ავტორი
დაბადებული ბაუმგარტენი, ავსტრია
გუსტავ კლიმტის ადრეული წლები და მხატვრული აღმოცენება
გუსტავ კლიმტი დაიბადა 1862 წლის 14 ივლისს, ბაუმგარტენში, ვენის yakınında. ის წარმოშობილი იყო ოჯახიდან, რომელსაც ხელოვნებისადმი ნათესავი ჰქონდა, თუმცა ფინანსური უჭირდა. მისი მამა, ერნსტ კლიმტი, ოქროს გრავერი იყო, პროფესია, რომელმაც სუბტილურად, მაგრამ ღრმად აღმოაჩინა ახალგაზრდა გუსტავის ესთეტიკური გრძნობები – ოქროს ფოთლის მომხიბვლელობა, ზუსტი დეტალიზაცია და უხილავი მდიდრობა. ოჯახის ბრძანებები ხშირად იცვლებოდა ვენაში, რაც, შესაძლოა, კლიმტს გარემომცველების მიმართ მწვერვალო დაკვირვებასა და ადამიანური გამოცდილებისადმი მგრძნობელობას უწყობდა ხელს. ბავშობაშივე მისი ნახატების უნარი გამორჩეული იყო, რაც კაცობრივ პროფესიასთან და თანდამთქმელ ნიჭთან ერთად ყვანთოდა. 1876 წელს ის ჩაირიცხა ვენის ხელოვნების სკოლაში (Kunstgewerbeschule), სადაც დაიწყო ფორმალური სწავლება არქიტექტურული მხატვრობის დარგში ფერდინანდ ლაუფბერგერის ხელ കീഴით. ეს უზრუნველყოფილი იყო მასზედაფუძნებული ტექნიკური საფუძველი, მაგრამ ასევე გამოაშკარავებდა მოქმედი აკადემიური სტილებს – სტილებს, რომლებსაც კლიმტი საბოლოო ჯამში გამორიგებდა და გადააჭარბებდა. სწორედ აქ მან მნიშვნელოვანი მხატვრული პარტნიორობი გაყარა თავის ძმასთან, ერნსტთან და ფრანც ვონ მასޗთან, თანამშრომლობა, რომელმაც უზრუნველყო ადრეული კომისიები დეკორატიული მრავალფეროვნებისა და ჭერებისათვის, რაც საფუძველი გახდა მისი მომავლის წარმატებისთვის.
ვენის სეცესიონის აღზევება
1890-იანი წლებისთვის კლიმტი უფრო და უფრო იმედგაცრუებული იყო ვენაში არსებულ კონსერვატულ მხატვრულ დამყარებაში. ის ოცნებობდა მეტ თავისუფლობაზე, სივრცეში, სადაც ინოვაცია ყვანთოდა ტრადიციის შეზღუდვის გარეშე. ეს სურვილი კულიმინაციამდე მივიდა 1897 წელს ვენის სეცესიონის ჩამოყალიბებით, ავსტრიის ხელოვნების ისტორიაში გადამწყვეტი მომენტი. კლიმტი აირჩევით მისი პირველი პრეზიდენტი, გახდა მოძრაობის სიმბოლო, რომელიც ეძებოდა მკაცრი აკადემიური ნორმებიდან გასვლებასა და ახალი მხატვრული ტენდენციების მიღებას ევროპაში – Art Nouveau, სიმბოლიზმი და იაპონიზმი. სეცესიონის საკუთარი გამოფენის შენობა, ਜੋసెფ მარია ოლბრიხის დიზაინით, გახდა ამ తిరుగుబాటు-ს სიმბოლო, თანამედროვე ხელოვნებისადმი ნაკურთველი ტაძმა. კლიმტის ნაშრომები იყო სეცესიონის არსის ცენტრში, რომელიც ასახავდა კონვენციური ესთეტიკის უარყოფასა და დეკორატიული ელემენტების მიღებას, ბრilliant ფერებსა და სიმბოლურ გამოსახულებებს. მისი ნახატები დაიწყეს თემების შესწავლა სიყვარულის, სიკვდილისა და სქესურობის შესახებ беспрецедентным frankness-ით, რაც გამოწვევდა საზოგადოებრივ ნორმებს და აღძრავდა როგორც восхищение, ასევე ఆగ్రహი.
