ხატულა/ავტორი
დაბადების ადგილი არგენტანი, საფრანგეთი
ფერნანდ ლეგერი: მანქანური ეპოქის მხატვარი
ფერნანდ ლეგერი, ნამდვილი სახელი ჟოზეფ ფერნან ანრი ლეგერი, დაიბადა 1881 წლის 4 თებერვალს არჟენტანსკოში, საფრანგეთში. მისი ბავშვობა გაატარა ნორმანდიის სოფლის პეიზაჟებში, რაც მის შემდგომ შემოქმედებაში ხშირად მოიხსენიება. მისი მამა მეცხვარე იყო, ხოლო დედა – თავდაყვᱮრებული ქალი, რომელმაც დიდი გავლენა მოახდინა ლეგერის პირველ პერიოდში. თავდაპირველად, ლეგერს ჰქონდა განათლება არქიტექტურაში, თუმცა მალევე გადაინაცვლა მხატვრობისკენ, რაც მისი ცხოვრების მთავარი მიმართულება გახდა. პარიზში ჩასვლის შემდეგ, მან სწავლა დაიწყო დეკორატიული ხელოვნების სკოლაში და მოგვიანებით, ცდილობდა ჩასვეს ბიელინის აკადემიაში, თუმცა უშედეგოდ. ამ პერიოდში მან მუშაობა დაიწყო არქიტექტურულ დრაფტთან, რაც მნიშვნელოვანი გამოცდილება აღმოჩნდა მისი შემდგომი კარიერისთვის.
კუბიზმის განვითარება და "ტურბიზმი"
XX საუკუნის დასაწყისი საფრანგეთისთვის რთული პერიოდი იყო – სწორედ მაშინ დაიწყო კუბიზმის წარმოშობა, რომელიც რადიკალურად შეცვალა ხელოვნების მსვლელობა. პოლ სეზანის შემოქმედების ნახვის შემდეგ ლეგერის ცხოვრებაში დიდი ცვლილება მოხდა. სეზანის გეომეტრიული ფორმებისა და ობიექტების ანალიზი მისმა მიერ ხელოვნების აღქმასაც შეუცვალა. ლეგერი აქტიურად ჩართულა კუბისტური მოძრაობაში, თუმცა მან საკუთარი, უნიკალური სტილი შექმნა, რომელიც კრიტიკოსებმა "ტურბიზმად" назвали. "ტურბიზმი" ხასიათდება ცილინდრულ ფორმებით, გაფანტული სივრცეებით და მკაფიო ფერების კონტრასტებით. ეს სტილი მანქანების ესთეტიკას ასახავს და წარმოადგენს ლეგერის შემოქმედების ერთ-ერთ მთავარ ნიშანს. 1909 წელს, მონპარნასში სტუდიის გაქირავებამ მას საშუალება მისცა გაიცნო სხვა მნიშვნელოვანი მხატვრები, როგორებიც არიან ალექსანდრე არჩიპენკო, ჟაკ ლიპიციცი და რობერტ დელონე. "ოქროს განყოფილებაში" (Section d'Or) მისი მონაწილეობა კიდევ უფრო გა deepened his exploration of mathematical principles in art.
პირველი მსოფლიო ომი და მექანიზაციის აღნიშვნა
პირველი მსოფლიო ომი ლეგერის ცხოვრებაში ტრაგიკული მოვლენა იყო, თუმცა მან მასზე შემოქმედებითი გავლენაც იქონია. მilitარებაში მომუშავე პერიოდისას მან უამრავ ჩანაწერს დახატა სამხედრო ტექნიკის შესახებ, რაც მის შემდგომ მუშაობაში გამოიხატება. ომის შემდეგ ლეგერის სტილი კიდევ უფრო გამარკვიათ და მანქანებისადმი მისი სიმპათია უფრო მკაფიო გახდა. მისი ტილოები ხასიათდება 단순화ებული ფორმებით, მკაფიო კონტურებით და ფერადი პლასტიკით, რაც მანქანების დინამიკასა და ეფექტურობას ასახავს. "სოლჯატი მუნთაში" (Soldier with a Pipe) მისი ამ პერიოდის ერთ-ერთი გამორჩეული ნაწარმოებია, რომელიც წარმოადგენს მექანიკური სიზუსტის სიმბოლურ გამოხატვას.
შემდგომი შემოქმედება და მემკვიდრეობა
ომის შემდეგ ლეგერი განაგრძო ექსპერიმენტები სხვადასხვა სახის ხელოვნების დარგში, მათ შორის სკულპტურისა და κινηოქინოსტან. მისმა "საზოგადოებრივი ნოველების" (Paysages animés) სერიამ გააერთიანა ადამიანური ფიგურები და მანქანები ჰარმონიულ კომპოზიციაში, რაც წარმოადგენს ორგანული და არავარგის ფორმების შერწყმას. ფერნანდ ლეგერის შემოქმედება მნიშვნელოვანი წინაპირობა იყო პოპ-არტის განვითარებისთვის. მისი გავლენა იგრძნობა როი ლიხტენშტეინისა და ენდი უორჰოლის შემოქმედებაში. ლეგერი იყო ისტორიაში გამორჩეული მხატვარი, რომელმაც მანქანების ეპოქას თავისი ხელოვნებით უნიკალური სახე მისცა. მისი ნამუშევრები დღესდღეობით მსოფლიოს წამყვან მუზეუმებშია განთავსებული და წარმოადგენს თანამედროვე ხელოვნების ერთ-ერთ ყველაზე მნიშვნელოვან ძეგლს. მისი მემკვიდრეობა არის არა მხოლოდ მხატვრის სახელი, არამედ თანამედროვეობის პროფეტის ტიტული.
