალი 1768 წელს រոიალな აკადემიაში არჩევნით აღინიშნა, რაც პრესტიჟული აღიარება იყო და განამტკიცა მისი სტატუსი ქვეყნის ელიტარულ მხატვრებს შორის. მისი ცხოვრების ეს პერიოდი ასევე ხასიათდებოდა არაჩვეულებრივი მხატვრული სინერგიით. გილპინი ხშირად თანამშრომლობდა სხვა ოსტატებთან სრულყოფილი, იმერსიული სცენების შესაქმნელად; ის ეყრდნობოდა ისეთ ხელოვანებს, როგორიცაა ჯორჯ ბარეტী უფროსი, რათა მიღებულიყო ვრცელი პეიზაჟები, ხოლო ჯონ ზოფანის და ფილიპ რეინაგლისთან მუშაობით შეძლებდა სობლელური პორტრეტების ინტეგრირებას თავის კომპოზიციებში. ამ თანამშრომლობებმა მას საშუალება მისცა დაემკვიდრებინა "სპორტული ფერწერის" ხელოვნება — ჟანრი, რომელიც მოითხოვდა დელიკატურ ბალანსს ცხოველის ანატომიურ სიზუსტესა და ინგლისური სოფლის პეიზაჟის ატმოსფერულ დიდებულებას შორის.

მუდმივი მემკვიდრეობა ბრიტანულ სპორტულ ხელოვნებაში

სოუერი გილპინის მნიშვნელობა ბევრად სცილდება მისი ფუნჯის ტექნიკურ ოსტატობას. ის იყო პიონერი, რომელმაც დაეხმარა ცხოველთა პორტრეტული ჟანრის ამაღლებას მეორად ხელოსნობიდან, რესპექტбеლუ ფ finer art ფორმადរად Royal Academy-ში. მისი შემოქმედება არის ფანჯარა მე-18 საუკუნის ბრიტანულ აკვიატებას წარმოშობის, მონადირეობისა და ადამიანისა და ცხოველის რომანტიზებულ ურთიერთობაზე. მისი თვალებით ჩვენ ვხედავთ სრულყოფილი ჯიშის ცხენის ელეგანტურობას და მონადირე ძაღლის ერთგულ სულს, რომლებიც შესრულებულია იმ სენსიტიურობით, რომელიც მათ ფიზიკურ ძალასა და ემოციურ სიღრმეს ერთად გვიტოვებს.

დღეს გილპინის შემოქმედება ბრიტანული სპორტული ხელოვნების ქვაკუთხედია. მისი უნარი, შეეწყო ტრენინგის ანატომიური სიმკაცრე მზარდ რომანტიკულ სენსიტიურობასთან, უზრუნველყოფს, რომ მისი ნახატები დღემდე აღძრავს თანამედროვე მაყურებელს. მან დატოვა მემკვიდრეობა, რომელიც განსაზღვრულია შემდეგი ელემენტებით:

ანატომიური სრულყოფილება: ცხენისა და ძაღლის კუნთების სისტემის ღრმა ცოდნა, რამაც ტილოზე სიცოცხლე შემოიტანა.

ატმოსფერული სიღრმე: ცხოველთა შეუფერხებელი ინტეგრირება მდიდარ და ემოციურ პეიზაჟებში.

ისტორიული მნიშვნელობა: მისი როლი ცხოველთა ფერწერის პრესტიჟის დამკვიდრებაში Royal Academy-ს ტრადიციის ფარგლებში.