Self portrait

ავტორი

ელისაბედ ნურსი

დაბადებული მაუნტ-პლეზანტი, ამერიკის შეერთებული შტატები

ახალი გზების გამკაფავი: ელისაბედ ნურსის ცხოვრება და შემოქმედება

ელისაბედ ნურსი, სახელი, რომელიც შესაძლოა მისი თანამედროვეების ისეთივე მყისიერად არ იყოს ყველასთვის ცნობადი, მიუხედავად ამისა, ამერიკული ხელოვნების ისტორიაში საკვანთ ფიგურას წარმოადგენს. 1859 წელს ოჰაიოს ქალაქ მაუნტ-პლეზანტში დაბადებული, მან დაარღვია სოციალური მოლოდინები და გახდა აღიარებული რეალისტი ფატორი, რომელმაც დიდი წარმატება არა საკუთარ სამშობლოში, არამედ პარიზის ცოცხალ მხატვრულ გარემოში მოიპოვა. მისი გზა იყო ურყევი თავდადების, გამორჩეული ნიჭისა და მშვიდი სიმტკიცის მაგალითი, რომელმაც გზა გაუკვალა მომავალი თაობის ქალი მხატვრებს. ნურსი არ იყო მხოლოდ „ერთი ქალი“, რომელიც მამაკაცთა სამყაროში ხატავდა; იგი გახდა წამყვანი ხმა, პირველი ამერიკელი ქალი, რომელიც პრესტიჟულ Société Nationale des Beaux-Arts-ში აირჩიეს და ხელოვანი, რომლის ნამუშევრებიც კრიტიკისა და სახალხო სიყვარულის ერთმანეთს ეხამებოდა.

sinkcincinnatiური ფესვებიდან პარიზულ სალონებამდე

ნურსის მხატვრული მიდრეკილებები ადრეულ ასაკშივე გამოვლინდა. ათშვილიდან ერთ-ერთს, დიდ ოჯახში გაზრდილს, ხატვისა და რითმული ფერწერის ბუნებრივი ნიჭი ჰქონდა, რის გამოც ფორმალურ სწავლებას McMicken School of Design-ში (დღესდღეობით Cincinnati Art Academy) სულ რაღაც თხუთმეტი წლის ასაკში დაიწყო. ამ ინსტიტუტმა გადამწყვეტი როლი ითამაშა მის განვითარებაში, რადგან მან საფუძვლიანი უნარები და ისეთი შესაძლებლობები მიაგო, რაც იმ დროისთვის ქალებისთვის თითქმის მიუწვდომელი იყო. იგი ერთ-ერთი პირველი ქალი იყო, რომელიც თომას სატერვაიტ ნობლის ქალთა ცხოვრების კლასში ჩაერია, რაც ხელოვნების განათლების ბარიერების მსხვრევის მნიშვნელოვანი ნაბიჯი იყო. მიუხედავად იმისა, რომ მას მასწავლებლის პოზიცია შესთავაზეს, ნურსმა მტკიცედ აირჩია საკუთარი მხატვრული ხმის ჩამოყალიბებაზე ფოკუსირება — გადაწყვეტილება, რომელიც მის ამბიციასა და საკუთარ თავში რწმენაზე მეტყველებს. 1882 წელს მშობლების გარდაცვალებას რთული პერიოდი მოჰყვა, თუმცა მფარველთა მხარდაჭერით, მან ნიუ-იორკის Art Students League-ში მოკლედ იმეცნა, შემდეგ კი კვლავ sinkcincinnatiში დაბრუნდა, სადაც პორტრეტებითა და ინტრიერული დეკორაციებით ცხოვრებას უზრუნველყოფდა. სწორედ ტენესის აპალაჩების მთებში (1884-1886) აკვარელის პეიზაჟების შექმნისას დაიწყო მისი მხატვრული ხედვის ნამდვილი ფორმირება — ყოველდღიურობაზე ფოკუსირება, ადამიანთა გულწრფელი გამოსახვა და ჩვეულებრივ მომენტებში არსებული სილამაზის შეგრძნება. ეს საფუძველი გადამწყვეტი აღმოჩნდა მისი კარიერის შემდეგი ეტაპისთვის: 1887 წელს და बहन ლუიზესთან ერთად პარიზში გადასვლისას.

