ხატულა/ავტორი
დაბადების ადგილი Fontenay-aux-Roses, საფრანგო
Pierre Bonnard: შუქით ნათლილი სიცოცხლე – Pierre Bonnard-ის სამყარო
Pierre Bonnard, 1867 წელს Fontenay-aux-Roses-ში დაბადებული, პარიზის მახლობლად, არ იყო განწირული ხელოვნების სამყაროში ღრმავად ჩასული ცხოვრებისთვის. მისი მამის, საფრანგეთის საომარი ძალების მინისტრობაში მაღალჩინოსნის, ოცნება იყო, რომ ვაჟი იურიდიულს მიენდო თავი. ახალგაზრდა Pierre-მ ერთხანს სწავლა განაგრძო და 1888 წელს ლიცენზიის მოპოვნა კიდეც, თუმცა მისი გული სხვაგან იყო – ფერის და ფორმის მომხიბლავ სამყაროში. ეს დუალობა, მისტიკასა და აღმავლობაში მუდმივად არსებული კონფლიქტი, ხელი შეუწყო მის ხელოვნებას, რომელსაც უნიკალური ინტიმურობით განაგებდა. მან თავდაპირველად ქარიკატურები გააკეთა, რაც დამუშავების უნარს გააუმჯობესა და შემდეგ ამ უნარმა შესრულება ჰპოვა ყოველდღიური ცხოვრების შესანიშნავად აღქმულ სცენებზე. თუმცა, სწორედ Académie Julian-ში იპოვა Bonnard-მ თავისი გზა, სადაც თანამგზავრებთან შეხვდა, რომლებსაც გაუზიარეს მისი აკადემიური კონვენციებისადმი უარისმყოფელობა და პარიზს მოსული ავანგარდის სულისკვეთება. ეს შეხვედრა τον Nabis-თან მიიყვანა, მხატვრები – მათ შორის Maurice Denis, Paul Sérusier და Édouard Vuillard – რომლებმაც ხელოვნებას სულიერ性和 სიმბოლურ მნიშვნელობასთან აავსებდნენ, წარმოსადგენლობიდან გადადიოდნენ შინაგანი გამოცდილების შესწავლისკენ.
Nabi-ს წლები და ინტიმურობის კულტივირება
Bonnard-ის ასოციაცია Nabi-სთან გადამწყვეტი აღმოჩნდა. ჯგუფის ყურადღება გაფოკუსებული იყო გაბრტყლებული ფორმებზე, მკაფიო ფერების პალიტრაზე და ტრადიციული პერსპექტივის უარყოფნაზე, რაც βαθιά შეხებით რეზონირებდა მისი მხატვრული განწყობით. იაპონური გრაფიკის – მათი ელეგანტური ხაზებისა და ჰარმონიული კომპოზიციების – და სიმბოლისტური მოძრაობის სუბიექტური ემოციის შესწავლის შთაგანით, Bonnard-მა განვითარა მისი გამომისიერი სტილი. მას არ აინტერესებდა μεγαλეზროba ნარატივები ან ისტორიული ალეგორიები; პირიქით, ის შინაგანი სამყაროსკენ στρέφεται, ყოველდღიური ცხოვრების მშვიდი მომენტებზე კონცენტრირებას უწევს: ქალი აბანოებში, ოჯახი სადილის დროს, მზემსუბუქი ბაღი. ესენი არ იყო მხოლოდ სცენების აღწერა, არამედ გრძნობათა გამოხატვა – მეხსიერებისა და ატმოსფეროს განსახორციელება. ინტიმურ დომესტიკასთან დაკავშირებული ეს ყურადღება მოუტანა მას "Intimist" ეპითეტი, რომელიც სრულყოფილად აღწერს მისი ნაშრომის ემოციურ რეზონანსს. მისი ნახატები არ არის რა გამოსაჩენია, არამედ როგორ გრძნობი თანაწარმოება ამ მომენტებში. ის მეხსიერებიდან വരდა, ფართოდ ესketshებს აკეთებდა და შემდეგ ამ შთაბეჭდილებებს ტილოზე გადასცემდა ფერისადმი გამორჩეული მგრძნობიარეობით.
