ავტორი
დაბადებული მონტაუბანი, საფრანგო
Jean-Auguste-Dominique Ingres: ხაზისა და ფორმის მემკვიდრე
ჟან-ოგიუსტ-დომინიკ ინგრესი, რომლის სახელიც ნეოკლასიციზმის სიუ preciziteti და თითქმის ქიმიური მიდგომა ζωγραφებაზე არის განთავსებული, ხელოვნების ისტორიაში უნიკალური ადგილი უკავია. 1780 წელს მონტაუბანში დაბადებული, საფრანგეთში, მისი მხატვრული მოგზაურობა კლასიკური იდეალების მიმართ შეუდარებელი ერთგულებით იყო χαρακτηრირებული, რაც მომწიფებული სენსუალობით და კონვენციებს გამოწვევის ნდომით შერბილდა. ინგრესი უბრალოდ წარსულის გამეორება არ აკეთებდა; ის მასთან βαθაკაი დიალოგს ეწარმოებოდა, ქმნიდა სტილს, რომელიც ეპოქას განსაზღვრავდა და მომავლის რევოლუციებს წინასწარ მოესწრებოდა.
მის ადრეულ ცხოვრებაში მყარი საფუძველი იყო მოწყობილი მისი მომავალი მხატვრული მისწრებებისთვის. მისი მამა, ჟან-მარი-ჟოზეფ ინგრესი, თავად მხატვარი და ქანდაკე იყო, რომელმაც ახალგაზრდა დომინიკეს ფორმისადმი და ტექნიკისადმი სიყვარული ადრეულ ასაკში ჩაუნერგა. ეს პირველადი శిక్షణ მოჰყვა სწავლას Académie Royale de Peinture, Sculpture et Architecture-ში ტულუზაში, სადაც მან თავისი უნარები გაამდიდრა გილიომ-ჟოზეფ როკესის ხელ കീഴით. თუმცა, სწორედ 1797 წელს პარიზში გადასვლისა და ჟაკ-ლუი დავიდის მასწავლებლად აღნიშვნის შემდეგ განათხოვნა მისი გზა. დავიდი, ნეოკლასიციზმის წამყვანი ფიგურა, უნებლიეთ მიაგებია მკაცრი დისციპლინა და ხაზზე, ფორმისა და ისტორიული თემების მნიშვნელობაზე აქცენტი – პრინციპები, რომლებიც ინგრესის სამუშაოებში მთელი მისი კარიერის განმავლობაში ცენტრალური იყო.
ιδεαλუზებული სილამაზის ძიება
ინგრესის მხატვრული ფილოსოფია βαθაკაი გულისხმიერებით იყო დაფუძნებული იტალიური რენესანსის დიდებულ მესტრებისადმი восхищение - განსაკუთრებით, rafael-მა უწყვეტი შთაგანიება წარმოადგინა. ის ხაზის ძალაში გჯეროდა ფორმის განსაზღვრისა და ემოციის გადასატანად, იდეალიზებული სილამაზის მისწრებამდე მივიდა, რომელიც 단순한 წარმომადგენლობას აღემატება. ეს სწრაფვა მისი ადრეული ნაშრომებშიც აშკარად ჩანს, როგორიცაა „აგემენონის ელჩები აქილეს კარავში“ (1801 წ.), რომელმაც მას პრესტიჟული Prix de Rome-ს მოუტანა. ეს ტილო გამოავლენს დეტალების მიმართ მისი ფრთხილად ყურადღებას, ზუსტ დਰਾფმანშავს და ნათლად აღქმულ სიუжетურ კონცენტრაციას – ნეოკლასიციზმის მახასიათებლებს.
