ავტორი
დაბადებული კოდი, აშშ
პოლ ნაკს ჯექსონ პოლკ: ამერიკული აბსტრაქციის რევოლუციონერი
ჯექსონ პოლკ, რომელიც 1912 წლის 28 იანვარს, ქოდიში, უაიომინგში დაიბადა და ტრაგიკულად 1956 წლის 11 აგვისტოს, ლონგ-აილენდზე, ახლოს სპრინგსთან გარდაიცვალა, მე-20 საუკუნის ხელოვნების ერთ-ერთ ყველაზე საკულტო და გავლენიან ფიგურად რჩება. მისი ცხოვრება იყო რთული ქსოვილი, რომელიც გადაჯაჭვნილი იყო პირადი ბრძოლებით, მხატვრული ინოვაციებითა და ტრადიციული საღებავე კონვენციების ღრმა უარყოფით. პოლკი უფრო მეტი იყო, ვიდრე უბრალოდ მხატვარი; ის განასახიერებდა იმ გარდატეხას, თუ როგორ წარმოიდგენოდა და იქმნებოდა ხელოვნება – რწმუნებულად გადასვლას რეპრეზენტაციიდან純 ექსპრესიისკენ, პროცესისა და შემოქმედების უშუალო აქტისკენ.
პოლკის ადრეულ წლებში ამერიკულ დასავლეთთან მჭიდრო კავშირი ჩამოყალიბდა, რაც განპირობებული იყო მისი ოჯახის ნომადური ცხოვრებით კალიფორნიაში, არიზონასა და, საბოლოოდ, ლოს-ანჯელესში. მან სწავლა Manual Arts High School-ში დაიწყო, თუმცა დისრუპტიული ქცევის გამო expelled გახდა – ეს გამოცდილება, შესაძლოა, სწორედ მან მისი ამბოხებული სული გააღვიძა. მისი ფორმალური მხატვრული განათლება ნიუ-იორკის Art Students League-ში დაიწყო, სადაც თომას ჰარტ ბენტონის სტუდენტად იმუშავა – რეგიონალისტი მხატვარი, რომელიც ცნობილი იყო თავისი დინამიკური კომპოზიციებითა და ამერიკული თემებისადმი ინტერესით. თუმცა, პოლკმა სწრაფად გასცდა ბენტის სტილს და შეითვისა სურრეალიზმის გავლენა, განსაკუთრებით მისი აქცენტი ქვეცნობიერზე, ასევე მექსიკელი მურალისტების, დე ვიდ ალფარო სიკეროსისა და ჟოზე კლემენტე ოროზკოს რადიკალური ექსპერიმენტები. ამ მრავალფეროვან მხატვრულ ნაკადებთან შეხებამ საფუძველი ჩაუყარა მის საკუთარ, გარდამტეხ მიდგომას.
„წვეთოვანი“ ფერწერის აღმოჩენა
პოლკის ყველაზე მნიშვნელოვანი წვლილი ხელოვნების ისტორიაში მდგომარეობს იმ ტექნიკის განვითარებაში, რომელიც დღეს ყველასთვის ცნობილია, როგორც „წვეთოვანი ფერწერა“. დაახლოებით 1947 წლიდან მან დაიწყო მუშაობა ტილოებზე, რომლებიც სტუდიის იატაკზე ჰგვარდებოდა – რაც იყო მხატვრული სტენდისა და ტრადიციული მეთოდების შეგნებული უარყოფა. იგი იყენებდა უნიკალურ ტექნიკას, რომელიც მოიცავდა თხელენსამიან საღებავებს ზედაპირზე დასხმას, წვეთებასა დაფრქვევას; ხშირად იყენებდა ჯოხებს, ფუნჯებს და ს syringe-ებსაც კი საღებავის ნაკადის სამართავად. ეს პროცესი არ იყო ფერების ზედმიწევნითი დატანა; ეს იყო საღებავისთვის უფლების მიცემა, თავად განემარდო კომპოზიცია, რაც ნიშნავდა შემთხვევითობისა და სპონტანურობის მიღებას.
