ავტორი
დაბადებული ბირმინგემი, გ यूनाइटेड কিংნეპში
ადრეული ცხოვრება და სახელოვნებო განათლება
დაბადება: ბირმინგემი, გაერთიანებული სამეფო (1890 წლის 5 დეკემბერი)
გარდაცვალება: ლონდონი, გაერთიანებული სამეფო (1957 წლის 19 აგვისტო)
„Whitechapel Boys“-ის ერთ-ერთი წევრი – ხელოვანთა ჯგუფი აღმოსავლეთ ლონდონის რაიონიდან, რომელიც მე-20 საუკუნის დასაწყისში გამოიკვეთა.
დაიბადა პოლিশ-ებრაელი ემიგრანტების, აბრაამ და რებეკა ბომბერგის ოჯახში. თავდაპირველად სწავლობდა City and Guilds-ის ტექნიკურ სახელოვნებო სკოლაში, რის შემდეგაც ბირმინგ heaviest-ში ლითოგრაფობის ხელოვნებას ეუფლებოდა.
ვესტმინსტერის სახელოვნებო სკოლაში (1908-1910) ვოლტერ სიკერტის მეთოდოლოგიით სწავლა შეძლო, სადაც სიკერტისადმი მიდრეკილებამ ფორმისა და ურბანული ცხოვრებისადმი ყურადღებისმიერმა აქცენტებმა დიდ გავლენა მოახდინა მის შემოქმედებაზე. 1910 წლის როჯერ ფრაის გამოფენით „მანე და პოსტიმპრესიონისტები“ პაულ კლზენთან შეხება გადამწყვეტი აღმოჩნდა. შემდგომში სწავლობდა სლეიდის სახელოვნებო სკოლაში (1911), სადაც თავის თანაკლასელ ისაკ როზენბერგის ნატურისკენ მიბმულმა ნახატმა ტონკსის პრემია მოუტანა.
ავანგარდული წლები: კუბიზმი, ფუტურიზმი და სკანდალი
სლეიდის სკოლაში ბომბერგი იმ გამორჩეული თაობის ნაწილი იყო, რომელშიც შედიოდნენ მარკ გერტლერი, სტენლი სპენსერი, C.R.W. Nevinson და დორა ქარინგტონი.
მისი შემოქმედებაზე ძლიერი გავლენა მოახდინა 1912 წლის ლონდონის გამოფენებმა, სადაც იტალიური ფუტურისტები წარდგენილნი იყვნენ, ასევე ფრაის მეორე პოსტიმპრესიონისტული გამოფენა (პიკასო, მატისი, ფავისტები, უინდჰემ ლუისი).
მან შექმნა გამორჩეული სტილი, რომელიც აერთიანებდა კუბიზმსა და ფუტურიზმს – რაც ხასიათდებოდა გეომეტრიული კომპოზიციებით, შეზღუდული ფერთა პალიტრით, ფიგურების გამკვეთრად ფორმებითა და ბადისებრი სტრუქტურებით.
მისმა რადიკალურმა მიდგომამ 1913 წელს სლეიდის სახელოვნებო სკოლიდან გარიცხვის მიზეზი გახდა, რადგან მისი მეთოდები დაწესებულების კონვენციური სტანდარტებისთვის ზედმეტად აუდიტორული ჩანდა.
მოკლედ იყო დაკავშირებული ბლუმსბერის ჯგუფის „Omega Workshops“-თან და მონაწილეობდა Camden Town Group-ის გამოფენებშიც. მიუხედავად იმისა, რომ უინდჰემ ლუისის ვორტიციზმთან სიახლოვეს გრძნობდა, მან დამოუკიდებლობა შეინარდა და სრულ ჩართულობას არიდებოდა.
ომიდან ლანდშაფტამდე: სტილის ტრანსფორმაცია
პირველ მსოფლიო ომში ჯარისკაცად მონაწილეობამ ღრმად შეცვალა მისი მხედველობა და აბსტრაქციული ხელოვნებისგან უფრო რეალისტური ფორმებისკენ გადასვლა გამოიწვია.