პარიზული აყვავება და მხატვრული იდენტობა

პარიზში გადასვლამ გარდამტამი როლი ითამაშა მის ცხოვრებაში. გუსტავ ბულანჟესა და ჟი ლეფევრეს მეთვალყურეობით Académie Julian-ში სწავლამ მისი ტექნიკური უნარები დახვეწა, თუმცა ნურსი ნამდვილად მაშინ აყვავდა, როდესაც საკუთარი უნიკალური სტილი შექმნა. მან სწრაფად დაამყარა სტუდია და აღიარება მოიპოვა 1888 წელს, Société Nationale des Artistes Français-ის პირველ დიდ გამოფენაზე. მისი თემატიკა ხშირად ფოკუსირებული იყო ქალებზე — განსაკუთრებით გლეხებზე — და საფრანგეთის სოფლის ცხოვრების სცენებზე. ეს არ იყო იდეალიზებული ან რომანტიზებული გამოსახულებები; პირიქით, ნურსი თავის ობიექტებს ღირსეულობითა და რეალიზმით წარმოაჩენდა, სადაც მათი ძალა, გამძლეობა და მშვიდი სილამაზე იკვეთებოდა. იგი ფართოდ მოგზაურობდა ევროპაში, რუსეთსა და ჩრდილოეთ აფრიკაში, ხატავდა ადამიანებს, რომლებსაც გზად შეხვდებოდა და ყოველთვის ინარჩუნებდა გულწრფელი რეპრეზენტაციის პრინციპს. ამ ერთგულებამ, დახვეწილ ტექნიკასთან ერთად, კრიტიკოსთა აღიარება და მზარდი რეპუტაცია მოუტანა მას. მის შემოქმედებას ხშირად უწოდებდნენ „სოციალური რეალიზმის ფერწერის წინამორბედა“. თავად საფრანგეთის მთავრობამ აღიარა მისი ნიჭი და მისი ერთ-ერთი ნამუშევარი ლუქსემბურგის მუზეუმის მუდმივ კოლექციაში შეიტანა — ეს წარმოუდგენელი მიღწევა იყო ამერიკელი მხატვრისთვის, განსაკუთრებით კი იმ დროის ქალისთვის.

„ახალი ქალი“ და მარადიული მემკვიდრეობა

ელისაბედ ნურსი უფრო მეტი იყო, ვიდრე უბრალოდ ნიჭიერი ფატორი; იგი „ახალი ქალის“ სულს განასახიერებდა — წარმატებულს, დამოუკდავს, მაღალკვალიფიციურს და ტრადიციული სოციალური ნორმების გამბედავს. მან არასოდეს დაქორწინებულა და მთელი ცხოვრება ხელოვნებას მიუძღვნა — არჩევანი, რომელიც იმ ეპოქისთვის როგორც გამამხნევებელი, ისე არაორდინალური იყო. მისი პორტრეტები განსაკუთრებით აღსანიშნავია იმით, რომ ქალებს წარმოაჩენს არა, როგორც სილამაზის პასიურ ობიექტებს, არამედ როგორც თავდაჯერებულ, ქმედით ინდივიდებს საკუთარი მიღწევებით. მხატვრული საქმიანობის მიღმა, ნურსი სოციალური პასუხისმგებლობის ძლიერ გრძნობას ავლენდა და პირველ მსოფლიო ომში ლტოლვილებს ეხმარებოდა. 1921 წელს მას Laetare Medal გადასცეს „ადამიანობისადმი განსაკუთრებული დამსახურებისთვის“, რაც აღიარება იყო მისი, როგორც მხატვრისა და, როგორც თანამგრძნობი ადამიანისა. მიუხედავად იმისა, რომ 1927 წელს მისი დის, ლუიზეს სიკვდილის შემდეგ რეტროგრადული პერიოდი და ავადმყოფობა შეჰყვა მას — მათ შორის ბრძოლა乳გვრის კიბოს წინააღმდეგ — მისი მხატვრული მემკვიდრეობა უცვლელი დარჩა. ელისაბედ ნურსი 1938 წელს გარდაიცვალა, დატოვა შემოქმედება, რომელიც დღესაც გულებს აღძრავს. მისი ნამუშევრები ინახება ისეთ მნიშვნელოვან კოლექციებში, როგორებიცაა Cincinnati Art Museum, Smithsonian American Art Museum და Clark Art Institute, რაც მისი წვლილის დასტურია ამერიკულ რეალიზმში და მისი როლის დასტური, როგორც ქალი მხატვრისა, რომელმაც გაბედა საერთაშორისო ასპარეზზე საკუთარი გზის გამკაფვა.

აღსანიშნავი ტილოები: Fisher Girl of Picardy, Happy Days, Head of an Algerian, Meditation, La Mere, Woman with a Harp, Moorish Boy.

„ამერიკის პირველი ქალი მხატვარი“ და „ამერიკელი ქალი მხატვრების დეკანი საფრანგეთში.“