ხატულა/ავტორი
დაბადების ადგილი ნიუ-იორკი, აშშ
ბარნეტ ნიუმენი: აღმატებულობის არქიტექტორი
ბარნეტ ნიუმენი, რომელიც 1905 წელს ნიუ-იორკში დაიბადა, არ იყო მხატვარი, რომელიც ხილვადი სამყაროს ასახვას ცდილობდა; პირიქით, მისი მიზანი ბევრად უფრო ღრმა რაღაცის გამოწვევა იყო – უზარმაზრობის, სულიერებისა და აღმატებულობის განცდისevokაცია. მიუხედავად იმისა, რომ მისი კარიერა შედარებით მოკლე იყო და 1940-იანი წლების ბოლოდან 1970 წლამდე გაგრძელდა, მან ღრმა გავლენა მოახდინა ამერიკული ხელოვნების ტრაექტორიაზე და დაამკვიდრა თავი, როგორც აბსტრაქტული ექსპრესიონიზმისა და ფერადი ველის (color field painting) წამყვან ფიგურად. ნიუმენის შემოქმედება ხასიათდება მონუმენტური ტილოებით, რომლებსაც დომინირებს ინტენსიური, ხშირად მონოქრომული ფერები, რომლებიც გაკვეთილია თხელი, ვერტიკალური ხაზებით – ეწოდებათ „ზიპები“ (zips) – რომლებსაც ის თავისი ტილოების სივრცითული სტრუქტურის განმსაზღვრელ ელემენტებად მიიჩნევდა. ეს ერთი შეხედვით მარტივი ფორმები ფარავდა რთულ ინტელექტუალურ და ემოციურ პროექტს, რომელიც ფესვგადგმული იყო ფილოსოფიაში, რელიგიასა და აღქმის ბუნებასთან ღრმა კავშირში.
ნიუმენის ადრეულ ცხოვრებას თითქმის არ ჰქონდა იმ მხატვრული გზის მინიშნება, რომელსაც ის საბოლოოდ შექმნიდა. ებრაელი ემიგრანტი ოჯახში დაბადებული, მან თავდაპირველად ნიუ-იﺑორკის სიტი კოლეჯში ფილოსოფიის სწავლა დაიწყო, შემდეგ კი მამამისის ტანსაცმლის ბიზნესში მუშაობდა. მას არ ამოძრავებდა ბავშვობის ოცნება მხატვრობაზე; პირიქით, მისი შემოქმედებითი მოგზაურობა მოგვიანებით დაიწყო, არტურ უესლი დოუ-ს ნაშრომებისა და მხოლოდ რეპრეზენტაციაზე მეტის გამოხატვის სურვილის გავლენით. დოუ-ს აქცენტი ინტუიციურ დიზაინსა და პერსონალური თვითგამოხატვის მნიშვნელობაზე შექმნა გადამწყვეტი ჩარჩო ნიუმენის განვითარებადი ესთეტიკისთვის. ტრადიციული რეალიზმიდან ეს გადახვევა კიდევ უფრო განმტკიცდა ენანლີ გრინჰაუსთან მიმოწერა შედეგად, რომელსაც 1934 წელს, გროვერ კლივლენდის საშუალო სკოლაში სწავლობისას შეხვდა. მათ საერთო ინტელექტუალურმა ცნობისმოყვარეობამ და ურთიერთპატივისცემამ საფუძველი ჩაუყარა მყარ პარტნიორობას.
1940-იან წლებში ნიუმენის შემოქმედებითი განვითარების პროცესში მან სურრეალისტული ტექნიკებით ექსპერიმენტირება დაიწყო, სანამ საბოლოოდ არ მიაღწია თავის საფირმო სტილს – მონუმენტურ, ფერადი ველის ტილოებს „ზიპებით“. ის შეგნებულად დისტანცირდებოდა იმ დროის გაბატონებული ტენდენციებისგან და უარყოფდა იმას, რაც სამყაროს ზედაპირულ კავშირად აღიქვამდა. როგორც მან თავის ცნობილ სიტყვებში თქვა: „ჩვენ პროცესში ვართ, რომ სამყარო გარკვეულწილად ჩვენივე სახით შევქმნათ“. ეს განწყობა ასახავს მის რწმენას, რომ ხელოვნება შეიძლება იყოს საშუალება არსებობისა და ადამიანური გამოცდილების ფუნდამენტური კითხვების გამოსაკვლევად. თავდაპირველად მისი ნამუშევრები სკეპტიციზმით შეხვდა, თუმცა თანდათან მოიპოვა აღიარება გავლენიან წრეებში, მათ შორის ბეტტი პარსონსის გალერეაში, სადაც 1948 წელს პირველი სოლო გამოფენა წარადგინა.