ამ მეთოდს, თავდაპირველად კრიტიკოსთა მხრიდან სკეპტიციზმით შეხვდნენ, მისი მხატვრული ღირებულების ეჭვქვეშ დაყენებით, სწრაფად მოიპოვა იმპულსი. პოლკი თავის მიდგომას აღწერდა, როგორც „საჭიროებიდან გამომდინარე ბუნებრივ ზრდას“, ხაზს უსვამდა, რომ ის არა შეგნებულად წარმართავდა ფერწერას, არამედ რეაგირებდა საღებავის შინაგანი თვისებებსა და სტუდიაში არსებულ მოძრაობაზე. შედეგად მიღებული ნამუშევრები – ისეთი ნაწარმოებები, როგად არის Number 1, 1948 (ხშირად ცნობილი როგორც „ლავენდერული ბურუსი“) და One: Number 31, 1950 – ხასიათდება ფერების ვრცელი ველებით, ფენებად დაშლილი ტექსტურებითა და დინამიკური ენერგიის შეგრძნებით. ამ ტექნიკას ხშირად უწოდებენ „all-over painting“-ს, რაც ნიშნავს, რომ მთელი ტილო ერთიან, შეურევად ველად იქცევა ყოველგვარი გამიჯნული ფოკუსური წერტილის გარეშე.
მთავარი გავლენები და მხატვრული კონტექსტი
პოლკის შემოქმედება ამერიკაში მომხდარი ღრმა მხატვრული გარდატეხის პერიოდში გაღვიძდა – აბსტრაქტული ექსპრესიონიზმის აღზევებისას. ამ მოძრაობამ, რომელმაც დომინირება მოახდინა 1940-იანი წლების ბოლოსა და 1950-იანების დასაწყისში, ესწრაფვოდა რეპრეენტაციული ხელოვნებისგან გათავისუფლებას და გამოხატვის ახალი ფორმების ძიებას. პოლკის ნამუშევრები ღრმად ეხმიანებოდა ამ ეთოსს, ემთხვეოდა ინდივიდუალიზმის, სპონტანურობისა და ემოციური ინტენსივობის თემებს, რაც აბსტრაქტული ექსპრესიონიზმის საფუძველი იყო.
თუმცა, პოლკის მიდგომა მნიშვნელოვნად განსხვავდებოდა სხვა ცნობილი აბსტრაქტული ექსპრესიონისტებისგან, როგორიცაა მარკ როთკო და ვილემ დე კუნინგი. მაშინ, როდესაც როთკო ფოკუსირებული იყო ღრმა ემოციების გადაცემაზე ფერების დიდ ბლოკებში, ხოლო დე კუნინგი იყენებდა ჟესტულ ფუნჯის დარტყმებს დინამიკური ფიგურების შესაქმნელად, პოლკისთვის შემოქმედება თავად ფერწერის პროცესზე იყო – საღებავის პირდაპირი და არაგამ intermediary გზით დატანის აქტზე. სურრეალიზმთან მისი კავშირი ასევე განაპიერებდა მის ნამუშევრებს, განსაკუთრებით ქვეცნობიერი გონების კვლევასა და ავტომატური ტექნიკების გამოყენებაში.
მემკვიდრეობა და ისტორიული მნიშვნელობა
მიუხედავად მისი ტრაგიკულად მოკლე სიცოცხლისა, ჯექსონ პოლკმა დაუვიწყარი კვალი დატოვა ხელოვნების ისტორიაში. მისმა ინოვაციურმა ტექნიკამ რევოლუცია მოახდინა ფერწერაში, გამოწვევა 던ა კომპოზიციის, შინაარსისა და მხატვრული უნარის ტრადიციულ წარმოდგენებს. მისმა შემოქმედებამ გზა გაუკვალა მომავალი თაობის ხელოვანებს, რათა შეეცადოთ გამოხატვის ახალი ფორმების ძიება და გაეფართოებინათ საზღვრები იმისა, რაც „ხელოვნებად“ ითვლება.
