Άλφρεδος Γιακόμπς Μίλερ

Αντίστροφη Προσγείωση του Αμερικανικού Τέχνης και των Οίκων Σκωτίας

Alfred Jacob Miller ήταν ένας νεαρός άνδρας μόλις είχαν περάσει τα είκοσι επτά όταν παρακολουθούσε τη λαμπρή συνάντηση των κυνηγών και εμπόρων στις κορυφές του Πέτρινού ποταμού στην άγρια περιοχή της σύγχρονης Ουαϊόμιγκ. Ένας δύσκολος αγώνας για τον νεαρό καλλιτέχνη ήταν η μετακόμιση από το Βαλτιμόρι σε Νέα Υόρκη τον Δεκέμβριο του 1836 όπου είχε μόλις επιστρέψει από σπουδές στο Παρίσι και τη Ρώμη (1832 – 1834) και είχε μετακομίσει στην Κρεσέντι Σιτς με την ελπίδα να ιδρύσει μια επιτυχημένη στούντιο πορτραίτου. Όμως όταν παρουσιάστηκε η ευκαιρία τον επόμενο καλοκαίρι να ταξιδέψει προς τα δυτικά ο Μιλλερ δέχτηκε την πρόκληση και παράγει το μόνο μαρτυρική οπτικό καταλόγο για κάποιους από τους πιο διάσημους ιστορικούς χαρακτήρες του κόσμου και τις λαμπρές συγκεντρώσεις τους—τους κυνηγούς των βουνών και τη μυθική συνάντηση του Πέτρινού ποταμού. (Johnston, 1982Α, σελ. 7 – 18; Tyler, 1982, σελ. 19 – 20) Η συνάντηση ήταν μια μεγαλειώδης εκδήλωση που ο επιχειρηματίας του Σεντ Λουίς και πολιτικός Γουλιέλμος Χ. Άσλεϋ είχε σχεδιάσει το 1822 για να κρατήσει τους κυνηγούς από την αποχώρηση των βουνών για να παραδοθούν η συλλογή της περυσινής χρονιάς. Διαφημιζόταν για έναν εκατό «Ενεργητικούς Νέους Ανδρών οι οποίοι θα συμφωνούσαν να παραμείνουν στα βουνά για δύο ή τρία χρόνια. (*Σεντ Λουίς Ενquirer*, 1822 και 1823) Κάθε καλοκαίρι ο Άσλεϋ έστελνε ένα κοπάδι εμπόρων από το Σεντ Λουίς για να συναντήσει τους άνδρες σε προκαθορισμένο σημείο με προμήθειες και εμπορικά αγαθά για ανταλλαγή των ζώων τους. Άλλοι εταιρείες ακολούθησαν την πορεία του και κατά τη δεκαετία του 1830 η συνάντηση αποτελούνταν από πολλές κατασκηνώσεις που περιλάμβαναν εκατοντάδες κυνηγούς εταιρειών, ελεύθερους κυνηγούς και διάφορες ιωνικές φυλές. Μετά από μερικές εβδομάδες «Γεγονότων υψηλής διασκεδαστικής αξίας», όπως ο Μιλλερ έγραψε και μετά από σοβαρό εμπόριο οι κυνηγοί και οι ιωνικοί είχαν επιστρέψει στα βουνά κατά τη διάρκεια του φθινοπώρου για την αναζήτηση της περυσινής συλλογής και οι έμποροι στο Σεντ Λουίς. (Russell, 1941, σελ. 1 – 2; Clokey, 1980, σελ. 67; Ross, 1968, κείμενο συνοδευτικό πλάκετο 110; Wishart, 1979, σελ. 121 – 124; Washburn, 1967, σελ. 50 – 54) Η περιπέτειά του ξεκίνησε αμέσως μετά την εγκατάστασή του στο δεύτερο όροφο του κτιρίου του Λ. Τσιτέντεν με εμπόριο πορτραίτου του ιδιοκτήτη για τον πρώτο μήνα ενοικίου. Ο Μιλλερ εμφάνισε αρκετά πίνακες στο παράθυρο του υπογείου και φαίνεται ότι τράβηξε την προσοχή ενός κομψοδουλωμένου κύριου ο οποίος μπήκε στην επιχείρηση περιεργάστηκε τα αγαθά και παρακολούθησε τον ζωγράφο για μερικές στιγμές σχολιάζοντας θετικά για την τεχνική του και μετά έφυγε. Μερικές ημέρες αργότερα ο κύριος επέστρεψε παρουσίασε τον εαυτό του ως Κεπετάν Γουλιέλμος Νταρουμάντ Στεβάρτ ήταν ο δεύτερος γιος του Λόρδου Στεβάρτ του Πέτρινού και πέμπτος βαρονέτης του Μούρθλυ στην Σκωτία περίπου πενήντα μίλια από την Περθ. Ο Στεβάρτ όπως πολλοί άλλοι γιοι της αριστοκρατίας είχε βρει περιπέτειες και ευκαιρία στις Ηνευόμενες Κόσμου που δεν του είχαν δοθεί στην Αγγλία και την Ευρώπη. Ο σύμβουλος του Στεβάρτ τον έδωσε στον νεαρό Μιλλερ ότι ο κύριος ήταν ένας έμπειρος αξιωματούχος του Βρετανικού Στρατού είχε αγωνιστεί στην Πεντεσινή εκστρατεία και τη νίκη του Βέλγου πάνω στον Ναπολέοντα στο Βαλτέο και ήθελε έναν καλλιτέχνη να τον συνοδεύσει σε μια περιπέτειά του στα βουνά το καλοκαίρι. (Miller, Ημερολόγιο, σελ. 35) Από τον Βρετανικό Πρέσβειρα Τζον Κρουφορντ ο οποίος είχε υπηρετήσει προηγουμένως στο Βαλτιμόρι και μπορεί να γνώριζε τον Μιλλερ εκεί ο Μιλλερ έμαθε ότι ο Στεβάρτ ήταν ο δεύτερος γιος του Λόρδου Στεβάρτ πρώτου βαρονέτη του Πέτρινού και πέμπτου βαρονέτη του Μούρθλυ γεννήθηκε το 1795 στο Κάστρο του Πέτρινού στην Ρή του Περθ περίπου πενήντα μίλια από την Περθ ο Στεβάρτ όπως πολλοί άλλοι γιοι της αριστοκρατίας είχε βρει περιπέτειες και ευκαιρία στις Ηνευόμενες Κόσμου που δεν του είχαν δοθεί στην Αγγλία και την Ευρώπη. Ο σύμβουλος του Στεβάρτ τον έδωσε στον νεαρό Μιλλερ ότι ο κύριος ήταν ένας έμπειρος αξιωματούχος του Βρετανικού Στρατού είχε αγωνιστεί στην Πεντεσινή εκστρατεία και τη νίκη του Βέλγου πάνω στον Ναπολέοντα στο Βαλτέο και ήθελε έναν καλλιτέχνη να τον συνοδεύσει σε μια περιπέτειά του στα βουνά το καλοκαίρι. (Porter and Davenport, 1963, σελ. 4, 16 – 19, 129; Strong, 200"