ზიპების ენა
„ზიპები“, ის თხელი, ვერტიკალური ხაზები, რომლებიც ნიუმენის ვრცელ ტილოებს გადაჰკვეთს, მისი შემოქმედების ყველაზე ცნობადი ელემენტია. ისინი არ არის მხოლოდ დეკორატიული; ისინი ფუნქციონირებენ როგორც სტრუქტურული გამყოფი, რომელიც განსაზრდავს სივრცითულ ურთიერთობებს ტილოზე და ამავდროულად ქმნის გამიჯვნისა და კავშირის განცდას. ნიუმენი მათ აღწერდა არა როგორც ხაზებს, არამედ როგორც „სამყაროს კიდეებს“, რაც მიანიშნებდა, რომ ისინი წარმოადგენენ საზღვრებს ცნობილსა და უცნობს, მეტს და კოსმოსს შორის. მას სჯეროდა, რომ ეს ზიპები აუცილებელი იყო იმ უზარმაზარი მასშტაბისა და სულიერი სიღრმის გადმოსაცემად, რისი გამოწვევაც მას სურდა.
ნიუმენის ფერల პალიტრა ასევე შეგნებული იყო. ის ამჯობინებდა ინტენსიურ, გაჯერებულ ტონებს – წითელს, ლურჯს, ყვითელს – რომლებიც ხშირად დატანილ იქნებოდა ბრტყელ, არამოდულირებულ ველებზე. ტრადიციული ფუნჯის დარტყმებისა და მოდელირების ტექნიკის ამ უარყოფამ კიდევ უფრო ხაზი გაუსვა მისი ტილოების მონუმენტურობას და ხელი შეუწყო მათ იმერსიულ ეფექტს. თავად ფერები არ ყოფილა შემთხვევით არჩეული; ისინი საგულდაგამოკლით შეირჩეოდა კონკრეტულ ემოციურ და სულიერ ასოციაციებთან რეზონირებისთვის. ნიუმენის მიდგომაზე ღრმა გავლენა მოახდინა მისმა ინტერესმა ფილოსოფიისა და რელიგიისადმი, განსაკუთრებით კი აღმატებულობის (sublime) კონცეფციაზე – შთაბეჭდილების, თავზარისა და მოწიწების განცდაზე, რომელიც გამოწვეულია ადამიანის შემეცნების მიღმა არსებული გამოცდილებით.
გავლენები და ფილოსოფიური საფუძვლები
ნიუმენის მხატვრული ხედვა ღრმად იყო ფორმირებული მრავალი ინტელექტუალური გავლენით. იგი შთაგონებას იღებდა ისეთი ფილოსოფოსებისგან, როგორებიცაა იმანუელ კანტი, რომლის თეორიებმა აღქმისა და ადამიანის შემეცნების საზღვრების შესახებ საფუძველი ჩაუყარა ნიუმენის კვლევასთადთკვირსლსა და ტილოს შორის ურთიერთობის შესახებ. მან ასევე შეისწავლა რუდოლფ შტაინერის ნაშრომები, ავსტრიელი ფილოსოფოსისა და ეზოტერის, რომელიც იკვლევდა სულიერი გეომეტრიისა და ყოველივეს ურთიერთკავშირის კონცეფციებს. ნიუმენს სჯეროდა, რომ ხელოვნება შეიძლება იყოს საშუალება ამ უფრო ღრმა გამოცდილების სამყაროში მოსასვლელად.
