ავტორი
დაბადებული: თბილისი, საქართველო
რამდენიმე ტურბულენტური დასაწყისი: რობერტ ჰენრის ადრეული ცხოვრება
რობერტ ჰენრი, დაბადებული რობერტ ჰენრი კოზადი ცინცინატიში, ოჰაიოში, 1865 წელს, თავიდანვე ატარებდა განხევის და გარდაქმნის გრძნობას, რომელმაც ღრმად ჩამოაყალიბა როგორც მისი ცხოვრება, ასევე ხელოვნება. ბავშვობა შორს იყო იდილიური; ჩრდილში იყო მისი მამის, ჯონ ჯექსონის კოზადის – ამბიციისა და რისკის მამაკაცის, თამაშოსნისა და უძრავი ქონების დეველოპერის – ურთიერთობა მის მეუღლე ტერეზა გეიტვუდ კოზადთან. ეს არასტაბილურობა 1882 წელს დრამატული მოვლენითculminated: სასიკვდილო სროლა მიწის დავის გამო, რამაც ოჯახი გაქცევაში აიძულა, ახალი იდენტობების მიღებით, რათა შურსამეტი არ დაეცემოდა. პატარა რობერტი გახდა რობერტ ჰენრი, შეგნებულად განშორება წარსულისგან, რომელიც კონფლიქტით იყო სავსე და სიმბოლურად ხელოვანად გადაშენება. დასავლეთით მოგზაურობამ ნებრასკაში და კოლორადოში, საბოლოოდ დასახლებამ ნიუ-იორკში და ატლანტიკ-სიტში მას ღრმა თანაგრძნობა გაუმძაფრდა საზოგადოების გარეშე დარჩენილი ადამიანების მიმართ - თანაგრძნობა, რომელიც მისი მხატვრული ხედვის განსაზღვრელ მახასიათებლით იქცა. ამ ადრეულმა გამოცდილებამ აღძრა დამოუკიდებლობის სულისკვეთება და პატიოსნად ცხოვრების ასახვის მიზანი, რომელიც არ იყო შეზღუდული კონვენციებით ან საზოგადოების მოლოდინით.
ახალი ხედვის ჩამოყალიბება: მხატვრული განვითარება და გავლენები
ჰენრის ფორმალური სამხატვრო განათლება დაიწყო პენსილვანიის ललित ხელოვნების აკადემიაში ფილადელფიაში თომას ანშუცის ხელმძღვანელობით, სადაც მან ტექნიკური უნარები გააუმჯობესა. თუმცა, მოგზაურობამ პარიზში 1888 წელს ნამდვილად აალება მისი მხატვრული გამოღვიძება. თავდაპირველად მიიზიდა აკადემიური ტრადიციით ჟულიანის აკადემიაში და მასტერებმა, როგორიცაა უილიამ-ადოლფ ბუგერო და ფრანსუა მილე, ჰენრიმ თანდათანლივ იგრძნო მიზრა Impressionism-ისაკენ. თუმცა, ის არ კმაყოფილდებოდა მხოლოდ იმით, რაც ხედავდა; მას სურავდა უფრო ღრმა ჩართულობა რეალობაში - გზა, რომ დაეჭირა არა მხოლოდ სინათლის გარდამავალი ეფექტები, არამედ თანამედროვე ცხოვრების უნიჭო ემოცია და სიცოცხლე. ამ ძიებამ მას უფრო смелый მიდგომისაკენ წაიყვანა, რომელიც ჰოლანდიელი რეალისტ ფრანც ჰალსზე იყო ორიენტირებული, რომლის თავისუფალი ხატვის სტილი და ფსიქოლოგიური შეხედულება ღრმად резонираდა ჰენრის საკუთარ მხატვრულ მგრძნობელობასთან. მან დაიწყო pochades-ის ექსპერიმენტები, პატარა ხის პანელები სწრაფი ესკიზებისთვის, რაც სპონტანურობასა და უშუალობას უზრუნველყოფდა მის ნამუშევრებში. დაბრუნებულს ამერიკაში, ის ერთგული მასწავლებელი გახდა, არ მხოლოდ ტექნიკის გადაცემით, არამედ ხელოვნების ფილოსოფიის გაზიარებით, რომელიც დაფუძნებულია დაკვირვებაზე, честность-ზე და ინდივიდუალურ გამოხატულებაზე.
რეალობის ჩემპიონატი: Ashcan School და “The Eight”
რობერტ ჰენრის გავლენა ამერიკულ ხელოვნებაზე მის საკუთარ ტილოებს მიღმაც გავრცელდა; ის ცვლილების კატალიზატორი გახდა, აპროტესტებდა დამყარებული სამხატვრო სამყაროს კონსერვატიული ნორმებს. ის იყო Ashcan School-ის ცენტრალური ფიგურა - მხატვართა ჯგუფი, რომლებმაც გაბედათ ურბანული ცხოვრების მძიმე რეალობის აღწერა, დატვირთული ქალაქის ქუჩებიდან დამჭკავებული საცხოვრებელი სახლებიდან. ჰენრის ერთგულება რეალიზმისადმი და აკადემიური პრეტენზიების უარყოფამ მას 1908 წელს “The Eight”-ის ორგანიზება გაუმართა - მსაზროვნელი მხატვრების კოლექტივი, მათ შორის უილიამ გლაკენსი, ჯორჯ ლუქსი, ევერეტ შინი და ჯონ სლოანი - რომლებმაც დამოუკიდებელი გამოფენა მოაწყვეს ეროვნული დიზაინის აკადემიის შეზღუდულ პოლიტიკას წინააღმდეგ. ეს აქტი იყო წყლის მომენტი ამერიკის ისტორიაში, რაც ევროპული დომინირებისგან გადახვევაზე მიუთითებდა და უნიკალური ამერიკული მხატვრული ხმისაკენ.
მემკვიდრეობა და მდგრადი გავლენა
რობერტ ჰენრის გავლენა მომავალ თაობებზე წარმოუდგენელია. მასწავლებლად მან აღზარდა არაჩვეულებრივი ტალანტი, მათ შორის ჯოზეფ სტელა, ედვარდ ჰოპერი, როკუელ კენტი, ჯორჯ ბელოუსი, ნორმან რეიბენი, ლუის დ. ფენჩერი და სტიუარტ დევიზი - მხატვრები, რომლებმაც XX საუკუნის ხელოვნების მიმდინარეობა ჩამოაყალიბეს. მისი წიგნი The Art Spirit, გამოქვეყნდა посмертно 1923 წელს, დღემდე რჩება მნიშვნელოვანი ტექსტი მისწრაფებული მხატვრებისთვის, რომელიც უძვირფასესი სიბრძნეს გთავაზობს დაკვირვებასთან, ტექნიკასა და სამხატვრო მთლიანობასთან დაკავშირებით. ჰენრის ერთგულება ცხოვრების честность-ით ასახვისადმი, კონვენციების უარყოფამ და ხელოვნების ძალისადმი მუდმივი რწმენამ, რომ შეძლოს აუდიტორიასთან დაკავშირება, დღესაც ინსპირებს მხატვრებს. მისი ტილოები რეალობის მხოლოდ წარმოდგენა არ არის; ისინი ადამიანის მდგომარეობაში შესახედვის ფანჯარებია - ადამიანის სილამაზის, ბრძოლისა და стойкость-ის ტესტამენტები.