მუზეუმი
გამოფენილია შემდეგ ადგილზე: ბირმინგემი, გაერთიანებული სამეფო
ქვისა და სულის სიმფონია
ბირმინგემის უნივერსიტეტის მწვანე, აკადემიურ გარემოში ჩაკተትებული,
ბარბერის fine arts ინსტიტუტი
წარმო stands როგორც ღრმა დასტური ვიზუალური დიდებულებისა და აუდიალური ელეგანტურობის მარადიული კავშირისა. იგი ბევრად მეტია, ვიდრე უბრალოდ ძვირფასი ნივთების საცავი; ეს არის ცოცხალი, სუნთქავი სავანე, სადაც კლასიკური მუსიკის ექო ძველი ოსტატების მდუმარე, მძლავრ მზერას ხვდება. ლედი ბარბერის ამგვარი მძაფრი ერთგულებით, მისი გარდაცვლილი ქმრის, უილიამ ჰენრი ბარბერის მოსაგონებლად დაარსებული ეს კულტურული маяკი, ჩაფიქრებულ იქნა, როგორც ადგილი, სადაც ხელოვნების ისტორიის შესწავლა და მუსიკალური შესრულების აღფრთოვანება ადამიანური გამოხატულობის ერთიან, შეუფერხებელ ქსოვილად არის ქსოვილი. შიგნით შესვლა ნიშნავს იმ სამყაროში შესვლას, სადაც სხვადასხვა სახელოვნებო დისციპლინებს შორის არსებული საზღვრები ილევა და მხოლოდ შემოქმედების წმინდა, უბედინო რეზონანსი რჩება.
თავად არქიტექტურა შთამბეჭდავი პრელუდიის როლს ასრულებს შიგნით დაცული საგანძურისთვის. ვიზიონერი რობერტ ატკინსონის მიერ შექმნილი და 1939 წელს დასრულებული შენობა არის
Art Deco-ს
ელეგანტურობის შედევრული ნიმუში, რომელმაც თავისი დახვეწილი გეომეტრიისა და მდიდრული მასალებით პრესტიჟული პირველი კატეგორიის სტატუსი დაიმსახურა. დარბაზებში სეირნობისას, აუდიტორიუმში არსებული ავსტრალიური ნიგვზის პანელების სითბო ინტიმური დიდებულების შეგრძნებას იწვევს, ხოლო ტრავერტინის მარმარილოს გრანდიოზული იატაკი სივრცეს რიტმულ საფუძველს სძენს. შენობის ექსტერიერიც კი საგადিনოდ მოჰყვება წარმომავლობისა და პრესტიჟის ისტორიას; იგი მორთულია დარლი დეილის ქვით დამზადებული და ოქროთი მოოქროლებული ჰერალდიკური ფესვებით, რაც უნივერსიტეტისა და ბარბერის ოჯახის გადაჯაჭვულ მემკვიდრეობას წარმოადგენს.
საერთაშორისო მნიშვნელობის საგანძური
ამ კედლებს შორის დაცული კოლექცია არაჩვეულებრივია და გვთავაზობს სელექციურ მოგზაურობას ევროპული სახеლოვანი ხელოვნების ევოლუციაზე, რენესანსიდან თანამედროვე ეპოქის აღმოვფენამდე. გამომცდელი კოლექციონერისთვის თუ სილამაზის მოყვარულისთვის, ინსტიტუტი ხელოვნების ისტორიის გიგანტებთან პირისპირ შეხვედრის საშუალებას იძლევა. კოლექციის მასშტაბი — რომელიც დაახლოებით 15ლი ეთ oils ტიპის ტილოს მოიცავს — მოიცავს
რუბენსისა
და
ვან დიკის
შედევრული კომპოზიციებს,
გეინსბეროს
რბილ სინათლეს და
ბოტჩელისის
რთულ ელეგანტურობას. ნებისმიერს შეიძლება თავი დაკარგოს
კლოდ მონეს
მანათობილ ფუნჯის მონელებებში ან
ვინსენტ ვან გოგის
ემოციურ, მბრუნავ energiაში, რის შემდეგაც შესაძლოა მოგხიბლოთ
ეგონ შილეს
ნატიფი, ფსიქოლოგიური სიღრმე ან
რენე მაგრიტეს
სურეალისტური ენიგმები.
რაც ამ ინსტიტუტს ჭეშმარიტად უნიკალურს ხდის, არის მისი ორმაგი იდენტობა, როგორც ხელოვნების გალერეისა და საკონცერტო დარბაზის. მისი განლაგება გონივრულად არის ცენტრირებული მთავარ საკონცერტო დარბაზზე, რომლისგანაც სივრცე გარეთ იფართოვებს და სტუმრებს ლამაზად პროპორციულ გალერეებში მიჰყავს, რომლებიც უფრო მეტად სულის პირად სალონებს ჰგავს, ვიდრე მუზეუმის ოთახებს. ეს არქიტექტურული ბრწყინვალება უზრუნველყოფს 1930-იანი წლების ინგლისური არქიტექტურის სულის სრულყოფილად ასახვას და შეუცვლელ წყაროს წარმოადგენს დიზაინერებისთვის, რომლებიც ეძებენ შთაგონებას იმის შესახებ, თუ როგორ შეუძლია სივრცეს, სინათლეს და კლასიკურ პროპორციებს ადამიანური გამოცდილების ამაღლება. მაშინაც კი, როდესაც ინსტიტუტი რეკონსტრუქციის გზაზეა, იგი რჩება აუცილებელ ადგილად — სივრცედ, სადაც ისტორიის სიმძიმე და სილამაზის სიმსუბუქე სრულ, მარადიულ წონასწორობაში არსებობს.