გარდა ამისა, ნიუმენის შემოქმედება ასახავს რელიგიურ თემებთან ღრმა კავშირს. იგი ხშირად საუბრობდა თავის ტილოებზე, როგორც მცდელობებზე, დაეჭირათ „vir heroicus sublimis“ – გმირული აღმატებულობის – განცდა, რაც წარმოშობილია შუა საუკუნეების ფილოსოფოს მარსილიო ფიჩინოს ნაშრომებიდან. ეს გულისხმობს ტრანსცენდენციის გამოცდილებას, რომელიც წარმოიქმნება რაღაც უზარმაზარისა და დამთრგუნველის წინაშე დგომისას, როგორიცაა ბუნება ან ღვთაებრიობა. ნიუმენი ცდილობდა შეექმნა ტილოები, რომლებიც მაყურებელში ამავე გრძნობას აღძვრდა და მათ აფიქრებდა საკუთარი ადგილის ფიქრზე უფრო დიდ სამყაროში.
მემკვიდრეობა და მნიშვნელობა
მიუხედავად მისი შედარებით იზოლირებული კარიერის, ბარნეტ ნიუმენის შემოქმედებას ხანგრძლივი გავლენა ჰქონდა თანამედროვე ხელოვნებაზე. იგი ფერადი ველის (color field painting) ერთ-ერთ პიონერად მიიჩნევა მარკ როთკოსა და კლიფორდ სტილის გვერდით, და მისი გავლენა ჩანს უამრავი მომდევნო ხელოვანის ნამუშევრებში. ნიუმენის აქცენტი მასშტაბზე, სიმარტივესა და სულიერ სიღრმეზე დღემდე ეხმიანება მაყურებელს და გვთავაზობს ძლიერ ანტიდოტს თანამედროვე ცხოვრების ზედაპირულობისა და მატერიალიზმის წინააღმდეგ.
ნიუმენის ტილოები არ არის მხოლოდ პასიური დაკვირვებისთვის; ისინი მოითხოვენ ჩართულობას, ჭვრეტას და მათ იმერსიულ თვისებებს თავსប្រданиеს. ისინი მოგვიწოდებენ, გავიდეთ ჩვენი ყოველდღიური საზრუნავის ფარგლებს გარეთ და შევაერთოთ რაღაც ჩვენზე დიდთან – საიდუმლოს, მოწიწებისა და არსებობის ღრმა სილამაზის განცდასთან. ბარნეტ ნიუმენი 1970 წელს გარდაიცვალა, დატოვა შემოქმედება, რომელიც დღემდე გამოწვევას უსვამს და შთაგონებას ჰុდა ხელოვანთა და მაყურებელთა თაობებს.
მუზეუმი
გამოფენილია შემდეგ ადგილზე: ვენა, აუ</tr>
sounds და ხედვის სავანე: არნოლდ შონბერგის ცენტრი
ვიენას გულში, ქალაქში, სადაც მუსიკალური გენიალურობის ექო ყოველ ქუჩაზე ისმის, არსებობს სავანე, რომელიც მე-20 საუკუნის ერთ-ერთი ყველაზე გარდამტამი ფიგურისთვისაა მიძღვნილ.
არნოლდ შონბერგის ცენტრი
ბევრად მეტია, ვიდრე უბრალოდ ისტორიული დოკუმენტების საცავი; იგი ვენის მოდერნიზმის რევოლუციური სულის ცოცხალი და სუნთქავი მოწმობაა. 1998 წელს დაარსებული ეს ინსტიტუტი წარმოადგენს ღრმა კულტურულ კერას, სადაც არნოლდ შონბერგის — ატონალურობის პიონერისა და თორმეტსული ტექნიკის არქიტექტორის — მემკვიდრეობა არა მხოლოდ დაცულია, არამედ აქტიურად იმክადრება. მისი კედლების მიღმა შესვლა ნიშნავს ინტელექტუალურ ატმოსფეროში გადასვლას, რომელიც სავსეა იმავე შემოქმედებითი აღელვებით, რომლებმაც ოდესღაც შეცვალეს მუსიკალური გამოხატულების საზღვრები და შემოგვიტანა იშვიათი შესაძლებლობა იმ ეპოქის სანახავად, რომელმაც წარუვალად შეცვალა დასავლური ხელოვნების გზა.