ფერი ემოციის სახით: გამოცდილი კოლორისტი
Bonnard-ის ფერებისადმი ਮੁ mastering არის, ალბათ, მისი ყველაზე განმსაზღვრელი თვისება. ის ფერს უბრალოდ არ იყენებდა; ის მას გრძნობდა, რაც მის ნახატების განწყობასა და ატმოსფეროს განსაზღვრავდა. მისი პალიტრა მკაფიო იყო, მაგრამ ნიუანსებით სავსე, ხშირად გამოიყენებოდა საუკუნო კომბინაციები, რომლებიც შუქის ელფერი შეგრძნებას ქმნიდა. ცნობილია, რომ ის დაბოლოს დასრულებულ ტილოებსაც επισκέπτεται, ფერებს მრავალ ნაშრომში ეცვლება ჰარმონიის მისაღწევად – მისი ქრომატიკული ბალანსისადმი obsesive ერთგულების 증거. ეს არ იყო რეალური წარმოსადგენლობა; ეს იყო ფერის სუბიექტური გამოცდილების აღება, მისი ემოციისა და მეხსიერების evocation-ის უნარი. ის პირდაპირი 관찰იდან გადავიდა, preferring-ს მოუწოდა, რაც საშუალებას აძლევდა მის სცენებს ფანტასტიკური ხასიათი მიანიჭებინა. მისი ლანდშაფტები არ იყო მხოლოდ ადგილების აღწერა, არამედ მათზე ემოციური რეაქცია – προσωπικής გამოცდილების ლინზის საშუალებით გაფილტვრული.
გვიანეული წლები და უკონკლიმენტო მემკვიდრეობა
Bonnard-ის მომწიფებასთან ერთად, მისი მხატვრული ყურადღება უფრო მეტი ემსუბუქებოდა ფერის და φωτός შესწავლისკენ. ის გაცილებით დიდ დროს ატარებდა საფრანგეთის სამხრეთში, Средиземноморის ლანდშაფტის ინტენსიური φωτισμού-ით მომხიბვლელად. მისი ურთიერთობა Marthe de Meligny-სთან, მის ცოლს და მთელი ცხოვრების მუზასთან, დარჩა მისი ζωής και έργου ცენტრალურ ელემენტად. ის ხშირად გვხვდება მის ნახატებში, როგორც აბანოებში ან ყოველდღიურ საქმიანობაში ჩართულს, მისი παρουσία მშვიდი გრაცია და ინტიმურობას გამოირჩევა. 1912 წელს მან შეიძინა “La Roulotte” Vernonnet-ში, Giverny-ს yakınında, Claude Monet-თან στενή φιλία സ്ഥാപებით. ეს სიახლოვე იმპრესიონისტთა მასტერის φωτός და χρώματος შესწავლისკენ უფრო გააძლიერა Bonnard-ის 탐구를, თუმცა ის ყოველთვის ინარჩუნებდა მის გამომისიერს მხატვრულ ხედვას. მან ζωγραφίζοντας განაგრძო სიკვდილამდე ცოტა ხნით ადრე, 1947 წელს, დატოვა ნაშრომების კორპუსი, რომელიც დღემდე აფრთხობს და вдохновляет. Bonnard-ის გავლენა მომავალ თაობათა მხატვრებზე უდავოა. მისი სუბიექტური გამოცდილებისადმი ყურადღება, ფერის masterful გამოყენება და ყოველდღიური ცხოვრების აღნიშვნა თანამედროვე ხელოვნობაზე ανεშ바ტელ კვალს ტოვებს. მან აჩვენა, რომ زیبایی შეიძლება იპოვნოს μεγαλειώbასთან ან героიკას ნარატივებთან შედარებით, მშვიდი მომენტებში – φωτός და ემოცით ნათლილში.
σημαντικά έργα και συλλογές
ქალი გამისული კაბით (1890): მისი Nabi-ს 영향을받ა სტილის ადრეული მაგალითი, გაბრტყლებული ფორმებისა და მკაფიო ფერების კომბინაციების ჩვენებით.
საჭმების ოთახი (1913): ტიპიური Intimist სცენა, რომელიც აღწერს ინტიმ