1920-იან წლებში ბომბერგმა უფრო ფიგურატულ სტილს მიჰყვებოდა, რაც ფოკუსირებული იყო პორტრეტებსა და პირდაპირ ბუნებიდან აღებულ ლანდშაფტებზე. მან განავითარა ექსპრესიონისტული ტექნიკა, რომელიც გამოირჩეოდა ტექსტურური იმპასტოთი და ემოციური ინტენსივობით.
ახლო აღმოსავლეთსა და ევროპაში განხორციელებულმა ვრცელმა მოგზაურობებმა მნიშვნელოვანი გავლენა მოახდინა მის შემდგომ ნამუშევრებზე, განსაკუთრებით კი იერუსალიმის გამოსახულებებმა დატოვდა დაუვიწყარ კვალს.
მოგვიანებითი წლები და მემკვიდრეობა
1945 წლიდან 1953 წლამდე ის ასწავლიდა Borough Polytechnic-ში (ახლანდელი London South Bank University), სადაც ხელოვნების მთელი თაობის აღმოჩენის საფუტი გახდა, მათ შორის ფრანკ აუერბახისა და ლეონ კოსოფის.
მისი მეუღლე იყო ლანდშაფტის მხატვარი ლილიან ჰოლტი.
მიუხედავად იმისა, რომ სიცოცხლის ბოლომდე შედარებით ნაკლებად ცნობილი იყო, ბოლო ათწლეულებში ბომბერგის შემოქმედება ბრიტანული თანამედროვე ხელოვნების უმნიშვნელოვანეს წვლილად აღიარეს.
London South Bank University-ში მისი სახელობის „დავიდ ბომბერგის სახლი“ არსებობს.
მისი მემკვიდრეობა მდგომარეობს ევროპული ავანგარდის მოძრაობების უნიკალურ სინთეზსა და იმ ძლიერ, ექსპრესიულ ლანდშაფტურ სტილში, რომელმაც შეძლო ადგილისა და ადამიანური გამოცდილების არსის გადმოცემა.
მუზეუმი
გამოფენილია Oxford, United Kingdom
ეშმოლის მუზეუმის ხატოვანი კრებული: დროში და კულტურაში მოგზაურობა
ეშმოლის ხელოვნებისა და არქეოლოგიის მუზეუმი, ოქსფორდის უნივერსიტეტის ძეგლოვან ნაწილში განთავსებული, არა მხოლოდ არტეფაქტების კრებულიცაა; ეს არის ადამიანური სიკეთის, მხატვრული გამოხატვისა და თითქმის ექვსი მილიონი წლის ისტორიის ცოცხალი აღმანიშნებელი. 1678 წელს ელίας ეშმოლმა, არქეოლოგმა და კოლექციონერმა, თავისი პირად კაბინეტის სახელით დააარსა მუზეუმი, სადაც რომაული მონეტები, ეგვიპტური მიცვალებები და შუა საუკუნეების ფარდულები იყო განთავსებული. ეს პირველადი იმპულსი, უჩვეულოს შეგროვებისა, ბრიტანეთის ერთ-ერთ უძველეს და სახელგანთქმულ მუზეუმად იქცა, რომელიც წარსულის ხმაბაძებს რენესანსის დიდებულებასთანა და თანამედროვე ხელოვნების გამორჩეული ენერგიასთან აკავშირებს. ეშმოლის ისტორია ორგანულად არის დაკავშირებული ოქსფორდისტიკასთან, რომელიც თავდაპირველად ბროდ-სტრიტის პატარა ოთახიდან გადაინაცვლა ამაღელვებელ თანამედროვე შენობაში – ვებსტერული დიდების ჰარმონიულ ნაზავში და ინოვაციურ დიზაინთან.