ამ პრესტიჟულ ცენტრში დაცული კოლექცია ნამდვილი საგანძურია როგორც მეცნიერებისთვის, ისე ხელოვნების მოყვარულთათვის, რადგან იგი ისტორიის შეუფერხებელ ქსოვილში აერთიანებს სმენით აღქმადსა და ვიზუალურს. არქივებში თავმოყრილია 2მლნ-ზე მეტი გვერდიანი მუსიკალური ნოტები, პირადი დღიურები და საკონცერტო პროგრამები, რომლებიც თანამედროვე კომპოზიციის ევოლუციას მიჰყვება. თუმცა, რაც მართლაც ამხნევებს სტუმარს, არის კომპოზიტორის ყოველდღიურ ცხოვრებასთან არსებული ინტიმური კავშირი. შონბერგის სამუშაო კაბინეტის ზედმიწევნით შენარჩუნებული რეპლიკებით, ორიგინალური ავეჯითა და ინსტრუმენტებით, ცენტრი საშუალებას იძლევა, თითქმის შეგრძნოთ მისი შემოქმედებითი პროცესი. გარდა ამისა, კოლექცია ამჟღოვ world-ს მაესტროს ნაკლებად ცნობილ განზომილებასაც კი ააშკარავებს: მის კავშირს ვიზუალურ ხელოვნებასთან. მისი ფერწერებისა და ნახატების
catalogue raisonné
დეტალური აღწერა წარმოაჩენს აბსტრაქტულ ესთეტიკას, რომელიც მისი მუსიკის სტრუქტურულ სირთულეებს სარკესავით ირეკლავს და გვაწვდის მრავალგანზომილებიან ხედვას იმ ადამიანზე, რომლის გენიალურობა ერთ ფარგლს ვერიდებოდა.
ცენტრის ისტორია არის დისლოკაციისა და საბოლოო დაბრუნების მძიმე, მაგრამ ამაღლებული ნარატივი. 1951 წელს შონბერგის გარდაცვალების შემდეგ, მისი ქონების მართვა მის ქვრივის, გერტრუდის პასუხისმგებლობა გახდა, თუმცა მუდმივი ინტელექტუალური სახლის ძიება გრძელი და გამჭედი გზა იყო. იმ პერიოდის შემდეგ, როდესაც მისი მემკვიდრეობის დიდი ნაწილი სამს selatan-დასავლეთ ამერიკის უნივერსიტეტში იმყოფებოდა, ვიენის ქალაქისა და „საერთაშორისო შონბერგის საზოგადოების“ თავდადებულმა ძალისხმევამ უზრუნველყო მისი ნაშრომების დაბრუნება მათ კანონიერ სამშობლოში. ეს დაბრუნება 1მ997 წელს არნოლდ შონბერგის ცენტრის ფონდის დაარსებით დასრულდა — ეს იყო გარდამტამი მოვლენა, რომელმაც მისი რევოლუციური იდეები ისევ იმ ვენის ნიადაგს დაუკავშირა, საიდანაც ისინი აღმოცენდნენ. ეს გამძლეობის განცდა ვრცელდება მოდლინში მდებარე შონბერგის სახლზეც — ცოცხალ მონუმენტზე, სადაც სტუმრებს შეუძლიათ შევიდნენ იმავე ოთახებში, სადაც მისი შემოქმედებითი მიღწევები იქნა აღმოჩენილი.
გამორჩეული კოლექციონერისა თუ ხელოვნების მოყვარულისთვის, ცენტრი წარმოუდგენელ ფანჯარას უხსნის თანამედროვე დისციპლინათა ურთიერთკავშირს. რეგულარული გამოფენებით, ისეთი სამეცნიერო პუბლიკაციებით, როგორიცაა
Journal of the Arnold Schönberg Center
, და საერთაშორისო აღიარებით, მაგალითად, ყოველწლიური არნოლდ შონბერგის პრემია, ეს ინსტიტუტი ხელს უწყობს იმ კულტურული ძალების ღრმა გააზრებას, რომლებმაც მე-20 საუკუნე ჩამოაყალიბეს. იგი დგას vital გადაკვეთაზე, სადაც მუსიკოლოგია ხელოვნების ისტორიას შეხვდება და ყველა შემოსვლელს ეპატიჟებს, გამოიკვლიოს ღრმა დიალოგი ბგერას, ხმასა და ადამიანური ინოვაციის მარადიულ ძალას შორის.