თუმცა, ინგრესი უბრალოდ წარსულის კოპირება არ იყო. მან თანდათანობით განვითარა გამორჩეული ხმა, კლასიკურ პრინციპებში სენსუალურობისა და ფსიქოლოგიური შეხედულების უნიკალური ნაზავი შეიტანა. მისი პორტრეტები, განსაკუთრებით, ამ განვითარებას აჩვენებს. ნეოკლასიციზმისთვის დამახასიათებელი ფორმალური ელეგანტის შენარჩუნებისას, მან ფორმებისა და სივრცეების მცირე დისტორცია დაიწყო, შექმნა არამდგრძელი, მაგრამ მომხიბლავი ეფექტი, რომელიც მოგვიანებით მოძრაობების, როგორიცაა კუბიზმის, გამოხატვითი დისტორსიის წინასწარმეტყველებად აღმოჩნდა. მონსიე ბერტინის პორტრეტი (1833-1834), მისი გაზომილი ხელებითა და ინტენსიური თვალებით, ამ ინოვაციურ მიდგომის შესანიშნავი მაგალითია.
ისტორიის გარეშე: ოსმალეთის კულტურა და შემდგომი შედევრები
ისტორიული და მითოლოგიური ტილოებით აღიარებულმა, როგორიცაა ლუი XIII-ს აღთქმა (1827), ინგრესმა სხვა ჟანრებშიც შესწავლა, განსაკუთრებით ოსმალეთის კულტურაში. აღმოსავლური სცენების და ქალური ფიგურების გამოსახებამ, როგორიცაა თურქული აბაზანა (1862), აღმოსავლეთის ფანტაზიისადმი მისდავებუწებას გამოხატავს. ეს ნაშრომები, მიუხედავად იმისა, რომ ზოგჯერ იდეალიზებული წარმომადგენლობისთვის გააკრიტიკეს, მისი საექსპერიმენტოებისადმი მუდმივ სურვილს აჩვენებს.
ინგრესის შემდგომი კარიერა ცვალებადი მხატვრული ლანდშაფტის ნავიგაციაში გატარდა. რომანტიზმის ამოსვლამ ნეოკლასიციზმის დომინირება გამორიცხა, მაგრამ ინგრესი კლასიკური იდეალებისადმი თავის ერთგულებაში მყარი დარჩა, ხოლო მისი სამუშაოებში რომანტიკული სენსიბილიტების ელემენტებიც შეიტანა. ის ძალიან влиятельный მასწავლებელია, მომავალი თაობის მხატვრებს აფორმებდა და ხელოვნების ისტორიაში მნიშვნელოვანი ადგილი მუდათმოქმედი იყო.
მემკვიდრეობა
ჟან-ოგიუსტ-დომინიკ ინგრესი 1867 წელს პარიზში გარდაიცვალა, დატოვა მემკვიდრეობა, რომელიც დღესაც აგრძელებს რეზონანსს. ხაზის, ფორმისადმი და იდეალიზებული სილამაზის მნიშვნელობა თაობების მხატვრებზე βαθაკაი გავლენა მოახდინა. გასაკვირია, რომ მისი სამუშაოები იმ ადამიანებსაც აღფრთოვანებდა, რომლებიც რადიკალურად განსხვავებულ სტილებს ქადაგებდნენ – ხელოვნებათმცოდნეები, როგორებიცაა ანრი მათისი და პაბლო פיקאסו, მის კომპოზიციურ მიდგომასა და კლასიკური ფორმების სიცოცხლითა და ემოციით აღსაზრავს.
ინგრესის ტილოები დღეს მსოფლიოს წამყვან მუზეუმებში ინახებება, რაც მისი სამუდაგო მხატვრული ხედვის 증거ა. ის ხელოვნების ისტორიაში მნიშვნელოვანი ფიგურა რჩება – მასტერი, რომელმაც არა მხოლოდ წარსულის ტრადიციები შეინარჩუნა, არამედ მომავლისთვისაც გზა გახსნა. მისი სამუშაო μας приглашает задуматься о природе красоты, силе линии и вечном очаровании классических идеалов.
значимые работы
აგემენონის ელჩები აქილეს კარავში (1801)
ლუი XIII
