ხატულა/ავტორი
დაბადების ადგილი პლიმუთი, გაერთიანებული სამეფო
ატმოსფერული არქიტექტურის ოსტატი
ბრიტანული აკვარელის ფერწერის ოქროს ხანაში, ცოტა სახელს მოგვაგონებს წარសულსავე ეპოქის რომანტიული დიდება ისე, როგორც სამუელ პრაუტის. სინათლისა და ჩრდილის ვირტუოზს, პრაუტს გააჩნდა უნიკალური უნარი, ქვაში სიცოცხლე შეეფხეთებინა და ცივი არქიტექტურული ნანგრევები თუ ევროპის ხალხმრავალი ქუჩები ემოციურ, ცოცხალ ნარატივებად transformation-ში გადაეყვანა. მისი შემოქმედება მხოლოდ ადგილმდებარეობის დოკუმენტირება არ არის; ის ადგილითა და არა სხვაგვარად, რომ რომანტიზმის ეპოქის რბილ, მელანქოლიურ ნისლში გახვეულ სულს აკადპირებს. პრაუტის ორიგინალზე ჭვრეტა ნიშნავს მე-19 საუკუნის პორტალში გადასვლას, სადაც მზის სხივებისა და ჩრდილების თამაში ძველი დიდებულებისა და მშვიდი, ყოველდღიური გამძლეობის ისტორიებს გვიყვება.
1783 წელს, პლიმუთის ზღვაზე გასწვრივ დაბადებული პრაუტის ადრეული წლები დევონის სანაპკოს უხეში სილამდით იყო ფორმირებული. საზღვაო მომწოდებლის ვაჟს, მისი ბავშვობა დოკის industrious რიტმებითა და ბუნებრივ სამყადროსთან ღრმა კავშირით იყო აღბეჭდილი. მიუხედავად იმისა, რომ ბავშვობისას გადატანილმა მძიმე მზის დარტყმამ მას მთელი ცხოვრება ფიზიკური სირთულეები დაუტოვებინა, შესაძლოა, სწორედ ამან დახვეწა მისი შინაგანი ხედვა და აიძულა, სიმშვიდე გარემოცვის ზედმიწევნით დაკვირვებაში ეპოვნა. თავისი დირექტორის, ჯონ ბიდლეიკის მზრუნველი ხელმძღვანელობის ქვეშ და lifelong მეგობართან, ბენჯამინ რობერტ ჰაიდონთან ერთად, პრაუტი დაიწყო კორნუოლის პიკტურესული ქოხებისა და დახლართული ხეობის დელიკატურ ესკიზებად გარდაქმნა, რამაც საფუძველი ჩაუყარა კარიერას, რომელმაც მოგვიანებით სამეფო ოჯახიც კი მოხიბლა.
მოგზაურობა სინათლისა და ხაზებისკენ
პრაუტის არტისტული ევოლუცია იყო ოსტატური აღზევება, რომელსაც ტონალური სუბტელობისა და ატმოსფერული სიღრმის დაუღალავი ძიება წარმართავდა. 1802 წელს ლონდონში გადასვლის შემდეგ, იგი შევიდა ილუსტრატორებისა და ოსტატების დინამიკურ წრეში, სადაც ისწავლა ისეთი ლეგენდების ტექნიკა, როგორებიცაა ჯ.მ.ვ. ტერნერი და <და ბენჯამინ რობერტ ჰაიდონი. მიუხედავად იმისა, რომ მისმა ადრეულმა სწავლებამ ხაზის მკაცრი კონტროლი უსწავლა, სწორედ შემდგომმა განვითარებამ მისცა მას საშუალება, დაეწესებინა "დიდებული ქუჩის სცენის" ჟანრი. იგი გასცდა უბრალო ტოპოგრაფიულ აღწერას და აკვარელს იყენებდა ვრცელი, იმერსიული გარემოს შესაქმნელად, სადაც არქიტექტურა თითქოს სიზმრისებური ბურუსიდან გამოდიოდა.
მისი მოგზ journeys ევროპის კონტინენტზე — განსაკუთრებით ვენეციის დახლართულ არხებსა და გერმანიის ისტორიულ ქუჩებში — მისი უდიდესი მიღწევების ქვაკერძი გახდა. ამ ლანდშაფტებში პრაუტი დაეუფლა პიკტურესული ხელოვნებას, სადაც რთული არქიტექტურული დეტალები ფერების ვრცელ, ატმოსფერულ ნაკადებთან იყო დაბალანსებული. ძველი კედლების დაძቀეტილი ტექსტურისა და სტაგნაციური არხების წყლის მოციმციმე არეკვლის გადაწერი მის თანសមწესელთა ღრმა პატივისცემას მოუტანა. მართლაც, დიდმა კრიტიკოსმა, ჯონ რასკინმა, რომელიც მოგვიანებით ხელოვნების ისტორიის ტიტანად იქცა, პრაუტის შემოქმედებაში იმდენი შთაგონება იპოვა, რომ ცნობილად იქნა მისი ფრაზა: თუნდაც ტერნერისგან დავიღლოდე, პრაუტისგან ვერასდროს დავიღლები.
ს
მემკვიდრეობა და სამეფო აღიარება
სამუელ პრაუტის მნიშვნელობა ბევრად სცილდება მისი ლამაზი ესკიზების საზღვრებს; იგი იყო ფუნდამენტური ფიგურა, რომელმაც განსაზღვრა ბრიტანული აკვარელის ფერწერის ესთეტიკური სტანდარტები. მისმა ტექნიკურმა სიმძლავრემ და არქიტექტურული ლანდშაფტის მეშვეობით ემოციის გამოწვევის უნარმა მიჭმდა მისი დროის უმაღლესი პატივი, მათ შორის გრანდიოზული დანიშვნა მეფე გიორგე IV-ისა და შემდგომში დედინაცვალ ვიქტორიას აკვარელის ფერწერის ოფიციალურმა მხატვარმა. ამ სამეფო პატრონაჟმა განამტკიცა მისი სტატუსი, როგორც ვიქტორიანული ეპოქის უპირველესი ხელოვანისა.
პრაუტის გავლენა მისი მარადიული მემკვიდრეობის რამდენიმე საკვანძო ასპექტში იკვეთება:
დიდებული ქუჩის სცენის გამოგონება: მან არქიტექტურული ფერწერა სტატიკური დოკუმენტაციიდან დინამიკურ, ნარატიულ ჟანრად გარდაქმნა.
<სლი>მენტორობა და გავლენა: მისი ზედმიწევნითი მიდგომა სინათლისა და ტონისადმი მნიშვნელოვანი წინამორბედი და შთაგონების წყარო გახდა ჯონ რასკინის შემოქმედებისთვის.
ატმოსფერული ოსტატობა: მან შეძლო ხიდის აგება ტოპოგრაფიულ სიზუსტესა და რომანტიკულ ექსპრესიონზმს შორის, რაც თავად ატმოსფეროს მისი კომპოზიციების ცენტრალურ პერსონაჟად აქცია.
დღეს სამუელ პრაუტის ნამუშევრები კოლექციონერებისა და ისტორიკოსთა საყვარელი რჩება. ისინი მწარედ შეგვგვრის იმ პერიოდს, როდესაც ხელოვნება ეძებდა აღმატებულს ისტორიის ნანგრევებსა და ყოველდღიურობის მშვიდ სილამაზეში. მისი ფუნჯით ევროპის ქვა კიდევ აგრძელებს ლაპარაკს, ჩურჩულით მოგვითხრობს სინათლის, ჩრდილისა და დროის მარადიული დინების შესახებ.