ოქროს ფაზა და მხატვრული სიმწიფე
1900 წლისთვის კლიმტი შევიდა იმას, რაც დღეს მისი „ოქროს ფაზად“ არის ცნობილი, პერიოდი, რომელსაც ხასიათდებოდა ოქროს ფოთლის пышное გამოყენებით, რომელიც შთაგანილი იყო ბიზანტიური მोज़აიკებისა და შუა საუკუნეების иллюминированных ხელნაწერებისგან. ამ ტექნიკამ მის ნახატებს გადააქცია shimmering, სხვა სამყაროს ხედვებად, რომლებიც სულიერი სიღრმისგრძნობიანი და чувственного привлекательности გრძნობით იყო აღმოსაჩერებილი. The Kiss (1907-1908), შესაძლოა მისი ყველაზე ცნობილი ნამუშევარი, ამ სტილის მაგალითია – წყვილი ჩასული კოცნაში, ოქროს აურის გარემორგებაში, მათი ორგანოები украшены ინტრიკატური 패턴ებით. ეს პერიოდი ასევე ხასიათდება შესანიშნავი портретов-ის წარმოქმნით, მათ შორის Portrait of Adele Bloch-Bauer I (1907), რომელიც გამოავლენდა მის უნარს არა მხოლოდ ფიზიკური მსგავსების აღწევას, არამედ მისი საგნების ფსიქოლოგიური სიძრწოლის აღქმას. ის თანაბრალეულად აბლურებდა ხაზს მხატვრობასა და დამზდობელ ელემენტებს შორის, შექმნიდა ფორმისა და შინაარსის ჰარმონიულ ფუზიას. იაპონური ხელოვნების გავლენა – იაპონიზმი – განსაკუთრებით ნათლად ჩანს მისი שטორირებული პერსპექტივაში, ხაზებზე და აქცენტზე დეკორატიული 패턴ებში.
争议, 영향력 및 지속적인 유산
კლიმტის კარიერა არ იყო თავისუფალი კონფლიქტებისგან. 1900 წელს მას მიიღო პრესტიჟული კომისიონი ვენის უნივერსიტეტის დიდი დარბაზისთვის ჭერების მხატვრობა, რომელიც წარმოადგენდა ფილოსოფიას, სამართალსა და თეოლოგიას. თუმცა, ეს ნამუშევრები – განსაკუთრებით Philosophy – აღიქმებოდა провокационным და حتی порнографическим კონსერვატულ კრიტიკოსების მიერ, რაც გამოიწვია საზოგადოებრივი უკმაყოფილება და საბოლოოდ კლიმტი უარი განაცხადა უფრო მეტ სახელმწიფო კომისიებზე. ეს ინციდენტი აღნიშნა გარდამავალი წერტილი მის კარიერაში, რომელიც მას უფრო προσωπული მხარდაჭერისკენ მიიწრასა და მისცა მეტი მხატვრული თავისუფლება. მთელი ცხოვრების განმავლობაში კლიმტი受到了 სხვადასხვა მხატვრებისა და სტილებისგან – ჰანს 막არტის ისტორიული ნახატებიდან ბიზანტიური ხელოვნებისა და იაპონიის వరకు. მან ასევე შთაგანილი იყო სიმბოლისტური მოძრაობიდან, თემების შესწავლა მითოლოგიის, ალეგორიისა და ქვეცნობიერსთან. გუსტავ კლიმტი გარდაიცვალა 1918 წლის 6 თებერვალს ინფარქტის შედეგად ესპანურ გრიპის პანდემიის დროს. მისი შემდგომი ნამუშევრები შესწავლის მიზნით უფრო აბსტრაქტული ფორმებსა და ლანდშაფტებს აღმოაჩენდა, რაც მხატვრულ ევოლუციის მუდმივ გადმოსახელებას წარმოადგენს. ის ახლა აღიარებულია ავსტრიის ხელოვნების ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი ფიგურად, ვენის სეცესიონის წამყვანი წარმომადგენლად და Art Nouveau ელეგანტის მუდ
მუზეუმი
გამოფენილია ვენა, ავსტრია
Galerie Würthle: ვენის თანამედროვე ხელოვნების მემკვიდრეობა
Galerie Würthle იყო გადამწყვეტი მნიშვნელობის სახელოვნებო გალერეა ავსტრიის დედაქალაქ ვენაში, რომელიც 1881 წლიდან 1995 წლამდე ფუნქციონირებდა. მან უდიდესი როლი ითამაშა როგორც ავსტრიის, ისე საერთაშორისო მასშტაბით თანამედროვე და კონტემპორარული ხელოვნების ლანდშაფტის ჩამოყალიბებაში.