პოლკის გავლენა სცილდება ფერწერის სფეროს. მისი მიდგომა შემთხვევითობისადმი, სპონტანურობისა და პროცესისადმი რეზონანსს პოვებს ხელოვნების მრავალფეროვან დისციპლინებში, მათ შორის პერფორმანსულ, ინსტალაციურ და კონცეპტუალურ ხელოვნებაში. დღეს მისი ტილოები მსოფლიოში ერთ-ერთი ყველაზე ძვირფასი და მოთხოვნადი ნამუშევრებია, ხოლო მისი მემკვიდრეობა აგრძელებს მხატვრებისა და მაყურებლის შთაგონებას. მოდერნ ხელოვნების მუზეუმი (MoMA) ფლობს პოლკის შემოქმედების ერთ-ერთ ყველაზე დიდ და ყოვლისმომცველ კოლექციას, რაც უზრუნველყოფს ამ რევოლუციური მხატვრის ხედვის ქოქოს, რომელიც მომავალი თაობებისთვისაც აღიარებული დარჩება.
მუზეუმი
გამოფენილია Canberra, Australia
კანბერის მუზეუმი და გალერეა
როდესაც კანბერიის ქალაქგარეთ მოიარეთ, ისტორიული ფენები და თანამედროვე ენერგია ერთმანეთს უხვდება. მაგრამ თუკი ამ ქალაქის სულსა და კულტურულ გულს ეძებთ, თქვენ უნდა გაემართოთ კანბერის მუზეუმ და გალერეაში (CMAG). ეს არ არის უბრალოდ შენობა; ეს არის დროში მოგზაურობა, ხელოვნების, ისტორიისა და რეგიონალური იდენტობის ქსოვილში.
აქ ყოველი კუთხე ისტორიის ჩურჩულით ჟღერს. აღმოაჩენთ გამოფენებს, რომლებიც არა მხოლოდ უშუალოდ აუგსტრალიურ ხელოვნებას წარმოადგენს, არამედ გვესაუბრებს ამ კონტინენტის სოციალურ ტრანსფორმაციაზე და რეგიონულ კულტურის მდიდარ ფერწერულ სამყაროზე. ეს არის ადგილი, სადაც წარსული ხალხმანათდება თანამედროვე თვალწინ.
CMAG-ში სიარულით თქვენ გრძნობთ ისეთ კავშირს, وكأن გაიგეთ კანბერის დაუწერელი ამბავი. ეს არის ადგილი, სადაც ხელოვნება ხდება დიალოგი – ადამიანებს შორის, ეპოქებს შორის და რეგიონებს შორის.
განსაკუთრებულ ყურადღებას იმსახურებს სიტუაციური ისტორიის გამოფენები. ისინი გვიჩვენებენ, თუ როგორ აგდა ეს ქალაქი ნელა, თითოეული დეტალით და თითოეული ადამიანის ცხოვრების ამბით. ხელოვნებისკენ სწრაფვა აქ ყოველთვის არის კულტურული აღმოჩენა.
ამ მუზეუმის არქიტექტურა თავისთავად ნაწარმოებია – ის ოპტიმალურად არის ინტეგრირებული გარემოსთან, რაც მას უნიკალურ ატმოსფეროს ქმნის. ეს არის სივრცე, რომელიც მოგიწოდებთ და გაიხსენებს თქვენში დაკარგულ კეთილგანწყობას ხელოვნებისადმი.
და რა თქმა უნდა, არ შეიძლება გამოვიტოვოთ
ნოლანის კოლექცია
. სიდნი ნოლანი – ეს სახელი თავისთავად არის სიმბოლოა ამ რეგიონალური სიმდიდრის. მისი ნამუშევრები აქ არა მხოლოდ დეკორაციაა; ისინი არის მემკვიდრეობა, რომელიც გვაიძულებს დავფიქრდეთ ადამიანის მდგომარეობაზე, მის ოცნებებზე და ბედისწერაზე.
და ყველაზე მნიშვნელოვანი: ეს გამოცდილება ხელმისაწვდომია ყველასთვის. კანბერის მუზეუმ და გალერეა გვახსენებს, რომ კულტურული სიმდიდრე არ უნდა იყოს მხოლოდ უძვირფასი ბარათების ფლობა; ის არის უფასო წვდომა ადამიანური გამოცდილებაზე.