უძველთა ხმები: არქეოლოგიური სიმდიდრენი
მუზეუმის გული ეგვიპტური კრებული წარმოადგენს, სადაც შთამბეჭდავი საფლავების ქანდაკებები, რომლებიც ჰიეროგლიფებითაა مزینებული, ტომბების ζωγραφები, რომელთაგან თითოეული ყოველდღიურ ცხოვრებასა და სასიკვდილო რიტუალებს აჩვენებს, და საგნები – იარაღები, სამკერდი ნივთები და ქვაზომიერი ჭმება – ღრმად წარმოადგენენ ამ უძველესი ცივილიზაციის რწმენებსა და პრაქტიკას. ახლო აღმოსავლეთის ხელოვნების კოლექციაც არ ჩამოუვარდება, სადაც ასირიული რელიეფები, რომლებიც სამეფო მსვლევლობებსა და ეპიკურ ბრძოლებს აღწერენ, დელიკატური ბაბილონური ცილინდრული ზღარბები, რომელთაგან თითოეულს აქვს მითოლოგიისა და ადმინისტრაციის შესახებ საინტერესო ისტორიები. ეს ნივთები დამთვალიერებლებს გადა transporting აძლევენ ადამიანის ისტორიას შექმნილი იმპერიების ცენტრში.
რენესანსი: ხელოვნური სრულყოფილება
უძველესი დროის გარდა, ეშმოლის მუზეუმს ევროპული ხელოვნების შესანიშნავი კრებული აქვს შუა საუკუნეებიდან დღემდე. განსაკუთრებით აღნიშვნას იმსახურებს XVII საუკუნის ჰოლანდიური და ფლამანდური მხატვრობა, რომელშიც ფრანს ჰალსისა და იან ვან ეიკის შედევრები აჩვენებენ დეტალების ზუსტობასა და რენესანსის ხასიათიერ ფერებს. "დაიზლი ლინდა უარდის" სტატიკური ζωγραφების კრებული, ხელოვნების ეს მოძრაობა წარმოადგენს მეცნიერული დაკვირვებისა და ჰუმანისტური ესთეტიკის ნაზავს – სინათლისა და ფერის შესანიშნავ შესწავლას. პრე-რაფელიტების გალერეაც გამოირჩევა, სადაც დანტე გაბრიელ როსეტის, უილიამ ჰოლმან ჰანტის და ჯონ ევერეტ მილეს რევოლუციური ხედვები წარმოდგენილია, რომლებიც ადრეული ხელოვნების ტრადიციების სილამაზისა და სულიერი სიღრმის აღდგენას ისურვებდნენ.
ხელოვნება და არქიტექტურის ჰარმონია: დროის დიალექტი
ეშმოლის მუზეუმის ფიზიკური სივრცე მისი კრებისავითვეა შთამბეჭდავი, რაც საფიქსო დიზაინსა და ისტორიული კონსერვაციის 증거აა. ორიგინალური ნაგებობა, რომელიც 1841-დან 1845 წლამდე ჩარლზ კოკერელის ხელმძღვანელობით დასრულდა, ვიქტორულ ეპოქის არქიტექტურული სტილის მიმდევარია – გრაციოზული ნეოკლასიციზმის ფასადი, მასიური რკინიშბები და სიმეტრიული პროპორციები, რომელიც სასწავლო ტრადიციის განცადებას უქმნის. ამ შენობასთან თანამედროვე შენობა, რიკ მეტერ არქიტექტორების მიერ შექმნილი, ჰარმონიულად არის ინტეგრირებული ისტორიულ ნაწილში, რაც მსუბუქსა და გამჭვირვალს წარმოადგენს, რომელიც კონტრასტირებას ქმნის ორიგინალური შენობის სიმყუდროებასთან – თანამედროვე დიზაინის შესანიშნავი გამოხატვა, რომელიც არქიტექტურულ მემკვიდრეობას 존중한다. ტეილორ ინსტიტუციის სახლი, რომელიც შენობაში განთავსებულია, კიდევ ერთხელ აჩვენებს ოქსფორდის სწავლისა და მეცნიერებისადმი ვალდებულებას. ამ ელემენტების ფრთხილად კომბინაცია – ძველი ქვა თანამედროვე დიზაინთან – ინტელექტუალური სიკეთის და მხატვრული აღფრთოვანების ატმოსფეროს ქმნის, რაც ეშმოლის მუზეუმს ეწვიეებს უნიკალურ გამოცდილებასมอบ한다.