სპეციალიზაცია და კოლექციის ღირსშესანიშნაობები
ავსტრიული კონტემპორარული ხელოვნება:
გალერეა მთლიანად ეძღვნებოდა წამყვანი ავსტრიელი ხელოვანების შემოქმედების წარდგენას, რაც ხელს უწყობდა მათ კარიერულ წინსვლას და ამ შემოქმედების ფართო აუდიტორიისთვის ხელმისაწვდომობას.
საერთაშორისო თანამედროვე ოსტატები:
ავსტრიის ფარგლებს გარეთ, Galerie Würthle წარმოადგენდა მნიშვნელოვან საერთაშორისო ფიგურებს და ამით დაიმკვიდრა თავი, როგორც ხელოვნების მოძრაობათა ხიდი მთელ ევროპაში.
მე-20 საუკუნის დასაწყისის გრაფიკა:
განსაკუთრებული ყურადღება გამახვილდა თანამედროვე გრაფიკული ხელოვნების გამოქვეყნებასა და პოპულარიზაციაზე, რაც მოიცავდა ისეთი ხელოვანების ნამუშევრებს, როგორებიც იყვნენ ფაისტაუერი, იტენი, კუბინი და, მისი სიკვდილის შემდგომ, შილე.
მნიშვნელოვანი კავშირები:
გალერეამ დაამყარა მჭიდრო ურთიერთობები ისეთ გამორჩეულ Persönlichkeiten-ებთან, როგორებიც იყვნენ გუსტავ კლიმტი, ოკარ კოკოსკა დაეგონ შილე, თუმცა კონკრეტული ფლობის შემადგენლობა დროთა განმავლობაში იცვლებოდა.
ცვლილებებითა და გამძლეობით აღბეჭდილი ისტორია
სალცბურგში, Würthle-ისა და Spinnhirn-ის გამომცემლობის ფილიალად დაარსებული გალერეა, მფლობელთა მრავალი ცვლილების შედეგად განვითარდა. ისტორიულ ფიგურებს შორის იყვნენ თეკლა ვურთლე,ულფ ზაიდლი, ლეა ბონდი (განსაკუთრებით გავლენიანი მფლობელი) და, საბოლოოდ, ჰანს დიხანდი.
ლეა ბონდის ხელმძღვანელობა:
ბონდის მმართველობის პერიოდში (1926-1938 და მოგვიანებით 1949-1953), გალერეა ყვაოდა, გახდა ვენის თანამედროვე ხელოვნების ცენტრალური ჰაბი და აქტიურად თანამშრომლობდა ევროპის წამყვან დილერებთან.
მეორე მსოფლიო ომის ჩრდილი და „არიანიზაცია“:
1938 წელს ნაცისტური გერმანიის მიერ ავსტრიის ანექსიამ უდიდესი ტრაგედია მოიტანა. Galerie Würthle გახდა „არიანიზაციის“ მსხვერპლი, როდესაც იგი ძალდატმუნებით გადაეერთეს ფრიდრიხ ველზს, რომელმაც სკანდალური გზით გამოსძალა ლეა ბონდისგან ნახატი „ვალის პორტრეტი“.
ომისშემდგომი აღორძინება:
მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ, გალერეამ გადაშენების და სხვადასხვა ხელმძღვანელობის ქვეშ მუშაობის პერიოდები გამოცდა, რამაც შეინარჩუნა მისი ერთგულება თანამედროვე ხელოვნებისადმი 1995 წელს დახურვამდე.
რა ხდის Galerie Würthle-ს უნიკალურს?
Galerie Würთლეს ისტორია მხოლოდ ხელოვნების შესახებ არ არის; ეს არის შემოქმედებითი ხედვის, პოლიტიკური ქარცქარის წინაშე გამძლეობისა და ნაცისტური დევნის დამღუპველი გავლენის მწარე ამბავი. მისი მემკვიდრეობა მდგომარეობს ავსტრიაში თანამედროვე ხელოვნების განვითარებაში შეტანილ წვლილსა და იმ vital კავშირის როლში, რომელიც მან ავსტრიელ ხელოვანებსა და საერთაშორისო სამხატვრო სამყაროს შორის დაამყარა.
მდებარეობა და არქიტექტურა
გალერეა მდებარეობდა Weihburggasse 9-ში, ვენაში – ცენტრალურ ადგილას, სტეფანსპლაცთან ახლოს. მიუხედავად იმისა, რომ დეტალური არქიტექტურული ინფორმაცია შეზღუდულია, იგი ფუნქციონირებდა ტრადიციულ ვენურ შენობაში, რომელიც ქალაქის ისტორიულ სულს ასახავდა.
